บทที่ 5

หลังกลับจากงานวัด ใจข้ากลับยิ่งสงบลงกว่าเดิม

วันที่ข้าจะออกจากเมืองหลวงก็ใกล้เข้ามาทุกที เหลืออีกเพียงสามวัน

ข้าเริ่มจัดเก็บสินเดิม ของในหีบส่วนใหญ่ล้วนเป็นสิ่งที่มารดาทิ้งไว้ให้ข้าเมื่อครั้งยังมีชีวิต

หลายปีมานี้ ของเหล่านั้นเก็บอยู่ในจวนสกุลเซียวมาโดยตลอด บัดนี้ข้าจะนำไปให้หมด ไม่ทิ้งไว้แม้แต่ชิ้นเดียว

ข้ากำลังนั่งยองๆ จัดของอยู่ในห้องเก็บของ พลันได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง

เมื่อหันกลับไป ก็เห็นฉินหลานยืนกอดอกอยู่ตรงประตู สีหน้าฉายแววลำพองใจอยู่บ้าง

“ฮูหยินคงรู้แล้วสินะว่าในใจใต้เท้าเซียวไม่มีท่านอีกต่อไป ถึงได้เก็บสินเดิมเตรียมจะไป?”

ข้าไม่สนใจนาง ยังคงจัดของในมือต่อไป

นางเองก็ไม่ขุ่นเคือง สายตาหยุดลงที่หีบข้างๆ ก่อนหัวเราะเบาๆ แล้วเอ่ยว่า

“แต่ถึงท่านจะไป ของในจวนแห่งนี้ก็ล้วนเป็นของสกุลเซียวอยู่ดี ส่วนต่อไปใครจะเป็นนายหญิงของจวนนี้ ฮูหยินเองก็คงรู้ดีอยู่แล้วกระมัง?”

ข้าชะงักมือ ก่อนจะเงยหน้ามองนาง

“ของเหล่านี้ล้วนเป็นสินเดิมของมารดาข้า ไม่เกี่ยวอะไรกับสกุลเซียว”

ฉินหลานแค่นหัวเราะ ก่อนเดินเข้ามาเอื้อมมือหมายจะหยิบกล่องในมือข้า

“ก็จะไปอยู่แล้ว ยังจะเอาของไปมากมายขนาดนี้ทำไมกัน?”

ข้าเบี่ยงตัวหลบ แล้วกอดกล่องนั้นไว้แนบอก

“ของของข้า ข้าย่อมต้องเอาไปด้วย”

ระหว่างที่ยื้อยุดกันอยู่ เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากด้านหลังข้า

การเคลื่อนไหวของฉินหลานชะงักไป แววผิดปกติวาบผ่านดวงตานาง

ครู่ต่อมา นางพลันปล่อยมือ ทั้งร่างล้มไปด้านหลัง

เสียง “ปึง” ดังขึ้น นางล้มก้นกระแทกพื้น มือกุมแขนเอาไว้ สีหน้าซีดเผือดในทันที

เซียวเหิงรีบเดินเข้ามา เขาพลันผลักข้าออกไป ก่อนย่อตัวลงประคองฉินหลาน

“ฉินหลาน เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”

ข้าถูกผลักจนเซถอยไปหลายก้าว ข้างเอวกระแทกเข้ากับเหลี่ยมโต๊ะบูชาด้านหลังอย่างแรง

ความเจ็บรุนแรงแล่นวาบขึ้นมา ข้าก้มตัวลงโดยไม่รู้ตัว

ยังไม่ทันที่ข้าจะตั้งตัวจากความเจ็บได้ ฉินหลานก็เอ่ยขึ้นทั้งขอบตาแดงเรื่อ

“ใต้เท้า ข้าเพียงเห็นฮูหยินกำลังเก็บของ จึงคิดจะเข้ามาช่วย ไม่คิดเลยว่านางจะไม่ยอมให้ข้าแตะต้อง ทั้งยังผลักข้าอีก…”

เซียวเหิงเงยหน้ามองข้า แววเย็นชาในดวงตาเขาทำให้ข้ารู้สึกว่าเขาช่างแปลกหน้า

“หมิงยวน เจ้าเป็นถึงนายหญิงของจวน จะทำเช่นนี้ได้อย่างไร?”

