All Chapters of วสันต์ลวงใจ: Chapter 1 - Chapter 10

เพราะเหตุนี้ ข้าจึงพิถีพิถันอย่างยิ่งในการเลือกสามีคุณชายจากตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงส่งเทียบมาไม่ขาดสาย ข้าเหลือบมองด้ายสีชมพูอ่อนบนข้อมือของพวกเขา ก็ปฏิเสธไปทั้งหมดในยามที่ข้าคิดว่าใต้หล้านี้คงไม่มีผู้ใดมีใจต่อข้าอย่างบริสุทธิ์หมดจด ข้าก็ได้พบกับเซียวเหิงเขาเป็นเจ้ากรมสอบสวนแห่งกององครักษ์เสื้อแพร มีพื้นเพจากกองทัพ และได้เลื่อนตำแหน่งตั้งแต่อายุยังน้อยทุกคนต่างกล่าวว่าเขาเย็นชาเฉียบขาดและเข้มงวด ทว่าตั้งแต่พบกันครั้งแรก ข้าก็สังเกตเห็นด้ายแดงบนข้อมือของเขาที่มีต่อข้า สีแดงชาดเข้มดุจโลหิตต่อมา เขามาหาถึงจวนทุกวัน คอยเอาใจใส่และตามเกี้ยวพา ข้าจึงตอบตกลงแต่งงานกันมาเจ็ดปี ด้ายเส้นนั้นยังคงแดงชาดเข้มดังแรกเริ่มเสมอมาเขาจำได้เสมอว่าข้าชอบกินขนมกุ้ยฮวา เมื่อถึงวันเกิดของข้า เขาจะปักดอกไม้ประดับผมให้ด้วยมือตนเอง ทุกครั้งที่ออกไปปฏิบัติหน้าที่ เขามักฝากคนให้นำของชิ้นเล็กๆ กลับมาให้ข้ากับอาจิ่น บ้างก็เป็นขนม บ้างก็เป็นของชิ้นเล็กๆ ที่แกะสลักจากไม้ข้าคิดว่าในที่สุดตนก็สมดังปรารถนา ได้พบคู่ครองที่ดีจนกระทั่งเมื่อครึ่งเดือนก่อน วันที่เขากลับจวน พอได้ยินเสียงฝีเท้า ข้าก็ออกไปรับเขาท

ไม่นานนัก ฉินหลานแม่ลูกก็ถูกเซียวเหิงรับเข้ามาอยู่ในจวน บ่าวรับใช้จึงค่อยๆ เริ่มพูดถึงเรื่องนี้กัน“ท่านโหวช่างเอ็นดูหญิงม่ายคนนั้นเสียจริง ถึงกับส่งสาวใช้ประจำตัวไปคอยรับใช้ตั้งสองคน ทั้งยังจัดแม่นมให้ดูแลคุณชายฉินเป็นพิเศษ แม้แต่อาหาร เสื้อผ้า และค่าใช้จ่ายต่างๆ ก็ยังจัดให้ตามส่วนที่ฮูหยินได้รับ”“นั่นน่ะสิ ทุกวันหลังเสร็จงาน ท่านโหวต้องไปนั่งอยู่ที่เรือนแยกฝั่งตะวันตกครึ่งชั่วยาม แล้วถึงค่อยไปที่เรือนของฮูหยิน”เรื่องเหล่านี้ข้าก็เห็นอยู่กับตา เพียงแต่เงียบๆ นับวันรอเวลาที่จะจากไปวันนั้น อาจิ่นกำลังเล่นห่วงหยกเก้าห่วงที่เซียวเหิงมอบให้เขาอยู่ในลานเรือนมันเป็นของเล่นหายากที่เซียวเหิงเคยเสาะหามาให้ก่อนหน้านี้ เขาชอบมันมากากำลังเก็บข้าวของอยู่ในห้อง จู่ๆ ก็มีเสียงเอะอะวุ่นวายดังมาจากข้างนอก“เอามาให้ข้า!”เมื่อข้าออกไป ก็เห็นพอดีว่าฉินอวี้อันกำลังพยายามแย่งห่วงหยกของอาจิ่น ส่วนอาจิ่นก็ยึดเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ร้อนใจเสียจนดวงตาแดงขึ้น“นี่เป็นของที่ท่านพ่อมอบให้ข้า เจ้าคืนให้ข้านะ!”แต่ฉินอวี้อันกลับไม่ยอมปล่อย ซ้ำยังกระชากอย่างแรงเสียงกระแทกดังขึ้น ห่วงหยกตกกระแทกลงบนพื้

