บทที่ 1

เพราะเหตุนี้ ข้าจึงพิถีพิถันอย่างยิ่งในการเลือกสามี

คุณชายจากตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงส่งเทียบมาไม่ขาดสาย ข้าเหลือบมองด้ายสีชมพูอ่อนบนข้อมือของพวกเขา ก็ปฏิเสธไปทั้งหมด

ในยามที่ข้าคิดว่าใต้หล้านี้คงไม่มีผู้ใดมีใจต่อข้าอย่างบริสุทธิ์หมดจด ข้าก็ได้พบกับเซียวเหิง

เขาเป็นเจ้ากรมสอบสวนแห่งกององครักษ์เสื้อแพร มีพื้นเพจากกองทัพ และได้เลื่อนตำแหน่งตั้งแต่อายุยังน้อย

ทุกคนต่างกล่าวว่าเขาเย็นชาเฉียบขาดและเข้มงวด ทว่าตั้งแต่พบกันครั้งแรก ข้าก็สังเกตเห็นด้ายแดงบนข้อมือของเขาที่มีต่อข้า สีแดงชาดเข้มดุจโลหิต

ต่อมา เขามาหาถึงจวนทุกวัน คอยเอาใจใส่และตามเกี้ยวพา ข้าจึงตอบตกลง

แต่งงานกันมาเจ็ดปี ด้ายเส้นนั้นยังคงแดงชาดเข้มดังแรกเริ่มเสมอมา

เขาจำได้เสมอว่าข้าชอบกินขนมกุ้ยฮวา เมื่อถึงวันเกิดของข้า เขาจะปักดอกไม้ประดับผมให้ด้วยมือตนเอง ทุกครั้งที่ออกไปปฏิบัติหน้าที่ เขามักฝากคนให้นำของชิ้นเล็กๆ กลับมาให้ข้ากับอาจิ่น บ้างก็เป็นขนม บ้างก็เป็นของชิ้นเล็กๆ ที่แกะสลักจากไม้

ข้าคิดว่าในที่สุดตนก็สมดังปรารถนา ได้พบคู่ครองที่ดี

จนกระทั่งเมื่อครึ่งเดือนก่อน วันที่เขากลับจวน พอได้ยินเสียงฝีเท้า ข้าก็ออกไปรับเขาที่หน้าประตู แล้วปลดเสื้อคลุมให้

ยามก้มศีรษะลง กลิ่นกุหลาบหวานเลี่ยนระลอกหนึ่งก็โชยปะทะใบหน้า

ข้าชะงักไปเล็กน้อย

แต่ไหนแต่ไรข้าใช้เพียงแป้งหอมกลิ่นกุ้ยฮวา ไม่เคยแต้มชาดกุหลาบเลย

ครั้นเพ่งดูอีกครั้ง ที่ด้านในปกคอชุดขุนนางของเขา กลับมีรอยชาดจางๆ ติดอยู่ครึ่งรอย

“นี่มัน…”

ปลายนิ้วข้าเย็นขึ้นเล็กน้อย แต่น้ำเสียงยังถือว่าสงบนิ่ง

“วันนี้ที่ว่าการมีเจ้าหน้าที่หญิงฝ่ายจับกุมย้ายมาประจำใหม่ คงบังเอิญชนกันเข้าโดยไม่ทันระวัง”

เซียวเหิงอธิบายว่า “นางเป็นหญิงม่าย มีลูกติดมาด้วย ก็นับว่าลำบากไม่น้อย”

ข้าเงยหน้าขึ้นมองเขา

สีหน้าเขายังคงเป็นปกติ ก่อนยื่นมือมาลูบผมข้าเบาๆ

“ช่วงนี้มีคดีเข้ามามาก ข้าไม่ค่อยได้อยู่บ้าน ทำให้เจ้าต้องลำบากแล้ว อีกไม่กี่วันก็ถึงเทศกาลไหว้พระจันทร์ ข้าจะพยายามกลับมาให้เร็วหน่อย แล้วพาเจ้ากับอาจิ่นไปชมโคมไฟที่ถนนเทียนเจีย ดีหรือไม่?”

