جميع فصول : الفصل -الفصل 20

“ป้าสาว่าอะไรเพียงงั้นเหรอ”“เปล่า ท่านจะว่าอะไรเพียงได้ล่ะ”“ถ้างั้นเพียงย้ายไปอยู่กับน้ำตาลดีกว่าอย่าอยู่แบบนี้เลยนะ”“ไม่เอา” เพียงใจปฏิเสธทันควัน“ไปเหอะ น้ำตาลไม่สบายใจเลยที่เห็นเพียงมาเช่าหออยู่แบบนี้ เมื่อตอนพวกเราเดินเข้ามากัน ข้างหน้านั่นมีพวกผู้ชายที่นั่งกินเหล้ามองตามด้วยนะ สายตาน่ากลัวออกจะตายไป” เพียงใจอดค้อนเพื่อนรักไม่ได้ ก่อนหน้านี้ยังทำท่าก๋ากั่นจะลุย จะจีบวิชญ์ให้ได้อยู่เลย ทีอย่างนี้ล่ะมากลัว แต่ฟังแล้วรู้สึกหวั่นใจตามอีกฝ่ายไม่ได้ เพียงใจละมือจากถุงอาหารที่ดึงออกมาเทใส่ชาม ถามเสียงตะหนกนิดๆ “จริงเหรอ”“จริงสิ”เพียงใจที่นึกหวั่นๆเมื่อแรกย้ายมาพักที่นี่ เลยยิ่งจิตตกไปใหญ่ แต่ก็ยังไม่อยากไปอยู่กับชนิตาอยู่ดี เธอผัดเพื่อนพร้อมกับปดว่าอีกระยะหนึ่งคงย้ายกลับไปพักกับอรสาดังเดิม พร้อมกับขอบอกขอบใจอีกฝ่ายที่มีน้ำใจกับเธอเสมอมา แล้วชวนเพื่อนให้กินข้าวด้วยกัน ชนิตาไม่ได้รังเกียจอาหารธรรมดาพื้นๆกลับชอบกินเสียอีก แต่ที่ทำท่าทีรังเกียจ เพราะห่วงเพียงใจ ไม่อยากให้อยู่แบบนี้ กินอาหารจนเรียบร้อย อิทธิขับรถมารับน้องสาวของตนในเวลาต่อมาวันหยุดยาวติดกันสามวันที่มาถึงนี้วิชญ์อนุญาตให้

เพียงใจก้าวไปหาชนิตาแล้วชวนเสียงสั่นๆ “น้ำตาล กลับห้องกันเถอะ”“อือ กลับกัน แล้วคุณวิชญ์ล่ะ” ชนิตาเสียงยานคางแบบคนที่พยายามครองสติให้อยู่“อยู่นี่ครับ” แทนที่เขาจะอยู่เงียบๆ วิชญ์กลับส่งเสียงบอกชนิตาให้รู้ว่ายืนอยู่ที่ระเบียงอีกคน แต่เพราะว่าชนิตามึนเกินไป จึงไม่ได้เอะใจถึงเรื่องนั้น จะมีอะไรน่าสงสัยระหว่างเพียงใจกับวิชญ์ ทั้งสองคนเป็นเจ้านายกับลูกน้อง คงต้องมีเรื่องอะไรให้คุยกันบ้าง แล้วจึงพากันกลับห้องพักของตนเองในเวลาต่อมา วิชญ์ยิ้มแล้วเดินมารินไวน์ดื่มต่ออีกหน่อย เล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกับนายวิชญ์ คอยดูทีของเขาบ้างเถอะเพียงใจมองตาเพื่อนก็รู้ว่าชนิตาไม่ได้แค่ชอบวิชญ์ ตอนนี้เรียกว่าคลั่งไคล้เลยน่าจะเหมาะกว่า เช้าวันถัดมาวิชญ์อาสาที่จะพาพวกเธอไปเที่ยว แถมเขายังรู้ใจชนิตาอีกด้วยว่าต้องการไปเที่ยวที่ไหน ชนิตายิ้มหวานแต่เช้าที่วิชญ์โทรเข้ามาบอกโปรแกรมของวันนี้ ทันทีที่วิชญ์ออกปาก ชนิตาก็ตกลงที่จะไปเที่ยวตามนั้นในทันที“น้ำตาลอยากจะบ้า”มองตามสายตาของชนิตาแล้ว ถามเหมือนอ่อนแรง “อะไรอีก”“คุณวิชญ์น่ารักจังเลย อบอุ่นมากๆ เวลาพูดก็น่าฟังทุกคำ โอย ... ทำไมน้ำตาลถึงเพิ่งได้พบเขาก็ไม่รู้นะ”เ

