All Chapters of 撤离爱 ลี้ภัยรัก: Chapter 1 - Chapter 10

ใต้หล้านี้ถูกแบ่งออกเป็นสี่ดินแดน หนึ่งคือ ต้าเหลียง สภาพแวดล้อมของต้าเหลียงไม่นับว่าดีมาก แต่มากไปด้วยอาวุธและเหมืองแร่ กล่าวกันว่าทหารนับพันไม่สู้ทหารม้าของต้าเหลียงสิบคนด้วยซ้ำ! เหล่าองค์ชายของจักรพรรดิต้าเหลียงล้วนสติปัญญาล้ำเลิศ พัฒนาการรบอยู่ตลอด เรียกได้ว่ากระหายการสู้รบก็ไม่ผิดนัก! สองคือ ต้าห่าน ว่ากันว่าอยู่ที่ต้าห่านราวกับอยู่บนนรก สภาพอากาศของต้าห่านเลวร้าย ร้อนระอุด้วยทะเลทราย ทุ่งหญ้า กลางวันร้อนกลางคืนหนาว ชาวบ้านล้วนสู้ชีวิต แข็งแรง มีทักษะในการล่าสัตว์ และกล่าวกันว่ามีทักษะในการต่อสู้ไม่ว่าจะหญิงหรือชาย! แม่ทัพโหดเหี้ยม หนวดเคราหนาดำ ใบหน้าเต็มไปด้วยแผลเป็น! สามคือ ต้ามั่ว แดนใต้สุดของใต้หล้า ครอบครองน่านน้ำและกองทัพเรืออันยิ่งใหญ่ ขอเพียงสู้รบทางน้ำไม่มีแคว้นใดจะสู้ได้ ชาวเมืองกล่าวกันว่า ขอเพียงอยู่บนน้ำ ก็เท่ากับว่าได้กลับบ้าน! และสี่ ต้าเฉิน! ต้าเฉินมีอะไร? อวิ๋นเยว่เล่อขมวดคิ้วเรียวเข้าหากัน! นางนึกอย่างไรก็นึกไม่ออก “ต้าเฉินมีอะไร?” อวิ๋นเยว่เล่อเขียนตัวอักษรต้าเฉินลงบนพื้นดินแห้งๆ เ

เช้าวันต่อมา ชายหนุ่มที่นอนบาดเจ็บก็ลุกขึ้นนั่งได้แล้ว ยาที่เขาใช้ได้ผลดีเกินคาด อวิ๋นเยว่เล่อมองชายหนุ่มที่กำลังใส่ยาให้กับตนเองเงียบๆ จนแล้วจนรอดเขาก็ยังไม่เอ่ยอะไรกับนาง “เจ้าเป็นใคร มาจากที่ใด?” อวิ๋นเยว่เล่อเอ่ยถาม การพบคนบาดเจ็บความจริงแล้วไม่แปลกสำหรับขบวนอพยพ เพราะนี่คือสงคราม คนบาดเจ็บ คนป่วย หรือว่าโรคระบาดล้วนมีหมด ดังนั้นเมื่อมีคนเจ็บนอนอยู่ในที่ของสองแม่ลูก จึงไม่มีใครสนใจ! “หลี่เทียนเหยา” ชายหนุ่มใส่ยาเสร็จก่อนจะบอกชื่อตนเองออกมา อวิ๋นเยว่เล่อมองคนที่กำลังพันแผล “หลี่เทียนเหยา? ชื่อเหมือนแม่ทัพแคว้นต้าห่านเสียด้วย” นางเอ่ยเบาๆ พลางหัวเราะ “ว่ากันว่าเทพสงครามหลี่เทียนเหยาหน้าตาอัปลักษณ์ยิ่งนัก มีแผลเป็นเต็มใบหน้า แววตาโหดเหี้ยม ส่วนเจ้า?” หลี่เทียนเหยาเกร็งตัว “ข้าอะไร?” “ร่างกายอ่อนแอ หน้าตาหล่อเหลา อื้มม... ไม่น่าจะสู้รบได้นะ” อวิ๋นเยว่เล่อเอ่ยก่อนจะลุกขึ้น “เอาละ บาดแผลของเจ้าก็ใกล้จะหายแล้ว พรุ่งนี้พวกเราจะออกเดินทางไปเมืองถงหว่านแล้ว ถึงตอนนั้นเจ้าจะไปกับพวกเราหรือไม่ก็แล้วแต่เจ้า”

