All Chapters of ชายาตาบอดของทรราช: Chapter 11 - Chapter 20

ท่ามกลางแรงกดดันอันหนักหน่วงที่สามารถบดขยี้กระดูกคนได้ เซียวรั่วเวยที่แสร้งหลับตาพริ้มมาตลอดพลันตระหนักได้ว่าไพ่ใบสุดท้ายที่อุตส่าห์ซ่อนเร้นไว้ได้ถูกบุรุษตรงหน้าหงายขึ้นมาจนหมดสิ้นแล้วเมื่อไม่อาจหลบซ่อนได้อีกต่อไป โฉมงามจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า นัยน์ตาที่เคยแสร้งทำเป็นเลื่อนลอยและพร่ามัวกลับฉายแววสุกใส กระจ่างชัด และเฉียบคม นางช้อนสายตาขึ้นสบตากับบุรุษตรงหน้าโดยไร้ซึ่งความหวาดหวั่น ไม่มีอีกแล้วสตรีขี้ขลาดที่เอาแต่บีบน้ำตา คงเหลือเพียงมือสังหารสาวผู้เยือกเย็น“ในเมื่อท่านอุปราชล่วงรู้ความลับทั้งหมดแล้ว หม่อมฉันก็คงไม่มีความจำเป็นต้องเสแสร้งเล่นงิ้วหลอกลวงท่านอีกต่อไป”น้ำเสียงราบเรียบและหนักแน่น นางกวาดตามองใบหน้าหล่อเหลาที่ถมึงทึงด้วยความกรุ่นโกรธอย่างใจเย็น แม้ร่างกายจะยังคงอ่อนแรงจากพิษงูที่เพิ่งถูกดูดออกไป ทว่าท่วงท่าของนงคราญกลับสง่าผ่าเผย ไร้ซึ่งร่องรอยของความหวาดกลัว“ใจกล้าไม่เบานี่”เยี่ยนสิงโจวแค่นเสียงในลำคอ ร่างสูงใหญ่พุ่งทะยานเข้าประชิดตัวนางด้วยความเร็ว ฝ่ามือแกร่งคว้าที่ลำคอระหง บีบแน่นจนร่างอรชรถูกยกให้ลอยขึ้นจากเตียงไม้กึ่งนั่งกึ่งนอน“กล้าสลัดคราบสตรีตาบอดทิ

แรงกดจากปลายรองเท้าหุ้มเกราะที่เหยียบย่ำลงบนยอดอกทำเอากระดูกของมหาเสนาบดีเซียวจางเหว่ยลั่นกรอบแกรบ ขุนนางเฒ่ากระอักโลหิตสีข้นออกมาคำโต ใบหน้าที่เคยหยิ่งผยองและเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม บัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดและอัปยศอดสูอย่างถึงที่สุด“ยะ... เยี่ยนสิงโจว! เจ้าคนโอหัง! ข้าคือขุนนางขั้นหนึ่ง เป็นถึงพระสัสสุระของฝ่าบาท! เจ้ากล้ากระทำย่ำยีข้า สวรรค์ต้องลงทัณฑ์เจ้า!” เสียงแหบพร่าเค้นลอดไรฟันที่อาบไปด้วยเลือดชายหนุ่มผู้กุมชะตาแว่นแคว้นแค่นเสียงหัวเราะเยียบเย็น นัยน์ตาสีหมึกทอประกายเหี้ยมเกรียมไร้ความปรานี “สวรรค์กระนั้นหรือ? ในแผ่นดินต้าฉีคำสั่งของเปิ่นหวางย่อมถือเป็นประกาศิตของสวรรค์ ท่านอ้างตัวเป็นพ่อตาฮ่องเต้ แล้วเหตุใดจึงลืมไปเล่าว่าท่านก็เป็นพ่อตาของเปิ่นหวางเช่นเดียวกัน”ร่างสูงใหญ่จงใจเน้นย้ำสถานะ ก่อนจะปรายตามองไปทางดรุณีน้อยที่ยืนอยู่ไม่ไกล เซียวรั่วเวยเข้าใจความหมายในสายตาคู่นั้นดี หญิงสาวก้าวเดินไปเบื้องหน้าด้วยท่วงท่าที่พยายามฝืนให้มั่นคง แม้แขนซ้ายจะปวดหนึบ ทว่าแววตาของนางกลับฉายความเด็ดเดี่ยว ร่างอรชรหยุดยืนอยู่เคียงข้างบุรุษเหนือคนก้มมองบิดาบังเกิดเกล้าที่นอนจมกองเลือดด้