“จะมาห่วงอะไรกัน น้ำตาลไปกับคุณวิชญ์ไม่มีอะไรน่าห่วงหรอกน่า”เพียงใจอยากบอกเพื่อนเหลือเกินว่าเพราะไปกับวิชญ์นี่แหละที่ทำให้เธอห่วงร่ำลากันแล้วค่อยเดินกลับออกมาจากบ้าน พอดีสวนกับรถของวิชญ์ที่ขับเข้าไปข้างใน เขาไม่ได้มองมาที่เธอ เพียงใจมองตามท้ายรถของเขาไปด้วยสายตาไม่ใคร่สบายใจนัก ลางสังหรณ์ย้ำเตือนเธออยู่ตลอดว่าวิชญ์ไม่ได้จริงจังกับชนิตา แต่แล้วก็บอกให้ตัวเองเลิกคิดในแง่ร้าย บางทีเธออาจกังวลมากเกินไป เพราะชนิตาใช่คนขี้ริ้วขี้เหร่เสียเมื่อไร ตรงกันข้าม ชนิตาสวยหวาน รู้จักแต่งตัว ฐานะชาติตระกูลก็ดี เทียบกับแอนนิตาแล้วไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย ถือเอาความเป็นเพื่อนสนิท เธอให้ภาษีชนิตามากกว่าแอนนิตาด้วยซ้ำ หากวิชญ์เลือกหนึ่งในสองคนนี้มาเป็นคู่ครอง เธอคิดว่าชนิตาเหมาะสมกว่าด้วยประการทั้งปวง ขอแค่เขาจริงจัง จริงใจอย่างที่บอกก็พอ แอนนิตาเดินหอบถุงอาหารพะรุงพะรังสองมือเข้ามาในสำนักงาน เพียงใจเห็นแต่ไกลๆแล้ว เลยเลิกมองหันกลับมาเพ่งจอพิมพ์รายงานด่วนต่อไป วิชญ์กำลังมีโครงการใหญ่ที่เกาะฟ้าคราม ที่ซึ่งเป็นเกาะขนาดเล็กห่างจากเกาะช้างในจังหวัดตราดไปทางทิศเหนือเกือบๆสามกิโลเมตร ที่นั่นยังไม่ม

“จะทำอะไรน่ะเหรอ ถามเป็นพวกไร้เดียงสาไปได้ มันไม่ได้ทำให้คุณดูดีมีราคาขึ้นหรอกนะ”บัดนี้เลือดลมในกายของวิชญ์ลุกโหมไหม้ด้วยไฟราคะเมื่อใกล้ชิดกันถึงขนาดนี้ เพียงใจมีผิวนวลเนียนนุ่มละมุนทั้งยังมีกลิ่นกายแบบที่ปลุกกำหนัดของวิชญ์ได้อย่างที่ไม่เคยเกิดกับคู่ขาคนใดมาก่อน แถมทรวดทรงยังเย้ายวนอารมณ์ปรารถนาเสียจนคนมองแทบลืมหายใจ หัวใจชายหนุ่มกระหน่ำเต้นแรงและเร็ววิชญ์ดึงเธอให้โน้มลงไปแนบฝีปากกับเขา ได้ยินเขาครางในลำคออึดใจเดียวก่อนจะถูกจุมพิตชนิดที่ทำให้โลกหยุดหมุนไปเลยทีเดียว เพียงใจรู้สึกว่าตัวของเธอกำลังลอยอยู่ในอากาศ อาการที่ถูกจูบจนตัวลอยเป็นแบบนี้เองหรือไร พอลืมตามองถึงได้พบว่าตัวของเธอลอยหวือในอากาศจริงโดยมีวิชญ์โอบอุ้มเอาไว้ เขารัดเธอเสียแนบแน่นแล้วยอมปล่อยริมฝีปากที่บดคลึงอย่างดูดดื่มออก วิชญ์พาเข้าไปในห้องของเขาเพียงใจที่เพิ่งรู้สติจึงออกแรงดิ้นรนอีกครั้งพร้อมกับต่อสู้ให้หลุดพ้นจากเขา“ปล่อยฉัน!”มีหรือที่คนโกรธจนหน้ามืดจะปล่อยไปง่ายๆ วิชญ์บอกตัวเองว่าเขาไม่ได้พิศวาสแม่นี่เท่าไรนักหรอก แต่เพราะอยากกำหราบให้หมอบราบลงก็เท่านั้น เพียงใจถูกดึงรั้งให้ลงไปนอนราบบนเตียง บรรเลงกิจกรรมระหว่างช

เพียงใจเลยต้องตามชนิตามาที่ร้านของอิทธิในที่สุด งานวันเกิดของอิทธิไม่ได้จัดเลี้ยงแบบทุกปี คงเพราะเจ้าตัวบ่นว่าไม่อยากเห็นตัวเลขบนเค้ก เลยเป็นการกินอะไรกันง่ายๆกับเด็กในร้าน แถมร้านยังเปิดให้บริการอีกด้วย เจ้าของร้านบ่นว่าช่วงนี้เศรษฐกิจไม่ดี จะปิดร้านบ่อยๆก็ใช่ที่ เลยแบ่งโซนเอาไว้จัดเลี้ยง คนไหนกินอิ่มให้ผลัดเพื่อนมากินบ้าง บรรยากาศแบบพี่น้อง สบายๆอย่างที่อิทธิต้องการให้เป็น นั่งกันได้ครู่ใหญ่ ชนิตาเดินแยกออกไปรับสายสนทนาเห็นหลังไวไวว่าเปิดห้องทำงานของอิทธิไปแล้ว บนโต๊ะเลยมีเจ้าของวันเกิดนั่งกับเพียงใจสองคน“เป็นไงบ้างงานเรา” อิทธิถามขึ้นทำลายความเงียบ ผิดสังเกตบ้างกับท่าทีเซื่องซึมของเพื่อนน้องสาว ปกติเพียงใจไม่ใช่คนร่าเริงแบบชนิตา แต่ก็ไม่ใช่แบบที่จะมานั่งหงอเช่นนี้เพียงใจรู้สึกตัวแล้วรีบดึงสติกลับมาตอบ “...เรื่อยๆค่ะ”“นี่สนใจมาช่วยที่ร้านพี่ไหม”“ให้เพียงทำอะไรคะ”“เราเคยทำอะไรมา ผู้ช่วยนายวิชญ์ไม่ใช่เหรอก็มาช่วยงานพี่ที่ร้านนี่ไง เวลาพี่ไปออกทริป จะได้มีคนคอยดูแล”“อ้าว แล้วคุณเหมียวละคะ” เพียงใจที่พอรู้จักกับคนในร้านบ้าง ถามถึงผู้จัดการร้านของอิทธิ“ลาออกไปแล้ว”“เหรอคะ”“เจ้าน