อวิ๋นเยว่เล่อมองคนที่กำลังต้มยาแล้วหลับตาลง นางกำหนดจิตก่อนจะเข้าไปในดวงจิตของตนเอง การเข้าไปในดวงจิตของนางยากกว่าปกติเล็กน้อย นางพยายามเข้ามาตั้งแต่เมื่อวานแล้วแต่กลับไม่สำเร็จ มันถูกปิดกั้น! จนเมื่อนางพยายามทะลวงมันถึงสองวัน ในที่สุดวันนี้มันก็เกิดรอยแตก นางอาศัยเส้นสายพลังเข้าไปตามรอยแตกนั้นจนเข้าไปในดวงจิตของตนเองได้สำเร็จ! พื้นที่กว้างใหญ่เงียบสงบ อวิ๋นเยว่เล่อใบหน้าเย็นชามองรอบๆ และไม่พบสิ่งใดทั้งนั้น ความจริงมันเก็บของได้และก่อนที่นางจะตายมันมีของอยู่มากมาย แต่ตอนนี้มันไม่มีอะไรเลย! พรึ่บๆๆๆ บางสิ่งเคลื่อนไหวอยู่บนหัวของอวิ๋นเยว่เล่อ ใบหน้างดงามเย็นชาเงยขึ้นด้านบน ในที่สุดนางก็กระตุกยิ้มมุมปาก “เสี่ยวเป่า เจ้ายังอยู่” เสี่ยวเป่าที่ว่าคือมังกร! มันคือมังกรตัวใหญ่ที่ว่ายวนอยู่ในดวงจิตของอวิ๋นเยว่เล่อ มังกรตัวนี้ตายลงพร้อมกับนาง เมื่อนางอ่อนแอมันก็อ่อนแอ เมื่อนางแข็งแกร่งมันก็แข็งแกร่ง โฮ้กกกกก! มังกรคำราม “อย่าเรียกข้าว่าเสี่ยวเป่า ข้าไม่ชอบชื่อนี้” เสียงมังกรขี

          พลังของการทำอะไรคนเดียวถูกคนตัดสินว่าไม่ยิ่งใหญ่          ความจริงแล้วคนผู้หนึ่งมีพลังมากเกินกว่าจะรู้ได้ เมื่อเราถูกบีบคั้น เมื่อถึงขีดจำกัดและทะลุขีดจำกัดนั้นออกไป เราจะพบว่าเรายังมีความสามารถอื่นอีก          ทุกอุปสรรคที่เข้ามาเราจะค้นพบตัวเอง ตัวตนที่แท้จริง!          อย่ายอมแพ้ และอย่าได้หมดหวังในตัวเอง เราทุกคนมีพลังเสมอ          อวิ๋นเยว่เล่อออกเดินทางกลับเมืองถงหว่านตอนกลางดึก ตอนนี้แคว้นอื่นเข้ามายึดเมืองแล้ว ไม่รู้ว่าชาวบ้านจะเป็นเช่นไรบ้าง          นางไม่อยากยุ่งกับสงคราม แต่ชาวบ้านที่ต้องรับกรรมคือสิ่งที่นางจะไม่สนใจได้หรือ?          การเคลื่อนไหวของอวิ๋นเยว่เล่อประหลาดมาก รวดเร็วและกลบกลิ่นอายจนหมด เคลื่

          เมืองหวงคือเมืองที่ถูกห้อมล้อมด้วยธรรมชาติของป่าเขา ผู้คนล้วนใช้ชีวิตธรรมดา มีน้ำใจมาก เพราะแบบนี้เองชาวบ้านของเมืองหวงจึงช่วยกันตัดไม้มาสร้างบ้านให้กับผู้อพยพ          บ้านที่สร้างมีประมาณยี่สิบกว่าหลัง ตั้งเป็นหมู่บ้านแห่งใหม่ในเมืองหวงพอดี! ชาวขบวนอพยพซาบซึ้งในน้ำใจมาก แต่ละคนล้วนน้ำตาไหลไปพลางเอ่ยขอบคุณไม่หยุด          มิน่าเล่าถึงเข้ามายาก เพราะที่แห่งนี้มีแต่คนจิตใจดี คนอื่นที่ถูกสิ่งแวดล้อมปรุงแต่งอาจเข้ามาหลอกได้!          ผ่านมาสิบวัน          บ้านที่สร้างไม่ใหญ่มาก หากแต่เป็นแบบอยู่ได้แล้วค่อยๆ ต่อเติมออกไปตามวันเวลา ส่วนบ้านของอวิ๋นเยว่เล่อนั้นดีกว่าบ้านหลังอื่นขึ้นมาเล็กน้อย จากความใส่ใจของเจ้าเมืองหวง นามเฟิงฉีเหว่ย          ชายผู้หนึ่งหน้าบูดบึ้งทั้งวัน ส