ข้ายังไม่ทันตั้งตัวจากความเจ็บ พอได้ยินคำพูดของเขาก็อดชะงักมิได้

เขาตัดสินว่าข้าเป็นฝ่ายผิดเพียงเท่านี้เลยหรือ?

เขาพูดต่อ น้ำเสียงยิ่งเจือความผิดหวังชัดขึ้น

“นางเป็นหญิงม่าย พาลูกมาอาศัยอยู่ในจวน เจ้าไม่ช่วยเหลือนางก็ช่างเถอะ แต่นี่ยังถึงกับทำให้นางบาดเจ็บอีก มิน่าเล่าทุกวันนี้อาจิ่นถึงถูกเจ้าเลี้ยงดูเสียจนเอาแต่ใจและดื้อรั้น ทั้งยังยอมรับอวี้อันไม่ได้อีก เจ้าทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ!”

จู่ๆ ฉินหลานก็สะอื้นเบาๆ ขึ้นมา “ใต้เท้า ข้าเจ็บ…”

เซียวเหิงละสายตาจากข้าทันที ก่อนก้มลงอุ้มนางขึ้นมา

“ไม่ต้องกลัวนะ ข้าจะพาเจ้าไปหาหมอ”

ข้ามองเซียวเหิงอยู่เงียบๆ เขาอุ้มฉินหลานรีบเดินจากไป โดยไม่แม้แต่จะมองข้าอีกสักครั้ง

เขาไม่ถามสาเหตุ ไม่แยกแยะจริงเท็จ เพียงเพราะฉินหลานหลั่งน้ำตาหยดเดียว ก็เลือกเข้าข้างนางโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

น่าขันเหลือเกิน

จนกระทั่งร่างของพวกเขาลับตาไป ข้าจึงรู้สึกถึงความอุ่นระลอกหนึ่งที่ข้างเอว

เมื่อก้มลงมอง ก็เห็นว่าเนื้อผ้าถูกเหลี่ยมโต๊ะบูชาครูดจนขาด เลือดสดกำลังค่อยๆ ซึมออกมา

ข้ายื่นมือไปแตะดู ปลายนิ้วก็เปื้อนรอยแดงสด

สีแดงเช่นนั้นบาดตาจนข้าเหม่อลอยไปชั่วขณะ

ช่างเหมือนด้ายแดงสีชาดเข้มราวโลหิตที่ครั้งหนึ่งเคยอยู่บนข้อมือของเซียวเหิงเสียเหลือเกิน

จู่ๆ ข้าก็นึกถึงเมื่อก่อน ตอนนั้นเขาทะนุถนอมข้าจริงๆ

ข้าเผลอทำของมีคมบาดนิ้ว เป็นแค่แผลเล็กๆ รอยหนึ่ง เขาก็ร้อนใจเสียยกใหญ่ รีบทายาให้ข้า ทั้งยังขมวดคิ้วพร่ำบ่นอยู่นาน

แต่บัดนี้ แผลตรงข้างเอวของข้ามีเลือดออกแล้ว เขากลับไม่แม้แต่จะมองสักครั้ง

ข้าค่อยๆ หุบนิ้วเข้าหากัน กำรอยเลือดนั้นไว้ในอุ้งมือ ความขมขื่นยังคงผุดขึ้นในใจอยู่บ้าง

ข้าหลับตาลงครู่หนึ่ง กดความคิดทั้งหลายเก็บกลับไว้ในส่วนลึกของใจ แล้วใช้มือยันขอบโต๊ะลุกขึ้น ก่อนจะกลับเข้าห้องและเรียกชุนซิ่งมาหา

“ยกหีบสัมภาระใบสุดท้ายขึ้นรถม้า”

ชุนซิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง “ฮูหยิน พรุ่งนี้จะไปเลยหรือเจ้าคะ?”

“อืม” ข้ามองกล่องบนโต๊ะที่มารดาทิ้งไว้ให้ โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

“พรุ่งนี้จะไปเลย”