All Chapters of รักเพียงใจ: Chapter 41 - Chapter 50

“เราไปเที่ยวกันไหม เห็นที่ร้านคุณหยุดด้วยนี่วันหยุดติดกันน่ะ” วิชญ์ส่งเสียงถาม เมื่อเขาออกมาจากห้องนอนของบุตรชายในตอนเกือบๆสี่ทุ่ม เพียงใจนิ่งคิดแล้วตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้“รอถามลูกก็แล้วกันค่ะ ฉันยังไงก็ได้”“งั้น...คืนนี้ผมขอนอนค้างด้วยได้ไหม จะรอถามเจ้าตัวแสบพรุ่งนี้เช้า ถ้าไปจะได้ไปกันเลย หรือคุณว่าไง” คล้ายจะออกคำสั่งแต่สุดท้ายก็ลดดีกรีเจ้านายลง แสร้งทำเป็นถามเธอเพียงใจไม่ได้ปฏิเสธ แล้วจัดที่นอนตรงกลางบ้านให้เขา บ้านเช่าหลังนี้มีเพียงห้องนอนเดียวที่เธอใช้กับลูก วิชญ์ไม่บ่นอะไร เขาอาบน้ำใส่ชุดเดิมนอนลงจนหลับ จวบจนรุ่งเช้าที่พอเด็กชายเห็นว่าใครอยู่บ้านด้วยก็กระโดดลงไปฟัดกันเสียน่าดูชมเชียว“ลุกออกมาก่อนกาย” เพียงใจเอ็ดเข้าให้“ไม่เป็นไรหรอก นอนกอดกันตอนเช้าๆสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน ไหนพ่อดมหัวสิไอ้ขี้หมา ฮือ...เหม็นจังเลย” วิชญ์ล้อลูกด้วยน้ำเสียงอบอุ่น เพียงใจมองอยู่ครู่แล้วนึกขึ้นได้ “แปรงสีฟันฉันเตรียมไว้ให้ในห้องน้ำแล้วนะคะ”“ขอบคุณมากครับ” บอกคนแม่แล้วหันไปคุยกับบุตรรัก “ไปทะเลกันไหมลูก”“ไปฮะ”“งั้น...เราไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดหล่อๆด้วยกัน กินข้าวแล้วเราค่อยออกเดินทางดีไหมครับ” วิชญ์ถา

เธอเข้าไปกอดเขาจนแน่น น้ำตาอาบใบหน้าจนเปียกเสื้อของเขาไปเยอะทีเดียว แว่วเสียงถามดังเหนือศรีษะ “ร้องไห้ทำไมคนดี” เธอบ่นอู้อี้กับอกเสื้อของเขา “คนบ้าทำไมไม่โทรบอกว่าปลอดภัย” “ห่วงผมเหรอ” วิชญ์ยังมีอารมณ์หยอกเย้า ก่อนบอก “โทรศัพท์ของผมพังน่ะสิ รถก็พัง นี่ดีนะที่คนยังรอด” เพียงใจผงะแล้วตวาดทั้งที่ยังร้องไห้ “หยุดพูดนะ” “ดุจัง” วิชญ์โอดแล้วรั้งเธอมากอดเอาไว้ใหม่ “เชื่อไหม ตอนที่รถตีลังกาอยู่ หน้าคุณกับลูกลอยมาในหัวผม ได้แต่ภาวนาว่าขอให้รอดปลอดภัยเถอะ แลกกับอะไรผมก็ยอม ขอให้ได้ตื่นมาแล้วยังเจอคุณยังเจอลูก ไม่ต้องไปอยู่ที่บ้านด้วยกันก็ได้” เพียงใจยกมือขึ้นลูบใบหน้าของวิชญ์ด้วยความรู้สึกยากเกินบรรยาย อยากให้แน่ใจว่าเขายังมีตัวตนอยู่จริง เนื้อตัวอุ่นๆของเขาไม่ใช่แค่ภาพลวงตา เขายังมีชีวิตอยู่ที่ตรงเบื้องหน้าของเธอ เพียงใจมองเขาอยู่อึดใจแล้วบอกด้วยเสียงที่ยังสะอึกสะอื้น “พรุ่งนี้ฉันกับลูกจะย้ายไปอยู่กับคุณ” “ผมต้องไปธุระกรุงเทพน่ะสิ” ไม่วายจะเล่นตัวอีก วิชญ์ว่ายิ้มๆ แล้วชวน “เราไปกรุงเทพด้วยกันก่อนไหม ค่อยกลับมาย้ายของเข้าบ้

วิชญ์ระบายลมหายใจออกเบาแสนเบา เพียงใจมีแต่เรื่องงานอยู่ในหัว เขาไม่สบายเพิ่งหายดีมีแต่แม่ของเขากับชะม้อยคอยดูแล พอกลับมาทำงานวันแรก เธอไม่ถามเรื่องสุขภาพของเขาสักคำ หลักๆที่คุยมีแต่เรื่องงานกับเรื่องลูก น่าน้อยใจนัก พ่อบ้านลูกสองคิดด้วยความหงุดหงิดในหัวใจ“ผมไปพรุ่งนี้ไง นี่บอกหลายครั้งแล้วนา มัวแต่เครียดเรื่องงานลืมเรื่องผมไปแล้วใช่ไหม” วิชญ์ถามด้วยสายหน้าอ้อนๆ “ไปด้วยกันไหม”“แล้วใครจะไปประชุมที่จังหวัดล่ะคะถ้าไปด้วยกัน”“นั่นสิ ให้ใครไปแทนดีไหม”“ไม่ได้หรอกค่ะ คุณชอบทำเป็นเล่นอยู่เรื่อย”“ก็อยากให้ไปด้วยนี่นา นะไปด้วยกัน” ถือโอกาสตอนที่เธอเผลอเข้าไปสวมกอดจนได้ คนโดนกอดเอียงซ้ายขวาด้วยความรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวเท่าไรนัก ไหนจะยังกลิ่นตัวของอีกฝ่ายที่ฉุนจนน่าเวียนหัว บอกเขา“อย่ามากอดได้ไหมคะ เพียงอึดอัด”“อึดอัดอะไร” วิชญ์ออดบ้าง แต่แล้วก็ยอมปล่อยมือที่กอดข้างหนึ่ง เขาแตะลงที่ขอบเอว แกล้งบ่น “นี่ไง บอกให้กินน้อยๆ เอวหนาขึ้นมาอีกแล้ว”เอียงหน้าไปมองเขาด้วยหางตาก่อนเหน็บเขาบ้าง “ถ้าอยากได้เมียเอวบางๆหาใหม่ดีไหมคะ”“ท้าอยู่เรื่อย”“ไม่ได้ท้าค่ะ แต่แนะนำต่างหาก”“นี่แหละเขาเรียกท้าทาย”วิช