จื่อเยวียนรับคำสั่งด้วยแววตาวาวโรจน์ องครักษ์เงาเร้นกายหายไปในพริบตาเพื่อระดมพลกองกำลัง ซึ่งเป็นทัพม้าเหล็กกล้าหน่วยทะลวงฟันที่แข็งแกร่งที่สุดในแว่นแคว้นต้าฉี ขึ้นตรงต่อผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแต่เพียงผู้เดียวเยี่ยนสิงโจวปรายตาหลุบมองเศษราชโองการสีเหลืองทองที่ขาดวิ่นบนพื้น ก่อนจะตวัดสายตาขึ้นมองสตรีร่างอรชรที่เพิ่งแสดงความเหิมเกริมฉีกหน้าโอรสสวรรค์ไปเมื่อครู่ มุมปากกระตุกยิ้มพึงพอใจ ชายหนุ่มรั้งเอวคอดกิ่วของนางเข้ามาประชิดกาย“ใจกล้าเทียมฟ้าเสียจริงนะ แม่จิ้งจอกน้อย” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกลั้วเสียงหัวเราะในลำคอ “ฉีกราชโองการมีโทษถึงประหารเจ็ดชั่วโคตร บัดนี้เจ้าผูกชีวิตติดกับเปิ่นหวางจนดิ้นไม่หลุดแล้วจริง ๆ”เซียวรั่วเวยเชิดหน้าขึ้น นัยน์ตาสบประสานกับดวงตาคมอย่างท้าทาย“ตระกูลเซียวของหม่อมฉันถูกท่านอุปราชจับขังคุกไปแล้ว จะประหารเจ็ดชั่วโคตรหรือเก้าชั่วโคตร หม่อมฉันก็หาได้ใส่ใจไม่ ในเมื่อท่านบอกเองว่าหม่อมฉันคือคนของท่าน หากท่านปกป้องหม่อมฉันไม่ได้ก็ถือว่าหม่อมฉันเลือกนายผิดเพคะ”“วาจาสามหาวนัก” ทรราชหนุ่มบีบปลายคางมนเบา ๆ อย่างหมั่นเขี้ยว “เช่นนั้นก็จงเบิกตาดูให้ดี ว่านายของเจ้าผู้นี้จะเห

สิ้นเสียงแหบพร่าที่กระซิบ ปลายนิ้วหยาบกร้านของบุรุษก็กระตุกดึงสายรัดเอวผ้าไหมสีแดงจนหลุดลุ่ย อาภรณ์ชิ้นบางเบาที่ปกปิดเรือนร่างอรชรถูกปัดเป่าให้พ้นทาง ท่ามกลางแสงเทียนมงคลที่วูบไหว ผิวพรรณขาวผ่องของเซียวรั่วเวยถูกย้อมด้วยสีชมพูระเรื่อ ทั้งจากฤทธิ์ยาสลบที่กำลังแทรกซึมและจากความขวยเขินที่ถูกสายตาจาบจ้วงโลมเลีย“ท่านมันคนฉวยโอกาส” นงคราญเค้นเสียงลอดไรฟัน แม้สติยังคงแจ่มชัด ทว่าร่างกายกลับหนักอึ้ง ยานิทราที่นางสกัดจากใบหยั่งลิ้วหวังใช้เล่นงานเขากลับกลายเป็นโซ่ตรวนที่พันธนาการตัวนางเองไว้อย่างสมบูรณ์เยี่ยนสิงโจวเหยียดยิ้มร้ายกาจ นัยน์ตาสีหมึกทอประกายวาวโรจน์ด้วยไฟปรารถนาที่ลุกโชนจนยากจะดับมอด ชายหนุ่มโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งรั้นชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดพวงแก้มเนียนนุ่ม“ฉวยโอกาสกระนั้นหรือ? ฮูหยินของเปิ่นหวางช่างปรักปรำเก่งเสียจริง” ร่างสูงหัวเราะในลำคอ มือแกร่งลูบไล้ไปตามลาดไหล่กลมกลึงอย่างอ้อยอิ่ง “ยาขวดนี้เจ้าเป็นผู้รินให้เปิ่นหวางดื่มเองกับมือ หากเปิ่นหวางไม่สนองเจตนารมณ์ของเจ้า คงนับว่าเปิ่นหวางเป็นสามีที่บกพร่องต่อหน้าที่แล้ว”“หม่อมฉันไม่ได้... อื้อ!”คำประท้วงถูกกล

ฝุ่นควันจากการปะทะของพลังปราณมืดและกระบี่น้ำแข็งค่อย ๆ จางลง เผยให้เห็นรอยร้าวบนระเบียงหินของกำแพงเมือง ทว่าเบื้องหลังความพินาศนั้น ร่างอรชรของเซียวรั่วเวยกลับไร้ซึ่งรอยขีดข่วนใด ๆ นางถูกห่อหุ้มไว้ด้วยอ้อมแขนแกร่งของเยี่ยนสิงโจว กลิ่นอายสังหารที่แผ่ซ่านออกจากตัวชายหนุ่มเข้มข้นจนมวลอากาศรอบด้านบิดเบี้ยว อุณหภูมิบนกำแพงเมืองลดฮวบลง“ช่างเป็นความรักที่น่าซาบซึ้งเสียจริง ท่านอุปราช”เสียงหัวเราะแหบพร่าดังสะท้อนมาจากหอสังเกตการณ์ฝั่งตรงข้าม ปรมาจารย์เงาโลหิตในชุดคลุมสีเทาปัดฝุ่นที่เกาะตามชายเสื้ออย่างเชื่องช้า นัยน์ตาขุ่นมัวที่โผล่พ้นผ้าปิดหน้าจ้องมองมายังเหยื่อทั้งสอง“แต่พลังเกราะน้ำแข็งของท่านจะปกป้องสตรีตาบอดผู้นี้ไปได้สักกี่น้ำ หากต้องเผชิญกับหมื่นศรโลหิตครวญของข้า”“สวะจากพรรคมารที่ซุกหัวหนีตายไปนับสิบปียังมีหน้ามาโอ้อวดวิชาชั้นต่ำต่อหน้าเปิ่นหวางอีกหรือ” อุปราชหนุ่มตอกกลับด้วยสุรเสียงเยียบเย็น ชายหนุ่มกระชับวงแขนที่โอบเอวคอดกิ่วไว้แน่นขึ้น ก่อนจะกระซิบชิดใบหูของโฉมงาม “ถอยไปหลบหลังจื่อเยวียนเสียฮูหยิน ดูแลตัวเองให้ดี อย่าให้เล็บของเจ้าต้องเป็นรอยแม้แต่รอยเดียว”หญิงสาวพยักหน้ารับอย่