บทที่ 2

เซียวเหิงชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะขมวดคิ้วเอ่ยว่า

“นี่เจ้าน้อยใจ จึงกำลังประชดข้าอยู่หรือ?”

เขาพูดพลางยื่นมือจะมาดึงข้า ข้าเบี่ยงตัวหลบ

มือของเขาค้างอยู่กลางอากาศ แววตาเจือความจนใจอยู่บ้าง

“หมิงยวน วันนี้ข้าผิดเองจริงๆ ข้าขอโทษเจ้า แต่เรื่องหย่าอย่าได้เอ่ยถึงอีกเลย ต่อจากนี้ข้าจะใช้เวลาอยู่กับเจ้าและอาจิ่นให้มากกว่านี้แน่นอน”

คำพูดนี้คุ้นหูเสียจนน่าขัน

เมื่อก่อน ทุกครั้งที่เขาพูดอ่อนโยนเอาใจเพียงไม่กี่คำ ข้าก็กลับมาดีใจได้อีกครั้ง

แต่ตอนนี้ เมื่อเห็นด้ายแดงบนข้อมือเขาที่สีจางลงไปแล้ว ข้าก็ไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไป

ทว่าข้าไม่ได้โต้เถียงกับเขา เพียงตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า

“รู้แล้ว”

เมื่อเซียวเหิงเห็นว่าข้าไม่เอะอะต่อแล้ว สีหน้าก็ผ่อนคลายลง เขาพูดปลอบเอาใจข้าอีกไม่กี่คำ ก่อนจะจากไป

เมื่อในห้องกลับมาเงียบสงบ ข้าจึงตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาดเสียที

ในเมื่อเขาไม่ยอมหย่า เช่นนั้นข้าก็จะไปเอง

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ข้าพาชุนซิ่งออกจากจวน มุ่งตรงไปยังท่าเรือริมคลองเดินเรือ ก่อนจะหากิจการเดินเรือแห่งหนึ่ง แล้วจองเรือโดยสารลำหนึ่งซึ่งจะล่องลงใต้ไปยังหลิ่งหนานในอีกเจ็ดวัน

ที่หลิ่งหนานมีที่ดินพร้อมเรือนและร้านค้าที่ท่านแม่ทิ้งไว้ก่อนจากไป แม้จะไม่รุ่งเรืองเท่าเมืองหลวง แต่ก็มากพอให้ข้ากับอาจิ่นใช้ชีวิตได้อย่างสงบมั่นคง

ชุนซิ่งอดถามขึ้นมามิได้

“ฮูหยิน ท่านจะไปจริงๆ หรือเจ้าคะ? เท่าที่บ่าวเห็น ปกติใต้เท้าก็ดีกับท่านมากนะเจ้าคะ”

ข้าไม่ได้ตอบ

นางมองไม่เห็นด้ายแดง ย่อมไม่รู้ว่าใจของเซียวเหิงเปลี่ยนไปแล้ว

ด้ายแดงเส้นนั้นซีดจางจากสีแดงชาดเข้มเป็นสีชมพูอ่อน ใช้เวลาเพียงครึ่งเดือนเท่านั้น

หากข้ายังอยู่ต่อ สิ่งที่ทำได้ก็มีเพียงมองดูเขาค่อยๆ เย็นชาลงต่อหน้าต่อตา แล้วปล่อยให้ตัวเองเดินซ้ำรอยเดิมของมารดา

ข้าหาได้ต้องการเช่นนั้นไม่

เมื่อกลับถึงจวน กลับพบว่าเซียวเหิงยืนรออยู่ตรงหน้าประตูลานเรือนแล้ว

ยามนี้เขาควรอยู่ปฏิบัติหน้าที่ในที่ว่าการ ข้ายังไม่ทันได้เอ่ยถาม เขาก็สาวเท้าตรงเข้ามา ก่อนจะคว้าข้อมือข้าไว้แน่น “เจ้าไปไหนมา?”

เขาจับแรงไปหน่อย ข้าขมวดคิ้วเอ่ยว่า

“ออกไปทำธุระนิดหน่อย”

สีหน้าของเซียวเหิงเคร่งลงในทันที

“ฉินหลานแม่ลูกหายตัวไป วันนี้ที่ว่าการรอนางมารายงานตัวตามเวลาแต่ก็ไม่มา ข้าจึงส่งคนไปที่พักของนาง ถึงได้รู้ว่าพวกเขาถูกคนจับตัวไป”

น้ำเสียงของเขาต่ำลงอีกเล็กน้อย

“หมิงยวน เมื่อวานเป็นวันไหว้พระจันทร์ เจ้ายังมีความขุ่นเคืองอยู่ ข้าเข้าใจได้ แต่ฉินหลานเองก็ลำบากไม่น้อย เจ้าอย่าเอาความโกรธไปลงที่นาง”

ข้ามองเขาอยู่ครู่ใหญ่ กว่าจะเอ่ยถามออกไป

“เพราะอย่างนั้น ท่านจึงสงสัยว่าเป็นฝีมือข้าหรือ?”