เช้าวันรุ่งขึ้น วิชญ์ออกไปก่อนหน้าที่เธอจะตื่นเสียอีก เพราะวันนี้เธอตื่นสายกว่าปกติ เขาคงแวะไปส่งลูกๆที่โรงเรียนให้แล้ว เพียงใจจึงตรงไปที่สำนักงาน เธอเดินเข้าไปด้านในก็พบว่ามีสายตาแปลกๆหลายๆคู่ของพนักงานในนั้นมองตามมา เธอส่งยิ้มให้แล้วถามเมื่อเห็นว่ามีพนักงานคนหนึ่งจ้องหน้าเธออยู่ “มีอะไรกันหรือ”“ปะ เปล่าค่ะ” เหมือนพนักงานคนนั้นจะเพิ่งรู้ตัว ตะกุกตะกักตอบแล้วหลบตาวูบไป เพียงใจไม่ได้ให้ความสำคัญกับตรงนั้น หญิงสาวเลยเดินผ่านไปเพื่อเข้าห้องทำงานของตนเอง ลับหลังเพียงใจ เสียงที่คุยกันเมื่อครู่ดังขึ้นอีกครั้ง‘หน้าตาแกออกซื่อ ไม่น่าเชื่อนะว่าจะแย่งสามีของเพื่อน’ก่อนจะมีเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา ‘ก็หน้าตาเงียบๆแบบนี้น่ะแหละ ร้ายนักล่ะ’ เพียงใจมัวยุ่งกับงานเอกสารที่ผู้ช่วยของเธอนำมาวางไว้ให้บนโต๊ะ จนผ่านไปชั่วโมงกว่าแล้วจึงลุกจากเก้าอี้เพื่อไปหาวิชญ์ที่ห้องทำงานของเขา แต่เด็กหน้าห้องเขาบอกว่าวิชญ์ออกไปข้างนอกก่อนหน้าเธอไม่นานนี่เอง จึงกลับมาด้วยความผิดหวังหน่อยๆ วันนี้เขามีธุระที่ไหนนะ ปกติไปไหนจะมาบอกเธอก่อนนี่นา เพียงใจตัดความคิดวุ่นๆในหัวออก แล้วตรงไปจัดการกับงานของตนเองต่อจากนั้น

“ขอบใจมากน้ำผึ้ง”“แล้ว ของพี่เพียงล่ะคะ ให้น้ำผึ้งเตรียมอะไรไว้ไหมคะ”“ไม่ต้องหรอก รายนั้นเขาไม่มา” วิชญ์บอกแล้วรับแก้วเครื่องดื่มจากพนักงานเสิร์ฟขึ้นจิบ มองบรรยากาศในงานด้วยสายตาว่างเปล่า เวลาเดียวกันนั้นเองที่ห้องนั่งเล่นกลางบ้าน คุณสำลีเดินเข้ามาหาหญิงสาวที่เป็นสะใภ้ นั่งลงใกล้แล้วถาม“มานั่งทำไมอยู่นี่ลูก คืนนี้มีงานเลี้ยงไม่ใช่หรือไง”เพียงใจละสายตาจากโทรทัศน์เบื้องหน้ามาตอบท่าน “ค่ะคุณแม่”“ทำไมไม่ไปเล่า”“เพียงเหนื่อยๆน่ะค่ะ ไม่อยากไปนั่งที่คนจอแจด้วย”“แล้วตาวิชญ์ล่ะ” ท่านถามแล้วก็เดาเอง “อย่าบอกนะว่าไป”“ค่ะ”“ไปแต่งตัวเลย แม่จะไปปล่อยแก่เสียหน่อย เร็วเข้า”จนแล้วจนรอดเพียงใจจึงต้องมางานเลี้ยงในคืนนี้จนได้ คุณสำลีแวะทักทายพนักงานอาวุโสที่นั่งอยู่โต๊ะด้านหน้าสุด ส่วนเธอเองเดินไปดูซุ้มอาหาร เห็นหลายๆรายการหมดไปแล้ว อดเปรี้ยวปากไม่ได้เมื่อเดินผ่านซุ้มหนึ่งที่มีมะม่วงน้ำปลาหวานใส่จานดูน่ากินเชียวก่อนจะกวาดสายตาหาสามีของตนเอง เมื่อไม่เห็นเลยเลี่ยงออกไปที่สวนด้านข้างบริเวณที่จัดงาน มองขึ้นไปบนฟ้าเห็นจันทร์ส่องแสงนวลสว่างตา อากาศเย็นลงแล้วดีที่หยิบเสื้อคลุมมาด้วยไม่อย่างนั้นคงหนาว