All Chapters of 撤离爱 ลี้ภัยรัก: Chapter 51 - Chapter 60

          ผู้ติดตามของมารดานางฝีมือล้ำเลิศยิ่งนัก!          อวิ๋นเยว่เล่อพึ่งรู้ความจริงก็วันนี้ โดยปกติพวกเขาจะอยู่เงียบๆ เสียเป็นส่วนใหญ่ ไม่มีอะไรให้ต้องลงมือ ฝีมือของพวกเขานางจึงยังไม่รู้เด่นชัด          แต่วันนี้นางรู้แล้ว!          “ย้ากกก”          “อ้ากกก”          แต่ละคนระเบิดพลังออกมา เชือกเส้นใหญ่ที่มัดอยู่ไม่อาจรั้งพวกเขาได้ ได้แต่อาศัยฝีมือของหลี่เทียนเหยาและอวิ๋นเยว่เล่อที่ต่อสู้เพื่อบรรเทาความเจ็บจากการกระตุ้น          สองชั่วยามต่อมา          อวิ๋นเยว่เล่อนั่งลงที่พื้น นางนั่งลงอย่างหมดท่าพร้อมกับปานเหงื่อที่ไหลริน ข้างๆ กันมีชายคนหนึ่งกำลังยื่นน้ำชาให้นางดื

          หลี่เทียนเหยาที่นั่งอยู่ตัวสั่น          ไม่รู้ว่าเป็นเพราะยาพิษหรือเป็นเพราะคำขู่ของหญิงสาวตัวเล็กๆ อย่างอวิ๋นเยว่เล่อกันแน่ เอาเป็นว่าเขาไม่กล้าตาย          ไม่เพียงไม่กล้าตาย ยังจะต้องสุขภาพดีแข็งแรงอีกด้วย          ไม่อย่างนั้นเด็กน้อยก็อาจจะรังเกียจ บอกว่าเขาร่างกายไม่แข็งแรง หากเป็นเช่นนั้นจะทำอย่างไรเล่า?          หลี่เทียนเหยาถอนหายใจ “เด็กน้อย เจ้าไม่มีวันที่จะแต่งให้กับคนอื่น ทางที่ดีอย่างเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมาอีก”          อวิ๋นเยว่เล่อมองชายหนุ่มที่ไร้เรี่ยวแรงแต่ยังจะพยายามเอ่ยอีก แต่เมื่อมองไปที่ดวงตาของเขากลับพบความแน่วแน่ประการหนึ่ง          อวิ๋นเยว่เล่อนั่งลงข้างเขา “ข้าทำอะไรได้บ้าง?” &nb

          ในเย็นวันเดียวกัน          สุดท้ายแล้วกลุ่มคนที่ออกจากบ้านไปอย่างเอิกเกริกในตอนเช้า แต่เมื่อกลับมากลับมีท่าทีแปลกไป          อวิ๋นเยว่เล่อจับได้ในทันที แม้จะเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วอย่างไร? นางมองออกตั้งแต่วินาทีแรกแล้ว ดังนั้นเย็นนี้เป็นต้นไป แผ่นแป้งจึงเป็นอาหารของพวกเขาทั้งหลายไปนานถึงหนึ่งเดือน          อวิ๋นซีฉือมองแผ่นแป้งตรงหน้า “ลูกแม่” น้ำเสียงที่เอ่ยขอร้องบุตรสาวไม่เหลือความโหดเหี้ยมอย่างรองเจ้าสำนักสักนิด แม้แต่บรรดานักล่าเองก็คอตก          อาหารแสนอร่อย ลาก่อน          หลี่เทียนเหยามองแต่ละคนที่ถูกอวิ๋นเยว่เล่อลงโทษแล้วก็ยิ้มขำ เขาเดินออกมาจากห้องก่อนจะนั่งลงกินแผ่นแป้งพร้อมกับคนอื่น          ผู้ติดตามสิบคน เห

          เป็นที่สงสัยมานานแล้วว่า เพราะเหตุใดจักรพรรดิต้าเหลียงจึงมีแต่พระราชโอรส แต่กลับไร้ซึ่งวี่แววของพระราชธิดาสักพระองค์          และเพราะแบบนี้เอง จะดีจะร้ายอย่างไร อวิ๋นเยว่เล่อก็คือพระราชธิดาเพียงพระองค์เดียวในจักรพรรดิต้าเหลียง          คุกหลวงอากาศไม่ดียิ่งนัก แสงที่ส่องมาเล็กน้อยยังทำให้คนเฝ้าถวิลหาโลกภายนอก แต่สุดท้ายกลับออกไปไม่ได้ มันคือการทรมานอันเงียบสงบ          อวิ๋นเยว่เล่อลุกขึ้น ปัดฝุ่นเล็กน้อยที่กระโปรง มองทหารที่กำลังไขกุญแจเปิดห้องขัง “พวกเจ้านี่จริงๆ เลย ข้าไม่มีวรยุทธสักหน่อย ต่อสู้ไม่เป็น ร่างกายอ่อนแอตั้งแต่เด็ก พวกเจ้ายังพาข้ามาขังที่นี่อีก ไม่สบายเอาเสียเลย”          ใบหน้างดงามไร้ความตื่นตระหนก สิ่งนี่ว่าแปลกแล้ว นางยังไม่กลัวสถานที่อย่างคุกหลวงที่มีคนตายไปแล้วนับไม่ถ้วน   &nb

          บรรยากาศในห้องขังเงียบลงทันใด ผู้ติดตามทั้งสามคนของไป่อิ๋งเยว่เองก็เงยหน้าจากอาหาร จ้องมองมาที่อวิ๋นเยว่เล่อที่นั่งกินอาหารด้วยท่าทางไม่ใส่ใจ          ทหารที่เฝ้ายามอยู่ยืนนิ่ง เขาไม่ได้ยินสิ่งใดทั้งสิ้น          อวิ๋นเยว่เล่อเอ่ยขึ้น “วางใจเถอะ ทหารเฝ้ายามถูกข้าลงอักขระแล้ว เขาจะได้ยินก็ต่อเมื่อข้าต้องการให้เขาได้ยินเท่านั้น ตอนนี้ไม่ว่าเราจะเอ่ยอะไร เขาล้วนไม่ได้ยิน”          ผู้ติดตามทั้งสามคนกลืนน้ำลาย คิดในใจว่าฝีมือระดับนี้ไม่น่าแพ้ง่ายๆ ยกเว้นว่านางจะยอมแพ้เอง          ไป่อิ๋งเยว่มองบุตรสาวตนเอง “เจ้าต้องการทำสิ่งใด? ตอนนี้เราถูกขังในคุกหลวง ทางเข้าออกมีเพียงทางเดียว หากจะออกไปมันยากกว่าตำหนักที่แม่อยู่เสียอีก”          อวิ๋นเยว่เล่อวางตะเกียบลง “จักรพรรดิต้าเหล