เทศกาลไหว้พระจันทร์ยังเป็นวันครบรอบที่ข้ากับเซียวเหิงแต่งงานกันครบเจ็ดปีพอดี

ข้าพยักหน้า พลันรู้สึกหวานละมุนขึ้นมาในใจอยู่บ้าง แล้วก็เผลอมองไปยังข้อมือของเขาอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว

ด้ายแดง…ดูเหมือนจะจางลงเล็กน้อย

ข้ากะพริบตาแล้วมองอีกครั้ง กลับรู้สึกว่าสียังคงเข้มเท่าเดิม

คงเป็นเพราะแสงเทียนไหววูบจนทำให้ตาข้าพร่า

เมื่อครู่เขายังอ่อนโยนถึงเพียงนั้น ยังหนักแน่นถึงเพียงนั้น จะเปลี่ยนใจได้อย่างไรกัน?

ข้าปลอบใจตนเองเช่นนั้น ตลอดครึ่งเดือนต่อจากนั้น เซียวเหิงยิ่งยุ่งขึ้นเรื่อยๆ

เขาออกเช้ากลับค่ำ แต่ยังคงห่วงใยข้ากับอาจิ่นดังเดิม นานๆ ครั้งเขาก็ฝากคนส่งของเล็กๆ น้อยๆ หลากหลายอย่างกลับมาให้

ข้ามองของเหล่านั้นแล้ว ก็ได้แต่คิดว่าคืนนั้นคงเป็นข้าที่คิดมากไปเอง

ไม่นานก็ถึงเทศกาลไหว้พระจันทร์

ตอนที่ข้าตื่นขึ้น เซียวเหิงก็ออกจากจวนไปแล้ว บ่าวรับใช้บอกข้าว่า ก่อนออกไปเขายังกำชับไว้เป็นพิเศษว่า คืนนี้จะกลับมาให้เร็วหน่อยเพื่ออยู่กับพวกเรา ทั้งยังลงมือแกะโคมกระต่ายไม้ให้อาจิ่นด้วยตนเอง

อาจิ่นดีใจเป็นที่สุด กอดโคมกระต่ายไม้ไว้ เจอใครก็อวด

ข้ายืนมองอาจิ่นที่ดีใจจนวิ่งเล่นไปทั่วลานอยู่ข้างๆ ความเคลือบแคลงเล็กน้อยในใจก็ค่อยๆ จางหายไป

เขาจำได้จริงๆ

เขายังคงเป็นเซียวเหิงคนเดิม ผู้รักษาคำมั่นเสมอ

ครั้นตกค่ำ ถนนเทียนเจียสว่างไสวราวกับตอนกลางวัน

อาจิ่นเฝ้ารออยู่ตรงประตูลาน ใบหน้าเล็กๆ เปี่ยมด้วยความคาดหวัง

หนึ่งเค่อ ครึ่งชั่วยาม…จนผ่านไปหนึ่งชั่วยาม

จากที่เคยตื่นเต้น อาจิ่นเริ่มฉงน ก่อนขอบตาจะแดงเรื่อ

ในที่สุดก็มีคนมา ทว่าผู้ที่มาคือผู้ติดตามของเซียวเหิง

เขารีบกล่าวว่า “ฮูหยิน ในวังเกิดคดีเร่งด่วนขึ้น ใต้เท้าปลีกตัวมาไม่ได้จริงๆ จึงให้ข้ามาบอกท่านว่าไม่ต้องรอแล้วขอรับ”

ดวงตาของอาจิ่นพลันแดงขึ้น

“ท่านพ่อหลอกข้าอีกแล้ว…”

เขาสะอื้น น้ำตาเม็ดโตไหลร่วงลงมาไม่ขาดสาย

ข้าย่อตัวลง เช็ดน้ำตาให้เขา

“อาจิ่นเด็กดีนะ ท่านพ่อมีธุระสำคัญ แม่ไปกับเจ้าเอง ดีหรือไม่?”

