ห้วงที่ ๑๗ สุรามงคลซ่อนพิษ

ถ้อยคำหยอกเย้าที่แฝงความนัยอันตรายทำเอาเซียวรั่วเวยใบหน้าเห่อร้อน หญิงสาวหันไปถลึงตาสายตาใส่บุรุษที่ซ้อนอยู่เบื้องหลัง แม้จะตกอยู่ในสถาณการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่นางก็หาได้ยอมจำนนแต่โดยดี

“ท่านอุปราช! สุริยันยังไม่ทันคล้อยต่ำ ท่านก็คิดอกุศลเสียแล้ว หรือว่าในหัวของท่านมีแต่เรื่องพรรค์นี้กันเพคะ!” เสียงหวานแหวใส่ ทว่ากลับฟังดูไร้เรี่ยวแรงต้านทานเมื่ออยู่ในอ้อมกอดของพยัคฆ์ร้าย

เยี่ยนสิงโจวหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะดังกังวานแผ่ซ่านผ่านแผ่นอกกว้างที่แนบชิดกับแผ่นหลังบาง

“อกุศลอันใดกัน ฮูหยินของเปิ่นหวางช่างปรักปรำเก่งเสียจริง เปิ่นหวางเพียงห่วงใยอาการบาดเจ็บของเจ้า ปราณหยินในกายเจ้าเพิ่งถูกสยบ หากไม่ได้รับการถ่ายทอดพลังหยางอย่างต่อเนื่องเกรงว่าเส้นลมปราณอาจจะตีรวนขึ้นมาอีก เปิ่นหวางทำไปล้วนเพื่อต่อชีวิตให้เจ้าทั้งสิ้น”

“ข้ออ้างของคนหน้าหนา!” โฉมงามกัดริมฝีปากล่าง สะบัดหน้าหนีไปอีกทาง “หม่อมฉันสกัดจุดลมปราณของตนเองได้ ไม่รบกวนให้ท่านต้องเหน็ดเหนื่อยหรอกเพคะ”

“สำหรับภรรยา ต่อให้เหน็ดเหนื่อยจนฟ้าสางสามีก็ย่อมเต็มใจ” ร่างสูงกระซิบชิดริมโสตประสาท ก่อนจะรั้งสายบังเหียน กระตุ้นอาชาสีนิลให้ควบทะยานเร็วขึ้น ท่ามกลางเสียงโห่ร้องกู่ก้องของกองกำลังที่ได้รับชัยชนะเหนือราชสำนัก

การเดินทางกลับจวนผู้สำเร็จราชการแผ่นดินในครานี้บรรยากาศพลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ ข่าวการฉีกหน้าราชโองการของฮ่องเต้ และการประกาศสถานะฮูหยินเอกของคุณหนูใหญ่ตระกูลเซียวแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง เมื่อขบวนม้าศึกเดินทางมาถึงหน้าประตูจวน เหล่าบ่าวไพร่ สาวใช้ และองครักษ์นับร้อยชีวิต ต่างเรียงแถวรอต้อนรับอย่างพร้อมเพรียง

ทันทีที่ปลายเท้าของดรุณีน้อยแตะลงบนพื้น เสียงประสานกึกก้องก็ดังระงม

“คารวะท่านอุปราช! คารวะฮูหยินเอก!”

ร่างอรชรชะงักไปชั่วครู่ นางมองดูเหล่าผู้คนที่เคยก้มหน้าหลบตาเมื่อวาน บัดนี้กลับหมอบกราบอยู่แทบเท้าด้วยความเคารพยำเกรง สถานะที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันทำให้นางรู้สึกราวกับยืนอยู่บนหน้าผาสูงชัน แม้จะมองเห็นทิวทัศน์กว้างไกล แต่ก็พร้อมจะร่วงหล่นลงมาแหลกเหลวได้ทุกเมื่อ

“นำทางฮูหยินไปพักผ่อนที่เรือนหลานซิน สั่งให้คนเตรียมน้ำอุ่นและเครื่องหอมที่ดีที่สุดให้นางชำระกาย” อุปราชหนุ่มหันไปสั่งการจื่อเยวียนด้วยเสียงเฉียบขาด “และหากมีผู้ใดกล้าละเลยหน้าที่หรือแสดงกิริยากระด้างกระเดื่องต่อนาง เปิ่นหวางจะถือว่ามันผู้นั้นกระด้างกระเดื่องต่อเปิ่นหวาง!”

