ห้วงที่ ๑๑ ฝ่าค่ายกลหมื่นพิรุณ

รังสีสังหาระเบิดออกจากร่างสูงใหญ่ของบุรุษเหนือคน กดทับชั้นบรรยากาศจนมวลอากาศบิดเบี้ยว แม้แต่มือสังหารชุดดำนับร้อยที่ซุ่มอยู่บนขื่อหลังคายังต้องลอบหลั่งเหงื่อเย็นเยียบ

“โอหังนัก! ยิงเกาทัณฑ์! สับร่างของมันให้กลายเป็นหมื่นชิ้นเดี๋ยวนี้!”

เหยาไทเฮาผุดลุกขึ้นประทับยืน พระพักตร์บิดเบี้ยวด้วยความคั่งแค้น สิ้นพระราชเสาวนีย์อันเหี้ยมเกรียม เสียงฟันเฟืองของหน้าไม้กลไกก็ลั่นไกพร้อมกันจากทุกทิศทาง

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!

ลูกดอกอาบยาพิษนับพันดอกพุ่งทะยานแหวกอากาศ พุ่งเป้าตรงมายังจุดศูนย์กลางของลานพระที่นั่งอันเป็นตำแหน่งที่ผู้สำเร็จราชการแผ่นดินยืนตระหง่านอยู่ ทว่าเยี่ยนสิงโจวกลับกระตุกยิ้ม ชายหนุ่มรวบร่างบอบบางของสตรีที่โดนพิษเข้าสู่อ้อมอกแกร่ง มืออีกข้างตวัดชายเสื้อคลุมสีดำขลับที่ปักลวดลายพยัคฆ์ขึ้นเบื้องหน้า

“ปราณเกราะน้ำแข็งทลายโลกันตร์!”

พริบตาเดียว พลังลมปราณสีเหมันต์อันหนาวเหน็บก็แผ่พุ่งออกมาเป็นกำแพงที่มองไม่เห็น เมื่อลูกดอกนับพันปะทะเข้ากับม่านพลังวิถีโค้ง พวกมันพลันถูกแช่แข็งกลางอากาศและแตกสลายกลายเป็นเศษน้ำแข็งร่วงหล่นลงสู่พื้นกระเบื้องดังเกรียวกราว ไร้ซึ่งรอยขีดข่วนใด ๆ บนวรกายของทรราชหนุ่มและสตรีในอ้อมแขน

“เป็นไปไม่ได้!” สตรีผู้สูงศักดิ์บนบัลลังก์หงส์เบิกพระเนตรกว้าง “วิชามารคัมภีร์เก้าอิม เจ้าฝึกมันสำเร็จถึงขั้นสูงสุดเชียวหรือ!”

“ความรู้ตื้นเขินของพระองค์ช่างน่าสมเพชยิ่งนัก” อุปราชหนุ่มแค่นเสียงเย็นชา เขาสะบัดฝ่ามือออกไปด้านข้าง เศษเกาทัณฑ์น้ำแข็งบนพื้นพลันลอยละลิ่วพุ่งสวนกลับทิศทางเดิมด้วยความเร็ว

อ๊าก! อั้ก!

เสียงร้องโหยหวนดังระงมไปทั่วตำหนักโซ่วคัง มือสังหารชุดดำร่วงหล่นจากเพดาน โลหิตสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนฉากกั้นแดงและเสาทองคำ

เยี่ยนสิงโจวก้มมองโฉมงามที่ซุกตัวสั่นเทาอยู่กับอกกว้าง เซียวรั่วเวยกัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด พิษอสรพิษเกล็ดนิลเริ่มลุกลาม แขนซ้ายของนางชาหนึบ ทว่าหญิงสาวลอบปรับการเดินลมปราณในร่างตนเองอย่างเงียบเชียบ สกัดกั้นเส้นเลือดใหญ่ไม่ให้พิษไหลเวียนเข้าสู่หัวใจ ทว่าภายนอกยังคงแสร้งทำเป็นสตรีอ่อนแอที่ใกล้สิ้นใจ

“ทนไว้กระต่ายน้อย ข้าจะพาเจ้าออกไปเดี๋ยวนี้” เสียงกระซิบของเขาเจือความร้อนรนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“หม่อมฉันเจ็บ... ท่านอุปราช ทิ้งหม่อมฉันไว้เถิดเพคะ” สาวงามเค้นเสียงสะอื้น น้ำตาเม็ดโตกลิ้งหล่นกระทบหลังมือหยาบกร้าน

“หุบปาก! เปิ่นหวางบอกแล้วว่าหากเปิ่นหวางไม่อนุญาต เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์ตาย!”