ข้าจูงมืออาจิ่นออกจากบ้าน เด็กน้อยยังสะอื้นมาตลอดทาง มือกำโคมไม้ดวงนั้นไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

บนถนนเทียนเจีย ผู้คนหลั่งไหลเบียดเสียด แสงโคมสว่างพร่างพราย

จู่ๆ อาจิ่นก็ชี้ไปข้างหน้า “ท่านแม่ดูสิ โคมดวงนั้นสวยมากเลย!”

ข้ามองตามทิศที่อาจิ่นชี้ แล้วทั้งร่างก็แข็งค้างอยู่กับที่

เซียวเหิงยืนอยู่หน้าร้านขายโคมแห่งหนึ่ง ข้างกายเขามีสตรีผู้หนึ่งอุ้มเด็กอยู่

สตรีผู้นั้นกำลังพูดอะไรบางอย่างเสียงเบา เขาโน้มเข้าไปฟัง ท่าทีของทั้งคู่ดูสนิทสนม จากนั้นเขาหยิบโคมดอกบัวขึ้นมาดวงหนึ่ง แล้วยื่นให้เด็กในอ้อมแขนของนาง

เด็กยิ้ม หญิงคนนั้นกับเซียวเหิงก็ยิ้มเช่นกัน

ตอนนั้นอาจิ่นก็เห็นเขาเช่นกัน จึงร้องเรียกขึ้นว่า “ท่านพ่อ!”

เซียวเหิงหันมา รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปในทันที

เขารีบสาวเท้าเข้ามาหาเรา

“หมิงยวน ข้า...”

ข้ามองเขานิ่งๆ ปลายนิ้วเย็นเฉียบ

“ไหนว่าในวังมีคดีเร่งด่วนมิใช่หรือ?”

เซียวเหิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำว่า “คดีจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว เพียงแต่ข้าบังเอิญเจอฉินหลานเข้า นางเป็นหญิงม่าย ต้องพาลูกมาฉลองเทศกาลกันตามลำพัง ดูแล้วน่าสงสารจริงๆ ข้าจึงคิดว่าจะอยู่เป็นเพื่อนพวกเขาสักพัก”

ข้าไม่ตอบ

ฉินหลานที่เขาเพิ่งเอ่ยถึงอุ้มเด็กเดินเข้ามา แววตาเจือความหวาดหวั่นอยู่เล็กน้อย

พอนางเข้ามาใกล้ กลิ่นกุหลาบแบบเดียวกับที่ติดอยู่บนชุดขุนนางของเซียวเหิงเมื่อครึ่งเดือนก่อนก็ลอยมาแตะจมูกข้าอีกครั้ง

ข้าหลุบตาลง จ้องข้อมือของเซียวเหิง

ด้ายสีแดงชาดเข้มเส้นนั้นที่พันอยู่มานานเจ็ดปี บัดนี้สีซีดจางจนเหลือเพียงชมพูอ่อน

จู่ๆ ข้าก็เข้าใจทุกอย่าง

ด้ายแดงไม่เคยโกหก ที่แท้คืนนั้นไม่ใช่แสงเทียนทำให้ข้าตาฝาด แต่เป็นเซียวเหิงที่ใจเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

ข้าไม่สนใจเซียวเหิงที่รีบตามมาจากด้านหลัง จูงอาจิ่นหันหลังเดินจากไป

เมื่อกลับถึงจวนและกล่อมอาจิ่นจนหลับแล้ว ข้าก็มองเซียวเหิง ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างสงบ

“เซียวเหิง เราหย่ากันเถอะ”