หลังกลับจากงานวัด ใจข้ากลับยิ่งสงบลงกว่าเดิมวันที่ข้าจะออกจากเมืองหลวงก็ใกล้เข้ามาทุกที เหลืออีกเพียงสามวันข้าเริ่มจัดเก็บสินเดิม ของในหีบส่วนใหญ่ล้วนเป็นสิ่งที่มารดาทิ้งไว้ให้ข้าเมื่อครั้งยังมีชีวิตหลายปีมานี้ ของเหล่านั้นเก็บอยู่ในจวนสกุลเซียวมาโดยตลอด บัดนี้ข้าจะนำไปให้หมด ไม่ทิ้งไว้แม้แต่ชิ้นเดียวข้ากำลังนั่งยองๆ จัดของอยู่ในห้องเก็บของ พลันได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลังเมื่อหันกลับไป ก็เห็นฉินหลานยืนกอดอกอยู่ตรงประตู สีหน้าฉายแววลำพองใจอยู่บ้าง“ฮูหยินคงรู้แล้วสินะว่าในใจใต้เท้าเซียวไม่มีท่านอีกต่อไป ถึงได้เก็บสินเดิมเตรียมจะไป?”ข้าไม่สนใจนาง ยังคงจัดของในมือต่อไปนางเองก็ไม่ขุ่นเคือง สายตาหยุดลงที่หีบข้างๆ ก่อนหัวเราะเบาๆ แล้วเอ่ยว่า“แต่ถึงท่านจะไป ของในจวนแห่งนี้ก็ล้วนเป็นของสกุลเซียวอยู่ดี ส่วนต่อไปใครจะเป็นนายหญิงของจวนนี้ ฮูหยินเองก็คงรู้ดีอยู่แล้วกระมัง?”ข้าชะงักมือ ก่อนจะเงยหน้ามองนาง“ของเหล่านี้ล้วนเป็นสินเดิมของมารดาข้า ไม่เกี่ยวอะไรกับสกุลเซียว”ฉินหลานแค่นหัวเราะ ก่อนเดินเข้ามาเอื้อมมือหมายจะหยิบกล่องในมือข้า“ก็จะไปอยู่แล้ว ยังจะเอาของไปมากมายข

เซียวเหิงรออยู่ที่เรือนแยกฝั่งตะวันตกเต็มหนึ่งชั่วยาม แต่เสิ่นหมิงยวนก็ไม่ปรากฏตัวเลยฉินหลานนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเซียว และไอแผ่วๆ เป็นระยะ ครั้งละสองที “ใต้เท้า” นางเอ่ยเสียงเบา “ฮูหยินนาง…ยังโกรธอยู่หรือเจ้าคะ?”เซียวเหิงนั่งอยู่ข้างๆ คิ้วขมวดเล็กน้อย“นางจะมา”ผ่านไปอีกครึ่งชั่วยาม ในที่สุดเซียวเหิงก็อดทนต่อไม่ไหว จึงลุกขึ้นเดินไปยังเรือนหลักประตูเรือนเปิดกว้างอยู่ แต่ภายในกลับว่างเปล่า ไม่มีผู้ใดอยู่เลยเขาขมวดคิ้ว พลางเรียกบ่าวรับใช้เข้ามา “ฮูหยินเล่า?”“เรียนใต้เท้า ฮูหยินพาคุณชายน้อยออกไปตั้งแต่เช้าตรู่แล้วเจ้าค่ะ”“ไปไหน?”“พวกบ่าวก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ เห็นเพียงว่าฮูหยินให้ชุนซิ่งเก็บของบางส่วน แล้วพาคุณชายน้อยออกไปทางประตูข้าง”สีหน้าของเซียวเหิงพลันเคร่งลง เขาหันตัวกลับไปยังเรือนแยกฝั่งตะวันตกฉินหลานเห็นสีหน้าเขาไม่สู้ดี จึงเอ่ยอย่างระมัดระวัง“ใต้เท้า ฮูหยินนาง…”“นางกำลังงอนอยู่”เซียวเหิงตัดบทนาง น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดอยู่บ้าง “อีกสองวันก็คงกลับมาเอง”แววตาของฉินหลานพลันวูบไหวด้วยประกายหม่น ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำว่า“เป็นความผิดของข้าทั้งหมด หากข้าไม่ได้เข้

เสิ่นหมิงยวนเคยพูดอยู่หลายครั้งว่า เมื่อครั้งมารดายังมีชีวิต นางชอบหลิ่งหนานที่สุด ทั้งยังบอกว่าที่นั่นขุนเขางดงาม สายน้ำใส ผู้คนมีวิถีเรียบง่ายซื่อตรง หากสักวันได้กลับไปอยู่ที่นั่นก็คงดีตอนนั้นเขาเพียงคิดว่านางพูดขึ้นมาลอยๆ ไม่เคยเก็บมาใส่ใจเลยที่แท้นางก็ไปที่นั่นแต่เขากลับรู้สึกอยู่เสมอว่า นางดูเหมือนไม่ได้แค่งอน ไม่ได้หนีออกจากบ้าน นางดูเหมือนกำลังจะจากไปจริงๆขณะคิดเช่นนั้น เซียวเหิงก็ห้ามตัวเองไม่อยู่ เดินมุ่งไปยังเรือนหลักในลานเรือน หญิงรับใช้สูงวัยหลายคนกำลังทำความสะอาดห้องของเสิ่นหมิงยวนเมื่อพวกนางเห็นเซียวเหิง ก็รีบคำนับเซียวเหิงไม่ได้สนใจพวกนาง เดินตรงเข้าไปยังห้องด้านในตอนนี้เองเขาจึงสังเกตเห็นว่า โต๊ะเครื่องแป้งที่เสิ่นหมิงยวนใช้เป็นประจำว่างไปกว่าครึ่ง เสื้อผ้าในตู้ก็หายไปมากเช่นกันเขายืนอยู่กลางห้อง จู่ๆ ก็รู้สึกแน่นอึดอัดขึ้นมาที่อกหญิงรับใช้สูงวัยคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง“ใต้เท้า บ่าวพบสิ่งนี้ในช่องลับของโต๊ะเครื่องแป้งฮูหยิน ไม่ทราบว่าควรจัดการอย่างไรเจ้าค่ะ”นางยื่นเอกสารปึกหนึ่งให้เขาเซียวเหิงรับมา พลิกดูคร่าวๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก ล้วนเป็น