ร่างสูงตวาดลั่น ก่อนจะช้อนร่างอรชรขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวก้าวเดินอาด ๆ ฝ่าดงศพและกองเลือดตรงไปยังบานประตูทองเหลืองที่ปิดสนิท ท่ามกลางสายตาหวาดผวาของเหล่านางกำนัลและขันทีที่หมอบกราบอยู่กับพื้น ไร้ซึ่งผู้ใดกล้าขวางทางพยัคฆ์ร้ายที่กำลังบ้าคลั่ง

ก่อนจะก้าวพ้นธรณีประตู ชายหนุ่มปรายตาตวัดกลับไปมองเหยาไทเฮาที่ประทับตัวสั่นอยู่บนพระที่นั่ง รัศมีอำมหิตพุ่งเป้าไปยังสตรีเฒ่าอย่างชัดเจน

“ชีวิตของฮ่องเต้น้อยยังอยู่ในกำมือเปิ่นหวาง ฝากบอกบุตรชายของท่านด้วย ว่ากงเกวียนในวันนี้เปิ่นหวางจะกลับมาทวงคืนอย่างสาสม!”

เปรี้ยง!

ฝ่าเท้าแกร่งถีบบานประตูทองเหลืองหนาหนักจนหลุดกระเด็นออกจากบานพับ

ภายนอกตำหนัก จื่อเยวียนและเหล่าองครักษ์เงากำลังฟาดฟันกับทหารองครักษ์หลวงอย่างดุเดือด เมื่อเห็นผู้เป็นนายพุ่งตัวออกมาพร้อมกับสตรีในอ้อมแขน องครักษ์หนุ่มก็รีบสั่งการเปิดทาง ตีฝ่าวงล้อมมุ่งหน้ากลับสู่รถม้าประจำตำแหน่งทันที

ภายในรถม้าที่ควบทะยานออกจากวังหลวงด้วยความเร็ว บรรยากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ล้อไม้กระแทกกระทั้นกับแผ่นหินบนถนน ทว่าบุรุษเหนือคนกลับตระกองกอดร่างบางไว้แน่น

เซียวรั่วเวยหอบหายใจถี่ ใบหน้าหวานล้ำซีดเผือด เหงื่อกาฬแตกพลั่กทั่วกรอบหน้า หญิงสาวเริ่มรู้สึกว่าพลังปราณของตนเองกำลังตีรวนกับบางสิ่ง

ฝ่ามือร้อนผ่าวของเยี่ยนสิงโจวแนบสนิทอยู่กลางแผ่นหลังของนาง เขากำลังถ่ายทอดลมปราณบริสุทธิ์เพื่อปกป้องหัวใจของนางจากพิษร้าย ทว่าปราณน้ำแข็งอันดุดันของเขากลับเข้าไปปะทะกับปราณหยินอันอ่อนโยนที่นางแอบซ่อนไว้เพื่อสกัดกั้นพิษแต่เดิม ทำให้ร่างกายของดรุณีน้อยรับภาระหนักเป็นสองเท่า

‘เจ้าทรราชบ้า หากท่านยังอัดลมปราณเข้ามาไม่หยุด ข้าได้ธาตุไฟแตกซ่านตายก่อนพิษงูแน่!’

นางสบถในใจอย่างหัวเสีย ทว่าไม่อาจเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกไปได้ ร่างอรชรจำต้องกระอักเลือดสีดำคล้ำออกมาคำโต เลอะเปรอะเปื้อนเสื้อคลุมสีดำของชายหนุ่มจนเป็นรอยด่าง

“อนุเซียว! ลืมตาขึ้นมามองเปิ่นหวาง! ห้ามหลับเด็ดขาด!” ร่างสูงเขย่าตัวนางเบา ๆ นัยน์ตาคมเต็มไปด้วยความรุ่มร้อนและกังวลใจ “อดทนไว้อีกนิด จวนอุปราชอยู่ข้างหน้านี้แล้ว”

“หม่อมฉัน... หนาวเหลือเกินเพคะ” หญิงสาวแสร้งหลับตาพริ้ม ซุกใบหน้าเข้ากับแผงอกอย่างออดอ้อน “หากหม่อมฉันต้องตาย ขอกอดท่านอุปราชไว้เช่นนี้... ได้หรือไม่เพคะ?”