“น้อมรับคำสั่งพ่ะย่ะค่ะ!”

“เรือนหลานซิน?” นงคราญเลิกคิ้วขึ้นด้วยความฉงน “นั่นมิใช่เรือนพักส่วนตัวที่ใหญ่ที่สุดในจวน และอยู่ติดกับเรือนซวี่เยี่ยของท่านหรอกหรือเพคะ?”

“ถูกต้อง” ชายหนุ่มเหยียดยิ้มบางเบา มือหนาเอื้อมมาปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากมนอย่างอ่อนโยนจนน่าขนลุก “ในเมื่อเจ้าเป็นฮูหยินเอก จะให้ไปอุดอู้อยู่ที่เรือนไผ่หยกท้ายจวนได้อย่างไร ไปเตรียมตัวเสียให้พร้อมเล่า คืนนี้เปิ่นหวางจะไปร่วมดื่มสุรามงคลกับเจ้า”

กล่าวจบ บุรุษเหนือคนก็หมุนตัวเดินแยกไปอีกทาง เพื่อสะสางข้อราชการและจัดการกับตระกูลเซียวที่ถูกคุมขัง ทิ้งให้หญิงสาวยืนกัดฟันอยู่ท่ามกลางวงล้อมของสาวใช้ที่ก้มหน้าสงบเสงี่ยม

‘ดื่มสุรามงคลอันใดกัน ดื่มยาพิษส่งเจ้าลงนรกเสียสิไม่ว่า’

เมื่อก้าวเข้าสู่เรือนหลานซิน เซียวรั่วเวยถึงกับต้องลอบสูดลมหายใจ ความวิจิตรตระการตาของสถานที่แห่งนี้หรูหรายิ่งกว่าตำหนักในวังหลวงเสียอีก พื้นปูด้วยหยกขาวเนื้อเย็น ข้าวของเครื่องใช้สลักลวดลายวิหคเพลิง ฉากกั้นผ้าไหมทอทองคำ และอ่างอาบน้ำหินอ่อนขนาดใหญ่ที่ลอยฟ่องไปด้วยกลีบเหมยกุ้ยและสมุนไพรบำรุงผิวพรรณ

“ฮูหยิน เชิญชำระล้างร่างกายเถิดเพคะ บ่าวเตรียมน้ำอุ่นไว้พร้อมแล้ว” หัวหน้าสาวใช้เอ่ยอย่างนอบน้อม

“เดี๋ยวก่อน” ร่างบางยกมือขึ้นห้าม แววตาที่เคยใสซื่อแปรเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์ “กลีบเหมยกุ้ยพวกนี้กลิ่นฉุนเกินไป เปิ่นหวางเฟยไม่ชอบ พวกเจ้าไปหาดอกอวิ๋นเซียงกับใบหยั่งลิ้วต้มสกัดเอาน้ำมาผสมในอ่างให้ที”

สาวใช้มองหน้ากันด้วยความงุนงง ทว่าด้วยคำสั่งของอุปราชก่อนหน้านี้พวกนางจึงมิกล้าขัดขืน “ระ... รับทราบเพคะ บ่าวจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้”

