All Chapters of 撤离爱 ลี้ภัยรัก: Chapter 61 - Chapter 70

          สิบกว่าปีก่อน          พระราชวังต้าเหลียง ณ ตำหนักหนิงฮวา          สวีกงกงเดินเข้ามาพร้อมกับนางกำนัลด้านหลัง “ฝ่าบาท ของเล่นที่เด็กสาวชื่นชอบล้วนนำมาหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ”          มองไปด้านหลังมีนางกำนัลถือของเล่นเต็มไม้เต็มมือ จักรพรรดิต้าเหลียงทอดพระเนตรของเล่นเหล่านั้น สายตามีแววของความโยนอยู่หลายส่วน          “เอาไปไว้ในตำหนัก จัดของเล่นให้ดี จริงสิ เด็กน้อยจะต้องชอบชิงช้าแน่ เจ้าให้คนมาสร้างสวนตรงนี้ ให้นางได้เล่น”          สวีกงกงมองของเล่นก่อนจะประสานมือ “พ่ะย่ะค่ะ”          ห้าปีต่อมา          สวีกงกงรีบเดินเข้ามาในห้องทรงพระอักษร “ฝ่าบาท”  &n

          ณ หอส่องน่านน้ำของต้ามั่ว          หอส่องน่านน้ำแห่งนี้ถูกตั้งอยู่ที่ชายแดนน่านน้ำของต้ามั่ว ทะเลแบ่งดินแดนชัดเจน เพียงแค่คนแคว้นอื่นเข้ามาก็จะถูกกองกำลังเรือรบของต้ามั่วฆ่าทิ้งทันที          น่านน้ำห้ามเข้า หากต้องการเข้าต้ามั่วจะต้องเข้าอย่างถูกต้องที่หน้าประตูเมืองเท่านั้น          ทหารในชุดเสื้อเกราะสีน้ำเงินวิ่งเข้าไปในห้อง “รายงาน! มีเรือลำหนึ่งกำลังเข้าใกล้ชายแดนน่านน้ำ คาดว่าจะมาจากต้าเหลียงขอรับ”          แม่ทัพของหอส่องน่านน้ำเงยหน้าขึ้น สีหน้าของเขาเรียบเฉย “ต้าเหลียง? รนหาที่ตาย!”          แม่ทัพหอส่องน่านน้ำได้รู้ข่าวว่าต้าห่านขูดรีดพวกเขาไปมากมาย เวลานี้ความแค้นสุมอกไร้ทางออก เวลานี้กลับมีเรือไม่ทราบที่มากำลังตรงมาที่ชายแดน    

          การเสพติดการต่อสู้คือสิ่งที่ไม่อาจเลี่ยงเมื่อต่อสู้ไปสักระยะ คนที่มีจิตใจแข็งแกร่งเพียงใดก็ต้องเจอกับช่วงเวลานี้ การฆ่าฟันอย่างไม่ลืมหูลืมตา ขาดสติชั่วขณะคือสิ่งที่น่ากลัวสำหรับนางเสมอ          เพราะแบบนี้ในชาตินี้อวิ๋นเยว่เล่อจึงระมัดระวังเป็นพิเศษเรื่องการต่อสู้          อวิ๋นซีฉือเห็นว่าที่บุตรสาวเอ่ยมาเป็นความจริงก็เงียบลง “แม่เข้าใจแล้ว เป็นเจ้าที่คิดรอบคอบ”          ไป่อิ๋งเยว่พยักหน้า นางต่อสู้ด้วยสัญชาตญาณมากว่าใช้สติจริงๆ “แม่จะพยายามควบคุมสติ ไม่ให้หลงไปกับสัญชาตญาณ”          อวิ๋นเยว่เล่อถอนหายใจ เมื่อมองสีหน้าของทั้งสองคนแล้วก็ลุกขึ้นยืน “ในเมื่อพวกท่านรู้แล้วว่าควรจะทำเช่นไรต่อไป เช่นนั้นแผ่นแป้งก็ไม่ต้องกินแล้ว ข้าจะเข้าครัวไปทำอาหารให้”          อวิ๋นซีฉ

          หอนางโลมอันดับหนึ่งแคว้นต้ามั่ว          อู๋เหลียงหย่งจับใบหน้างดงามของนางโลมอันดับหนึ่งนามเลี่ยงหรูเบาๆ มืออีกข้างลูบไล้ร่างบางนุ่มนิ่มอย่างจาบจ้วง คุ้นเคยและเสน่หา!          แต่เมื่อตอนที่เขากำลังจะผลักนางลงบนเตียง เขากลับเห็นใบหน้าของหญิงสาวคนหนึ่งขึ้นมา เป็นใบหน้าของคนที่เขาพบเมื่อตอนที่อยู่เมืองรั่วไห่ แถบชายป่าพิฆาตอสูร          เขาพลันคิดว่าหญิงใต้ร่างตนคือนาง เขาจับใบหน้างดงามก่อนจะก้มลงบดริมฝีปากลงไป เร่าร้อน ต้อนให้นางยอมจำนน          บทรักเร่าร้อนบรรเลงขึ้น ความร้อนแรงที่เต็มไปด้วยความกระหายถูกบรรเลงครั้งแล้วครั้งเล่า          สุดท้ายเมื่อพบว่าหญิงสาวใต้ร่างตนไม่ใช่คนที่เขานึกถึงก็เดินออกไปจากห้องทันที ทิ้งเพียงเลี่ยงหรูที่ร่างกายเต็มไปด้วยรอยแดงเอาไว้บนเตีย

          ฝุ่นลอยฟุ้งในอากาศเล็กน้อย แสงแดดจากด้านนอกเริ่มหายไป มีร่มเงาเข้ามาแทนที่ บนท้องฟ้ามีเมฆเคลื่อนเข้ามา ฝนตั้งเค้าแล้ว          อีกไม่นานพายุจะเข้า!          หลี่เทียนเหยายกยิ้ม กลิ่นอายสังหารเข้มข้น “ยานี้จะแก้พิษให้เจ้า” ในมือของเขามียาเม็ดสีขาวเม็ดหนึ่ง เขาวางมันลงบนโต๊ะ          หลิวจางค่อยๆ จับกระบี่อ่อนที่เอว แต่เมื่อถึงยามที่เขาจะลงมือกับมีคนเข้ามาขัดขวาง          เคร้ง!          อวิ๋นเยว่เล่อเก็บกระบี่เพลิงศักดิ์สิทธิ์เอาไว้ด้านหลัง เลิกคิ้วให้กับหลิวจาง “อย่าได้คิดเลยท่านราชครู ทางที่ดีว่าง่ายสักหน่อย ภรรยาของท่านถูกสายของต้าเหลียงวางยาจนจะตายอยู่แล้ว ท่านยังมีเวลาต่อสู้อีกหรือ?”          “ต้าเหลียง!” หลิวจาง