“พูดจาเหลวไหล” เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น คางสากเกยอยู่บนกระหม่อมบาง “มีเปิ่นหวางอยู่ทั้งคน พญายมราชก็ไม่มีสิทธิ์มารับวิญญาณของเจ้า!”

ไม่นานนัก รถม้าก็จอดสนิทหน้าจวนผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน เยี่ยนสิงโจวอุ้มร่างโฉมงามกระโดดลงจากรถม้าพุ่งทะยานเข้าไปในเรือนซวี่เยี่ยอย่างรวดเร็ว บ่าวไพร่ต่างแตกตื่นเมื่อเห็นสภาพโชกเลือดของผู้เป็นนายและอนุภรรยาคนใหม่

“ตามหมอเทวดาโม่มาเดี๋ยวนี้! หากชักช้าแม้แต่เค่อเดียว เปิ่นหวางจะบั่นหัวพวกเจ้าให้หมด!” สุรเสียงเข้มตวาดลั่นจนพ่อบ้านสะดุ้ง รีบวิ่งกระหืดกระหอบออกไปรับตัวแพทย์ประจำจวนมาอย่างเร่งด่วน

ภายในห้องนอนกว้าง ร่างบอบบางถูกวางลงบนเตียงไม้อย่างนุ่มนวลที่สุดเท่าที่บุรุษหยาบกระด้างผู้นี้จะทำได้ หมอเทวดาโม่ชายชราผมขาวโพลนรีบวิ่งเข้ามาตรวจดูบาดแผลตรงแขนซ้ายของนางด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“เรียนท่านอุปราช พิษอสรพิษเกล็ดนิลร้ายแรงยิ่งนัก” หมอชราจับชีพจรของหญิงสาวพลางขมวดคิ้ว “ทว่าน่าแปลก แม้พิษจะลุกลาม แต่ชีพจรของแม่นางเซียวกลับยังคงมีแรงต้านทานสายหนึ่งปกป้องหัวใจไว้อย่างเหนียวแน่น ราวกับ–”

“เป็นลมปราณที่ข้าถ่ายทอดให้นางเอง” ชายหนุ่มแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนรน “อย่ามัวแต่สงสัย รีบบอกวิธีรักษามา!”

“เอ่อ... พ่ะย่ะค่ะ” หมอเทวดาโม่ลอบปาดเหงื่อ “การรักษาจำต้องใช้ผู้มีวรยุทธ์ล้ำเลิศเดินลมปราณทะลวงจุดชีพจรที่แขน พร้อมกับดูดพิษออกมาจากบาดแผลโดยตรง ทว่าผู้ที่ดูดพิษจะต้องเสี่ยงต่อการรับพิษเข้าสู่ร่างกายตนเอง หากมิใช่ผู้ที่มีปราณคุ้มกันแกร่งกล้าอาจถึงแก่ชีวิตได้ขอรับ”

บรรยากาศในห้องตกอยู่ในความเงียบ จื่อเยวียนที่ยืนอยู่หน้าประตูก้าวเข้ามาประสานมือ “ท่านอุปราช ให้กระหม่อมเป็นผู้กระทำเถิดพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมยินดีสละชีวิตเพื่อท่าน”

“ถอยไป”

น้ำเสียงเด็ดขาดเอ่ยขึ้น ร่างสูงใหญ่สะบัดชายแขนเสื้อ นั่งลงบนขอบเตียงเคียงข้างดรุณีน้อยที่นอนไม่ได้สติ

“พวกเจ้าออกไปให้หมด เปิ่นหวางจะรักษาคนของเปิ่นหวางด้วยตนเอง”

“แต่ท่านอุปราช! พระวรกายของท่านสำคัญต่อแว่นแคว้น–!” องครักษ์หนุ่มพยายามคัดค้าน

“เปิ่นหวางสั่งให้ออกไป!” นัยน์ตาสีหมึกตวัดมองด้วยความเกรี้ยวกราด “หากผู้ใดกล้าก้าวเข้ามาขัดจังหวะ เปิ่นหวางจะประหารเจ็ดชั่วโคตร!”

