All Chapters of รักเพียงใจ: Chapter 21 - Chapter 30

วิชญ์ถามกลับด้วยความรำคาญ ไม่ทันจะได้คุยอะไรกันอีก วิชญ์ก็ถลาเข้าไปหาคุณอานนท์ เขาเกือบเข้าไปประคองบิดาไม่ทัน เมื่อคุณอานนท์ยกมือขึ้นกุมหน้าอกข้างซ้ายแล้วเซคล้ายจะล้มลงไปกองที่พื้น นาทีต่อจากนั้นถึงได้เริ่มโกลาหลขึ้น รถพยาบาลถูกตามเข้ามารับตัวคนป่วยในเวลาไม่นานจากนั้น แพทย์แจ้งว่าคุณอานนท์หัวใจวายเฉียบพลันจนต้องเข้ารับการผ่าตัดโดยด่วนวิทยาการทางแพทย์ล้ำไปมากทีเดียว คุณอานนท์ผ่าตัดไม่กี่วันก็ลุกขึ้นยืนเดินและใช้ชีวิตได้เป็นปกติ มีไม่กี่อย่างที่หมอสั่งห้ามและคนป่วยก็เชื่อฟังเป็นอย่างดี วิชญ์ไม่ได้เข้าไปดูบิดาของเขาแม้แต่วันเดียว ความเจ็บปวดที่มีในความทรงจำของชายหนุ่มสร้างทิฐิสูงลิบ แม้อีกฝ่ายจะล้มหมอนนอนเสื่อ กำแพงที่คนเป็นลูกสร้างขึ้นมาก็ไม่ได้ทลายลงแม้แต่นิดเดียว ทุกเรื่องผ่านเคนผู้ช่วยมือขวาของเขา คุณอานนท์ปลอดภัยดีและออกจากโรงพยาบาลในเวลาต่อมา วิชญ์รับรู้แค่นั้นอรสานั้นออกจากโรงพยาบาลและกลับไปอยู่บ้านแล้วเช่นกันส่วนความสัมพันธ์ระหว่างเพียงใจกับวิชญ์ก็เหมือนถูกแช่แข็งเอาไว้เช่นนั้น เพียงใจทำงานกับเขาเป็นปกติ พูดคุยเฉพาะเรื่องงาน ไม่สบตาเขาเพราะเรื่องราวที่หวาดกลัวในใจยังไม่กระจ่าง

“ชวนอยู่เสียดึกเลย เดี๋ยวให้แจ้ไปส่งให้นะ” ท่านหมายถึงคนรถที่เป็นคนรับใช้คนหนึ่งของท่าน แต่แล้วปฏิกิริยาของอีกคนก็เด่นชัดขึ้นมาทันที“ผมอิ่มแล้วพอดี ว่าจะออกไปข้างนอกหน่อย เดี๋ยวผมไปส่งเองครับ”ได้ยินว่าจะต้องออกไปกับเขา เพียงใจก็รีบปฏิเสธทันที ไม่ใช่การเล่นตัวใดๆ แต่เธอไม่อยากไปกับเขาจริงๆ “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกลับเองได้”“ไปเถอะหนู ดึกแบบนี้น่ากลัวออก” คุณสำลีไม่ทราบถึงความสัมพันธ์ระหว่างบุตรชายกับแม่หนูตรงหน้า จึงเห็นดีเห็นงามไปด้วยสุดท้ายจึงต้องขึ้นรถมาพร้อมกับวิชญ์ หลังจากร่ำลาคุณสำลีและคุณลุงอานนท์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ใจที่เคยสงบดีเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อต้องเข้ามาอยู่ในห้องโดยสารแคบๆที่มีเธอกับเขาแค่สองคนวิชญ์สตาร์ทรถแต่ยังไม่ไปไหน เขาปรับนู่น ขยับนี่ อยู่นาน ราวกับว่าเขาจะรู้ว่าใจของเธอเต้นไม่ค่อยดีนักเมื่อต้องใกล้ชิดกันแบบนี้ แต่ใจของเขามันรู้สึกดีสวนทางกับเพียงใจลิบลับ เพียงใจตัดสินใจบอกเขา “คุณส่งฉันที่คิวรถสองแถวก็ได้นะคะ หอพักของฉัน น่าจะคนละทางกับธุระของคุณ”วิชญ์ยิ้มเย็นยะเยือก ท้าวแขนข้างหนึ่งกับพวงมาลัยรถ หันมากระซิบบอกเธอ “จริงๆแล้ว ธุระผมก็คือคุณนะ”“ธุระอะไรของคุณ