เซียวเหิงไม่ตอบ

แต่ความเงียบของเขาก็บอกทุกอย่างแล้ว

จู่ๆ ข้าก็นึกถึงเรื่องเมื่อสามปีก่อน ข้าเคยถูกใส่ร้ายว่าลักลอบมีสัมพันธ์กับบุรุษอื่น

ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วเมือง ต่อให้ข้ามีร้อยปากก็ยากจะแก้ต่าง เป็นเซียวเหิงที่ยืนอยู่เบื้องหน้าข้า คอยกันคำครหาจากผู้คนเหล่านั้นไว้แทนข้า

เขาพูดว่า “ข้าเชื่อฮูหยินของข้า”

ข้าเคยคิดว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาก็จะยืนอยู่ข้างข้าเสมอ

แต่บัดนี้ เพื่อฉินหลาน ทั้งที่ไม่มีแม้แต่หลักฐาน เขากลับคาดคั้นข้าเช่นนี้ได้

ข้ากำลังจะเอ่ยปาก จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากนอกลาน

องครักษ์เสื้อแพรนายหนึ่งรีบก้าวเข้ามา “ใต้เท้า พบตัวแล้วขอรับ!”

เซียวเหิงหันไปทันที “อยู่ที่ไหน?”

“เจ้าพนักงานฉินกับบุตรชายของนางถูกมัดไว้ในวัดร้างแห่งหนึ่งนอกเมือง ฝีมือเจ้าหนี้ของสามีผู้ล่วงลับของนางขอรับ ช่วยคนออกมาได้แล้ว ไม่เป็นอะไรทั้งคู่”

เห็นได้ชัดว่าเซียวเหิงถอนใจอย่างโล่งอก ถึงตอนนั้นจึงหันกลับมามองข้าอีกครั้ง แววตาเจือความละอายขึ้นอีกเล็กน้อย

“หมิงยวน เมื่อครู่ข้าร้อนใจเกินไป”

“ไม่เป็นไร”

ข้าขยับมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะหันตัวเตรียมกลับห้อง แต่จู่ๆ เขาก็เอ่ยขึ้นมาอีก

“ฉินหลานแม่ลูกไม่มีผู้ใดให้พึ่งพิง บัดนี้ยังมาเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอีก ข้าอยากรับพวกนางไปพักที่เรือนแยกฝั่งตะวันตกเป็นการชั่วคราว”

ข้าชะงักฝีเท้า

คิดไม่ถึงว่าเขาจะเอ่ยเรื่องรับแม่ลูกคู่นั้นเข้ามาอยู่ในจวนได้อย่างสงบนิ่งเช่นนี้

ข้าเงียบไปครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดจึงเอ่ยเพียงว่า

“ในเมื่อท่านตัดสินใจแล้ว ก็รับมาเถอะ”

เซียวเหิงดูเหมือนจะไม่คิดว่าข้าจะตกลง จึงชะงักไปเล็กน้อย

ข้าพูดต่อ แล้วเสริมอีกประโยคว่า

“แต่ข้าขอที่ดินพร้อมเรือนทางตะวันตกของเมืองแห่งนั้น ถือเสียว่าเป็นการชดเชยให้ข้ากับอาจิ่นสำหรับคืนเทศกาลไหว้พระจันทร์”

พอเอ่ยถึงเทศกาลไหว้พระจันทร์ สีหน้าที่เจือความละอายของเซียวเหิงก็ชัดขึ้นอีกเล็กน้อย

เขาไม่ได้คิดให้มาก เพียงพยักหน้ารับทันที “ได้”

ข้ากลับเข้าห้อง หยิบเอกสารออกมายื่นให้เขา

เซียวเหิงรับไปโดยไม่ได้อ่านให้ละเอียด ก็หยิบตราประทับส่วนตัวขึ้นมา ประทับลงบนเอกสารทีละแผ่นต่อเนื่องกัน

จนเมื่อประทับตราลงบนเอกสารแผ่นสุดท้ายเรียบร้อย เขาจึงเงยหน้าขึ้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “หมิงยวน เจ้าอยากได้สิ่งใด ข้าก็ให้เจ้าได้ทั้งนั้น”

ข้ารับเอกสารปึกนั้นมา แล้วส่งยิ้มให้เขาเล็กน้อย

“เช่นนั้นข้าก็ขอรับไว้”

สีหน้าของเขาผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง

“ฉินหลานแม่ลูกเพิ่งผ่านเรื่องที่ทำให้ขวัญเสียมา ข้าต้องไปดูสักหน่อย เจ้าพักผ่อนเสียแต่เนิ่นๆ เถอะ”

ข้ายังคงยืนอยู่ที่เดิม มองเอกสารในมือ รอจนเสียงฝีเท้าของเขาค่อยๆ ห่างออกไป จึงก้มลงพลิกดูทีละแผ่น

แล้วดึงกระดาษบางๆ แผ่นหนึ่งออกมาจากกลางปึก

หนังสือหย่า

ข้ามองตราประทับส่วนตัวสีแดงสดบนกระดาษแผ่นนั้นอยู่นาน โดยไม่เอ่ยสิ่งใด

เซียวเหิงคงไม่มีทางคาดคิดว่า สิ่งที่เขาเพิ่งประทับตราลงไปด้วยมือตนเองนั้น หาได้มีเพียงเอกสารสิทธิในที่นาและร้านค้าเหล่านั้น หากยังรวมถึงชีวิตสมรสเจ็ดปีของเราด้วย

ข้าเก็บหนังสือหย่าไว้ให้เรียบร้อย แล้วมองออกไปยังท้องฟ้านอกหน้าต่างซึ่งค่อยๆ มืดลง

เจ็ดวัน

อีกเจ็ดวัน ข้าก็จะพาอาจิ่นออกไปจากที่นี่ได้แล้ว