บทที่ 4

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น พอข้าผลักประตูห้องเปิดออก ก็เห็นเซียวเหิง

เขายืนอยู่หน้าประตู สีหน้าดูเก้อกระดากอยู่บ้าง

“หมิงยวน เรื่องเมื่อวาน ข้าคิดทบทวนอยู่นาน ข้าเป็นฝ่ายทำเกินไปเอง”

ข้ามองเขา ในใจไม่ได้เกิดความหวั่นไหวอะไรนัก

ดูเหมือนเซียวเหิงเองก็ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร สุดท้ายจึงเอ่ยเพียงว่า

“วันนี้ข้าตั้งใจลางานครึ่งวัน จะพาเจ้ากับอาจิ่นไปเดินงานวัด ผ่อนคลายเสียหน่อย”

อาจิ่นได้ยินดังนั้นก็จับแขนเสื้อข้าไว้ ก่อนเอ่ยเสียงเบา

“ท่านแม่ ข้าอยากไปขอรับ”

เมื่อเห็นแววคาดหวังบนใบหน้าของอาจิ่น สุดท้ายข้าก็ใจแข็งปฏิเสธไม่ลง

เซียวเหิงถอนหายใจอย่างโล่งอก รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้า

“ข้าจะให้คนไปเตรียมรถม้าเดี๋ยวนี้”

แต่พอออกจากจวนช่วงบ่าย กลับเห็นฉินหลานแม่ลูกยืนอยู่หน้าประตูจวนด้วย

เซียวเหิงรีบอธิบาย

“ข้าคิดว่าให้เด็กสองคนสนิทกันไว้หน่อยก็ดี อย่างไรเสียต่อไปก็ต้องอยู่เป็นเพื่อนกันในจวน”

ข้าไม่พูดอะไร เพียงจูงมืออาจิ่นขึ้นรถม้า

ในงานวัดผู้คนแน่นขนัด อาจิ่นจับมือข้าไว้แน่น ส่วนเซียวเหิงเดินอยู่ข้างๆ คอยหยอกให้เขาอารมณ์ดีเป็นระยะ

เมื่อเห็นอาจิ่นหัวเราะคิกคัก แววตาของข้าก็อ่อนลงชั่วขณะโดยไม่รู้ตัว

ทันใดนั้น ไม่รู้ว่าด้านหน้าเกิดอะไรขึ้น ฝูงชนระลอกหนึ่งก็กรูกันเข้ามา

ข้ารีบปกป้องอาจิ่น แต่กลับถูกฝูงชนเบียดเข้าไปในตรอกด้านข้างอันเปลี่ยวร้าง

ยังไม่ทันที่ข้าจะตั้งสติได้ นักเลงหัวไม้หลายคนก็เดินเอ้อระเหยเข้ามาล้อม พลางกวาดตามองข้าตั้งแต่หัวจรดเท้า

“โอ้ แม่นางหน้าตาสะสวยสดใสไม่เบา เหตุใดถึงพาเด็กมาคนเดียวเล่า?”

หนึ่งในนั้นพูดพลางยื่นมือมาหมายจะดึงแขนเสื้อข้า

อาจิ่นหวาดกลัวอย่างยิ่ง แต่กลับกางแขนทั้งสองข้างขวางอยู่ตรงหน้าข้า

“พวกเจ้าห้ามรังแกท่านแม่ของข้านะ!”

ข้ารีบอุ้มเขาขึ้นแล้วถอยหลัง พลางเงยหน้ามองหาเซียวเหิงท่ามกลางฝูงชนโดยไม่รู้ตัว

มองผ่านศีรษะผู้คนที่เบียดเสียดขยับไปมา ข้าก็เห็นเขา

แต่กลับเห็นเขากำลังโอบฉินหลานแม่ลูกไว้แน่นในอ้อมแขนเพื่อปกป้อง พลางก้มหน้าพูดอะไรบางอย่าง ราวกับกำลังปลอบพวกเขา

พวกนักเลงยิ่งขยับเข้ามาประชิด ข้าสูดหายใจลึก ก่อนพูดเสียงกร้าว

“ข้าคือบุตรีของเสนาบดีกรมพิธีการ พวกเจ้ากล้าแตะต้องข้าหรือ?”