เมื่อสิ้นคำบัญชา ทุกชีวิตในห้องจึงรีบล่าถอยออกไปอย่างรวดเร็ว ประตูถูกปิดสนิท เหลือเพียงบุรุษหนุ่มและสตรีจอมมารยาที่แสร้งสลบไสลอยู่บนเตียง

เซียวรั่วเวยที่หลับตาอยู่ลอบตื่นตระหนกในใจ

‘บ้าไปแล้ว เขาบ้าไปแล้วจริง ๆ คนอย่างเยี่ยนสิงโจวเนี่ยนะจะยอมเอาตัวรอดมาเสี่ยงดูดพิษให้สตรีไร้ค่าอย่างข้า?’

ชายหนุ่มไม่ได้ล่วงรู้ถึงความคิดของนาง เขาค่อย ๆ ประคองแขนซ้ายที่บวมเป่งและเป็นสีคล้ำของหญิงสาวขึ้นมาอย่างเบามือ นิ้วเรียวยาวออกแรงฉีกทึ้งแขนอาภรณ์ไหมที่ชุ่มไปด้วยเลือดออกจนขาดวิ่น เผยให้เห็นผิวเนื้อขาวเนียนที่ตัดกับรอยเขี้ยวพิษอย่างน่ากลัว

ทรราชหนุ่มหลับตาลง รวบรวมลมปราณเกราะน้ำแข็งไว้ที่ริมฝีปาก ก่อนจะก้มหน้าลงประทับริมฝีปากเข้ากับบาดแผลเหวอะหวะอย่างไม่นึกรังเกียจ

แรงดูดดึงและสัมผัสเปียกชื้นที่ต้นแขนทำเอาร่างอรชรสะดุ้งเฮือก ความเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามปะปนกับความสับสน เยี่ยนสิงโจวบ้วนเลือดสีดำคล้ำลงในกระโถนข้างเตียงครั้งแล้วครั้งเล่า เหงื่อเม็ดโตผุดซึมตามหน้าผากของเขา ทว่าเขาก็ยังคงกระทำซ้ำอย่างไม่ลดละ จนกระทั่งโลหิตที่ไหลออกมาเปลี่ยนเป็นสีแดง

“แฮ่ก” บุรุษเหนือคนหอบหายใจหนักหน่วง ยกหลังมือขึ้นเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก นัยน์ตาคมทอดมองดวงหน้าซีดเซียวของนงคราญด้วยแววตาที่อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด

ขั้นตอนต่อไปคือการทะลวงจุดชีพจร ชายหนุ่มทาบฝ่ามือลงบนท่อนแขนเรียวเล็ก หมายจะถ่ายทอดพลังปราณเพื่อขับไล่เศษพิษที่ตกค้าง ทว่าในจังหวะที่ปลายนิ้วของเขากดลงบนจุดชีพจรเสินเหมิน[1]

ฝ่ามือหนาชะงัก เยี่ยนสิงโจวเบิกตากว้าง สัมผัสจากปลายนิ้วที่เชี่ยวชาญด้านวรยุทธ์รับรู้ได้อย่างชัดเจนถึงปราณหยินขุมหนึ่งที่ซุกซ่อนและไหลเวียนอยู่อย่างเงียบเชียบภายใต้เส้นเลือดของสตรีผู้นี้ ซ้ำยังมีร่องรอยของการสกัดจุดเพื่อปิดกั้นการไหลเวียนของพลังลมปราณอย่างแนบเนียน

ผู้ที่ไร้วรยุทธ์ย่อมไม่มีทางมีปราณหยินซ่อนอยู่ และผู้ที่ตาบอดกลางคืนย่อมไม่มีทางมีปฏิกิริยาตอบสนองรวดเร็วจนหลบเขี้ยวอสรพิษได้พ้นจุดตายเช่นนี้

ความห่วงใยเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยรังสีอำมหิตอันเยือกเย็นที่แผ่ซ่านครอบคลุมทั้งห้องนอน

ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง นัยน์ตาสีหมึกจ้องมองดรุณีน้อยที่ยังคงหลับตาพริ้มด้วยแววตาวาวโรจน์ มุมปากเหยียดยิ้มอันตรายที่ดูน่าสะพรึงกลัว

“เจ้าหลอกข้ามาตลอดสินะ อนุเซียว” เสียงแหบพร่าเค้นลอดไรฟัน “ที่แท้กระต่ายน้อยตาบอดที่ข้าทะนุถนอมก็คือมือสังหารที่ซ่อนคมเขี้ยวไว้อย่างแนบเนียนนี่เอง”

[1] จุดชีพจรบริเวณข้อมือที่ใช้ตรวจสอบวรยุทธ์