All Chapters of 撤离爱 ลี้ภัยรัก: Chapter 71 - Chapter 80

          เป็นอย่างที่ไป่อิ๋งเยว่เอ่ยก่อนเข้าหอนางโลม นางบอกว่าจะ “เด็ดหัว” ก็คือเด็ดหัวจริงๆ ดาบของเหิงหลินฟันได้ไร้ที่ติมาก นางโลมอันดับหนึ่งสิ้นใจลงทันที          อวิ๋นซีฉือเลี้ยงอวิ๋นเยว่เล่อมาจนเติบโต วันนี้ถือว่าเป็นการขจัดขวากหนามแทนบุตรสาวไปหนึ่งคน แต่นางเองก็รู้ดีว่า มันยังมีอีกหลายคนทีเดียว          ข่าวใหญ่ที่สะเทือนต้ามั่วอีกข่าวหนึ่งปรากฏออกมาติดๆ กัน เริ่มแรกคือยอดฝีมือที่สังหารคนของหอส่องน่านน้ำ สองคือหอนางโลมอันดับหนึ่งถูกคนถล่ม นางโลมอันดับหนึ่งเลี่ยงหรูถูกฆ่าตัดหัวอย่างโหดเหี้ยม และสามคือราชครูหลิวจางตายลงที่วัดร้างนอกเมืองหลวงต้ามั่ว          อวิ๋นเยว่เล่อมองมารดาทั้งสองคน “ยิ่งใหญ่เสียจริง พวกท่านบอกว่าจะไปเที่ยวตลาด สุดท้ายกลับไปสังหารนางโลมคนหนึ่ง?”          อวิ๋นซีฉือเอ่ยเสียงเบา “นางไม่ใช่แค่นางโลม บุตรสาวข

          เดือนสอง วันที่ยี่สิบสาม          สุดท้ายศึกที่เงียบสงบมานานก็เกิดขึ้น ต้าเหลียงไม่เคลื่อนไหวแต่กลับขนย้ายอาวุธและเสบียงมาที่ชายแดนต้ามั่วและต้าห่าน          ต้ามั่วเองถือโอกาสที่เทพสงครามหลี่เทียนเหยาล้มป่วยใกล้ตายยกทัพบุกมาที่ชายแดนต้าห่าน เริ่มยึดเมืองของต้าห่านทีละเมืองจนชาวบ้านต้องอพยพหนีสงคราม          ศึกครั้งนี้ใหญ่หลวงยิ่งนัก!          ใต้หล้าวุ่นวายจนแทบไม่มีเวลาหาความสงบ ด้านกลุ่มของหลี่เทียนเหยาเองก็เร่งเดินทางไปต้าห่าน แต่สุดท้ายก็พบกับคนกลุ่มหนึ่งที่มาขวางทางเอาไว้เสียก่อน          ทหารหนึ่งร้อยคนถือหอกต้านเอาไว้ ทันใดนั้นคนที่เป็นใหญ่ก็เดินออกมาจากด้านใน อวิ๋นซีฉือที่เห็นใบหน้าของคนที่เดินออกมาชัดๆ ทำให้นางถึงกลับมือสั่น!    &

          สนามฝึกยุทธในค่ายทหารกว้างขวาง ปกติจะมีทหารฝึกรบอยู่เป็นประจำ แต่มาวันนี้กลับมีบางอย่างน่าสนใจเพิ่มเข้ามา          ฝุ่นลอยฟุ้งกลางอากาศ ด้านซ้ายของสนามฝึกยุทธมีแม่ทัพคนหนึ่งยืนถือหอกอันใหญ่ไว้ด้านหลัง ส่วนด้านขวามีหญิงสาวหน้าตางดงามรูปร่างบอบบางคนหนึ่งยืนอยู่          ทหารที่อยู่รอบๆ ส่งเสียงโห่ร้อง “ท่านแม่ทัพกวนๆๆๆ”          แม่ทัพจากเมืองหลวงคนนี้ คือ แม่ทัพกวน ทหารที่ติดตามมาจากเมืองหลวงย่อมต้องรู้จักเขา ถึงอย่างไรเขาก็เป็นถึงแม่ทัพมานาน ทหารย่อมนับถือเขาไม่มากก็น้อย          มีเพียงอินโจวที่ยืนอยู่ข้างอวิ๋นเยว่เล่อ!          แม่ทัพอีกสองคนยืนอยู่ด้านหลังแม่ทัพกวน มองดูการประลองอยู่ข้างสนามเหมือนคนอื่นๆ อวิ๋นเยว่เล่อหันไปหาอินโจวที่อยู่ข้างๆ นาง เอ่ยเสียเรียบ

          กองทัพต้าเหลียงฝั่งชายแดนต้าห่าน          องค์ชายใหญ่ องค์ชายสามและองค์ชายห้า ฟังรายงานการรบระหว่างต้าห่านและต้ามั่วอยู่บนที่นั่งยกสูง กินอาหารเลิศรส และดูหญิงสาวร่ายรำ          “องค์ชาย ตอนนี้สถานการณ์รบของต้าห่านกับต้ามั่วกำลังดุเดือดพ่ะย่ะค่ะ ต้ามั่วอาศัยว่าเทพสงครามหลี่เทียนเหยาป่วยหนักจึงก่อกวนทหารต้าห่านไม่หยุด หมายจะทำลายขวัญกำลังใจต้าห่านพ่ะย่ะค่ะ”          องค์ชายใหญ่มองนางรำตาไม่กะพริบ “ใครเป็นแม่ทัพใหญ่? ในเมื่อหลี่เทียนเหยากำลังจะตายแล้ว?”          “เป็นแม่ทัพคนสนิมของเทพสงคราม นามว่าเจิ้งหราน สายข่าวบอกว่าเขาคือกุนซือข้างกายเทพสงคราม คราวนี้ต้าห่านคงไม่มีแม่ทัพฝีมือเก่งกาจแล้ว ไม่อย่างนั้นจะปล่อยให้กุนซือคนหนึ่งนำทัพได้อย่างไร”          องค์ชายใหญ่ไม่ใช่คน

          ชายแดนระหว่างต้าห่านและต้าเหลียง!          อวิ๋นเยว่เล่อให้สัญญาณกับทหารทุกคน ทุกจุดที่สำคัญถูกทหารวางเพลิงจนค่ายทหารของต้าเหลียงอลม่าน ไม่นานองค์ชายทั้งสามคนก็วิ่งออกมาจากห้องตนเองหน้าตาตื่น          อวิ๋นเยว่เล่อแสยะยิ้ม เอ่ยกับแม่ทัพนิ่ง “ถึงเวลาที่ท่านจะต้องแสดงฝีมือแล้ว ข้าคงไม่เข้าไป”          แม่ทัพนิ่งหันมาถาม “เพราะเหตุใด?”          “อ่อ ข้ากับพวกเขาไม่อาจฆ่ากันเองได้ นี่ต้องยกให้ท่านแล้ว”          ถึงอย่างไรก็ถือว่าเป็นคนสายเลือดเดียวกัน แม้จะไร้ความผูกพัน แต่นางก็ไม่อาจทำเกินไปได้ ครั้งนี้นางไม่ลงมือ ถือเสียว่าเห็นแก่ยาเม็ดนั้นที่คนผู้นั้นให้มาก็แล้วกัน          เพราะถึงอย่างไรเลือดของนางก็คือสิ่งที่เขาใช้