พอคนเหล่านั้นได้ยิน สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที พวกเขาสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนรีบถอยออกไป

พอพวกเขาเดินไปไกล ขาของข้าก็อ่อนยวบ แทบยืนไม่อยู่

ไม่นานนัก ในที่สุดเซียวเหิงก็พาฉินหลานแม่ลูกตามหาพวกเราจนพบ

“หมิงยวน!”

เขารีบสาวเท้าเข้ามาตรงหน้าข้า แล้วก้มลงมองอาจิ่น เมื่อแน่ใจว่าพวกเราไม่เป็นอะไร จึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก

ข้ามองเขาอย่างเย็นชา เล่าเหตุการณ์เมื่อครู่ให้ฟัง แล้วคาดคั้นว่าเขาไปไหนมา

เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยว่า

“ต้องโทษข้าเอง เมื่อครู่ฝูงชนกรูกันเข้ามากะทันหันเกินไป ฉินหลานถูกใครบางคนผลักอย่างแรง ข้าจึงดึงนางไว้ พอหันกลับมาอีกที พวกเจ้าก็ถูกฝูงชนเบียดจนพลัดหายไปแล้ว…”

ฉินหลานที่ยืนอยู่ข้างๆ ขอบตาแดงเรื่อ ห่อตัวลงเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงเบา

“เป็นความผิดของข้าทั้งหมด หากไม่ต้องคอยดูแลข้ากับอวี้อัน ใต้เท้าเซียวก็คงไม่พลัดกับฮูหยิน…ฮูหยินก็คงไม่ต้องมาเจอเรื่องเช่นนี้”

พอเซียวเหิงได้ยิน ก็รีบปลอบนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“หมิงยวนเป็นคนรู้เหตุรู้ผล นางไม่โทษเจ้าหรอก โชคดีที่วันนี้คนที่ต้องอยู่ตามลำพังมิใช่เจ้า เจ้าไม่มีแม้แต่ชาติตระกูลคอยหนุนหลัง หากต้องเจอกับคนชั่วเช่นนี้เข้า เกรงว่าคงไม่รู้จริงๆ ว่าจะลงเอยอย่างไร”

ข้าฟังคำพูดเหล่านั้นของเขาแล้ว รู้สึกทั้งเหลวไหลทั้งน่าขัน

โชคดีที่คนที่เจอเรื่องนั้นไม่ใช่นางอย่างนั้นหรือ?

ปีที่ผ่านๆ มา เวลาไปเที่ยวงานวัด เขามักอุ้มอาจิ่นไว้ด้วยแขนข้างหนึ่ง อีกมือก็กุมมือข้าแน่น ไม่ยอมให้พวกเราคลาดจากสายตาแม้เพียงครึ่งก้าว เพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่องขึ้นกับพวกเรา

แต่บัดนี้เขากลับคิดว่า ข้ามีชาติตระกูลสูง ต่อให้เผชิญหน้ากับพวกนักเลงก็ยังรับมือได้อย่างคล่องแคล่วและปกป้องตนเองได้ ส่วนฉินหลานน่าสงสาร จึงยิ่งต้องการการปกป้องจากเขา

แรงกระตุ้นที่ข้าอยากร้องเรียกเขาโดยไม่รู้ตัวเมื่อครู่ตรงปากตรอก ก็พลันติดค้างอยู่ในลำคอเสียอย่างนั้น

ข้าก้มมองข้อมือของเขา

สีของด้ายแดงเส้นนั้นจางลงจนแทบมองไม่เห็นแล้ว

จู่ๆ ข้าก็รู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน

“กลับจวนเถอะ”

เซียวเหิงชะงักไปครู่หนึ่ง เผยอริมฝีปาก ดูเหมือนยังอยากอธิบายอะไรบางอย่าง

แต่สุดท้าย เขาก็ไม่ได้พูดอะไรเลย