เมื่ออยู่ตามลำพัง โฉมงามก็ลอบยกมุมปากขึ้นอย่างร้ายกาจ ดอกอวิ๋นเซียงมีฤทธิ์ช่วยให้ผ่อนคลาย ส่วนใบหยั่งลิ้วหากนำมาสกัดรวมกันจะกลายเป็นยาสลบอ่อน ๆ ที่ซึมซับผ่านผิวหนังและกลิ่นกำยาน แม้เยี่ยนสิงโจวจะมีปราณแข็งแกร่งต้านทานพิษรุนแรงได้ แต่ยาสลบชนิดอ่อนที่ไร้ซึ่งจิตสังหารย่อมสามารถทำให้สติของเขาพร่าเลือนและง่วงงุนได้ในยามเผลอไผล

ในเมื่อขัดขืนด้วยกำลังไม่ได้ ก็ต้องใช้สมองเข้าสู้ ‘คืนนี้ข้าจะทำให้ท่านหลับลึกเป็นสุนัขเฝ้าบ้านเลยคอยดู!’

ล่วงเข้าสู่ยามสาม ราตรีเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นแผ่วของตนเอง

ภายในห้องหอเรือนหลานซินถูกจุดด้วยเทียนมงคลสีแดงสว่างไสว กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกอวิ๋นเซียงลอยไปทั่วบริเวณ เซียวรั่วเวยในชุดกระโปรงผ้าไหมสีแดงขับเน้นผิวขาวผ่องนั่งสงบเสงี่ยมอยู่ริมเตียงกว้าง นางแสร้งก้มหน้าเอียงอาย ทว่าประสาทสัมผัสกลับตื่นตัวเต็มที่

แอ๊ด

บานประตูถูกผลักออก ร่างสูงสง่าของพยัคฆ์ร้ายก้าวเข้ามาภายในห้อง ชายหนุ่มผลัดเปลี่ยนชุดเกราะเป็นอาภรณ์ลำลองสีดำขลับปักลายดิ้นเงิน กลิ่นสุรารสเลิศลอยบางเบามาจากตัวเขา บ่งบอกว่าเขาเพิ่งผ่านการดื่มฉลองชัยชนะกับเหล่าแม่ทัพมา

“ฮูหยินของเปิ่นหวางวางแผนอันใดอยู่อีกเล่า”

น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยทักทาย รอยยิ้มลึกล้ำประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา เขาก้าวเดินอาด ๆ เข้ามาใกล้ นัยน์ตากวาดมองเครื่องเรือนและสูดดมกลิ่นหอมในห้องอย่างพิจารณา

“กลิ่นดอกอวิ๋นเซียงช่างหอมเย้ายวนนัก แต่ดูเหมือนจะทำให้บรรยากาศชวนง่วงงุนไปเสียหน่อย เจ้าคิดเช่นนั้นหรือไม่?”

ดรุณีน้อยใจกระตุก ทว่ายังคงปั้นหน้านิ่ง “หม่อมฉันเป็นสตรีขวัญอ่อนและนอนหลับยาก จึงให้บ่าวไพร่จุดกำยานดอกอวิ๋นเซียงเพื่อช่วยให้ผ่อนคลายเพคะ ท่านอุปราชตรากตรำงานหนักมาทั้งวันคงจะเหน็ดเหนื่อยมิใช่น้อย ดื่มสุรามงคลจอกนี้เพื่อบำรุงเลือดลมก่อนเถิด”

หญิงสาวหยัดกายลุกขึ้นรินสุราสีใสลงในจอกสองใบอย่างอ่อนช้อย ก่อนจะยื่นจอกหนึ่งให้บุรุษตรงหน้า ในสุราจอกนั้นนางได้ลอบผสมผงยาสลบไร้กลิ่นไร้รสลงไปเรียบร้อยแล้ว หากเขากระดกมันลงคอ บวกกับกลิ่นกำยานในห้อง ไม่เกินครึ่งก้านธูปเขาต้องสลบไสลไม่ได้สติเป็นแน่

เยี่ยนสิงโจวรับจอกสุรามาถือไว้ ปลายนิ้วหยาบกร้านจงใจลูบไล้ผ่านหลังมือบางของนางอย่างหยอกเย้า “สุรามงคลที่ฮูหยินรินให้ด้วยตนเองย่อมเลิศรสยิ่งกว่าสุราใดในใต้หล้า ทว่าการดื่มสุรามงคลตามธรรมเนียม เราต้องคล้องแขนดื่มร่วมกันมิใช่หรือ?”