“น้ำตาล...มีเรื่องจะบอก”เพียงใจยิ้มพยักหน้าเป็นทำนองบอกให้เพื่อนพูดมา ชนิตายิ้มอย่างที่กลัวเพื่อนจะโกรธ เพราะเพียงใจท่าทางไม่เห็นด้วยเท่าไรนักเรื่องของวิชญ์ แต่แล้วก็ตัดสินใจบอก“น้ำตาลตกลงคบกับคุณวิชญ์แล้วนะ”“อะไรนะ...”เพียงใจได้ยินเสียงตนเองถามออกไปแบบนั้น น้ำเสียงเบาหวิวเหนื่อยอ่อนใจเหลือเกิน เธอกำลังโกรธ แม้ใบหน้าเรียบเฉยแต่ภายในคุกรุ่นไปด้วยแรงอารมณ์ชนิดหนึ่ง เขามันเลวนัก ข่มเหงเธอแล้วยังไปวุ่นวายกับชนิตาอีก“นู่นแน่ะ คุณวิชญ์มาพอดีเลย ทางนี้ค่ะ”เพียงใจไม่ได้หันไปมองตาม เธอสูดหายใจเข้าลึกๆพยายามสงบสติอารมณ์ ความสัมพันธ์ครั้งล่าสุดเพิ่งผ่านไปไม่กี่วันนี่เอง วันที่เขาหักหาญเอาแต่ใจ (อีกครั้ง) ด้วยการขับรถพาเธอเข้าโรงแรม แถมเขายังทำในสิ่งที่เธอระแวงมาตลอด นั่นคือเข้ามายุ่งเกี่ยวกับชนิตา“สั่งอะไรหรือยังครับ” เสียงถามมาจากวิชญ์“สั่งแล้วค่ะ…” ชนิตายิ้มหวานอ้อนเขา ก่อนจะมุ่ยหน้าให้วิชญ์ ราวกับรู้กันสองคนในความหมายนั้น บอกเขาว่าเมื่อครู่คุยอะไรไว้กับเธอ “น้ำตาลบอกเรื่องของเรากับเพียงแล้วนะคะ” วิชญ์ส่งยิ้มหวานให้ราวกับปลอบ แล้วส่งสายตาว่างเปล่ามาให้เธอ ชั่วขณะที่เขาเองก็ได้รับสายตาเ

หลังมือของเขาแตะลงบนหน้าผากของเธอแผ่วเบา ก่อนจะได้ยินเขาสบถอะไรไปตามประสา “กินอะไรสักหน่อย ผมซื้อโจ๊กมาให้ จะได้กินยา” เธอไม่ได้ตอบรับอะไรเขาเพราะหมดเรี่ยวแรงจะต่อต้าน เป็นเขาเสียเองที่พูดไม่หยุดราวกับว่าอัดอั้นมานาน“นี่คุณไม่สบายมากี่วันแล้ว”“…”“ตั้งแต่วันนั้นใช่หรือเปล่า” วิชญ์ยังถามต่อไม่เลิก คนหน้าหนา ไม่ได้คำตอบแทนที่จะเงียบ กลับถามไม่หยุดเสียอย่างนั้น“…”“ไม่ต้องหน้าแดงหรอกน่า จะอายทำไม” วิชญ์พูดจบเบี่ยงตัวหลบหมอนที่ลอยหวือเกือบโดนหน้าเขาทันแบบฉิวเฉียด ได้ยินเขาหัวเราะตอบกลับมา ยิ่งทำให้เธอปวดหัวหนักมากยิ่งขึ้น “พอมีแรงอยู่นี่ งั้นเดี๋ยวเราจะได้ทำต่อจากวันนั้นอีก”คราวนี้เพียงใจค่อยหลุดพูดออกมาจนได้ แต่ไม่ใช่คำตอบให้เขา เธอออกปากไล่เสียงเบาแสนเบา “ออกไปเลย!”“ป่วยหน้าซีดหน้าเซียวแบบนี้ ใครจะไปมีอารมณ์” วิชญ์แทบกลั้นใจพูดคำเมื่อครู่ ใครจะไปมีอารมณ์อย่างนั้นหรือ ก็ไอ้บ้ากามที่ยืนหัวโด่อยู่นี่ยังไงล่ะ ที่แค่เห็นหน้าซีดของเธอแต่ปากกลับแดงจากพิษไข้ สมองก็คิดไปไกลจนกู่ไม่กลับแล้ว แถมยังหลอนแว่วเสียงหวานๆครวญครางตอนนอนอยู่ใต้ร่างของเขาอีกด้วย วิชญ์สะบัดไล่ความคิดดำมืดนั

เสียงคุยเสียงหัวเราะของวิชญ์และชนิตาดังๆหยุดๆมาตลอดทาง มีบ้างที่ชนิตาหันมาชวนคุย เพียงใจแค่ตอบสั้นๆกลับเท่านั้น เห็นชนิตามีความสุขเธอพลอยยินดีตามเพื่อนไปด้วย ช่วงนี้เธองีบได้ง่ายๆไม่เหมือนก่อนที่กว่าจะหลับตานอนกินเวลานาน คงเพราะคิดอะไรให้วุ่นวายอยู่ในหัว เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกันได้พักบ้าง ร่างกายคงอยากบอกแบบนั้น ไม่น่าเชื่อว่าเธอนอนหลับยาวตลอดทาง ลืมตาอีกครั้งก็เห็นวิชญ์มองเธอผ่านกระจกมองหลังที่ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้ว ส่วนชนิตาไม่ได้นั่งอยู่ด้วย เลยดันตัวขึ้นนั่งหลังตรงมองไปรอบๆถึงพบว่ารถจอดอยู่ในปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่ง “ทำไมหน้าซีดอีกแล้ว นี่ป่วยเป็นอะไรแน่ อยากลงไปล้างหน้าหน่อยไหม” ได้ยินเขาทักแบบนั้นก็ยกมือขึ้นลูบหน้าแล้วเปิดประตูจะลงไปยืดเส้นยืดสาย แต่เพราะไม่ทันได้ตั้งตัวเธอขาเปลี้ยลงแทบทันทีที่เท้าแตะลงบนพื้นมือเกาะประตูเอาไว้แต่กระนั้นขาก็เปลี้ยเหมือนจะพับลงให้ได้ รู้สึกตัวถูกพยุงขึ้นจากด้านหลังพร้อมกระไออุ่นๆ เสียงเข้มบ่นอยู่เหนือศรีษะของเธอ “มียามากินหรือเปล่า แวะหาหมอไหม” “ฉันสบายดี ปล่อยฉันได้แล้ว” “ช่วยแล้วย