“ตะ... ตามใจท่านอุปราชเพคะ” ร่างอรชรฝืนยิ้มหวาน ก้าวเข้าไปใกล้หมายจะคล้องแขน

ทว่าในจังหวะที่แขนเสื้อของทั้งคู่กำลังจะเกี่ยวพันกันนั้น ร่างสูงกลับพลิกข้อมืออย่างรวดเร็ว เขาคว้าเอวคอดกิ่วของนาง รั้งกระชากร่างบางเข้าหาตัวจนแผ่นอกแนบชิดกัน สุราในจอกของนางหกกระเซ็น ทว่าจอกในมือของเขากลับตั้งมั่นไม่ไหวติง

“ว้าย!”

“หากเจ้าคิดจะมอมยาเปิ่นหวางด้วยแผนการตื้นเขินเช่นนี้ เจ้าคงประเมินสามีผู้นี้ต่ำเกินไปเสียแล้วกระมัง” เสียงเยียบเย็นกระซิบชิดริมหู ทำเอานงคราญเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก

“หม่อมฉันมิมอบยาอันใดเลยนะเพคะ!” นางพยายามดิ้นรน ทว่าอ้อมแขนนั้นกลับรัดแน่น

“ยังจะปากแข็ง” ทรราชหนุ่มแค่นเสียง เขายกจอกสุราในมือขึ้นจรดริมฝีปาก กระดกของเหลวสีใสที่ผสมยาสลบลงคอรวดเดียวจนหมดจอก

เซียวรั่วเวยอ้าปากค้าง เขาจงใจดื่มมันทั้งที่รู้ว่ามียาพิษงั้นหรือ ทว่าความตกตะลึงยังไม่ทันจางหาย มือแกร่งก็บีบปลายคางมน บังคับให้ดวงหน้าหวานแหงนเงยขึ้น ก่อนที่ริมฝีปากจะทาบทับลงมาอย่างดุดัน

“อื้อ!”

สุรารสร้อนแรงที่เจือความขมปร่าของยาสลบถูกถ่ายทอดจากโพรงปากของบุรุษเหนือคนเข้าสู่ลำคอของสตรีร่างบางอย่างเอาแต่ใจ ชายหนุ่มบดขยี้ริมฝีปากนุ่ม บังคับให้นางกลืนกินแผนการของตนเองลงไปจนหมด ก่อนจะผละออกช้า ๆ ทอดมองใบหน้าที่แดงก่ำและหอบกระเส่าด้วยแววตาของผู้กำชัยชนะ

“แค่ก ๆ ท่าน... ท่านมันบ้าไปแล้ว!” หญิงสาวสำลักสุรา น้ำตาเล็ดทะลัก “ท่านเอาสุราผสมยาสลบมากรอกปากหม่อมฉันทำไม!”

“ในเมื่อเจ้าเป็นผู้ปรุงมันขึ้นมา ก็ย่อมต้องลิ้มรสผลงานของตนเองมิใช่หรือ” เยี่ยนสิงโจวเหยียดยิ้มร้ายกาจ เขาช้อนร่างอรชรที่เริ่มอ่อนเปลี้ยเพราะฤทธิ์ยาขึ้นอุ้มมุ่งหน้าไปยังเตียงกว้าง “ยาสลบกระจอกพวกนี้ทำอันใดปราณเกราะน้ำแข็งของเปิ่นหวางไม่ได้หรอก ทว่าสำหรับร่างกายที่เพิ่งฟื้นไข้ของเจ้า คงทำให้หมดฤทธิ์พยศไปได้ตลอดทั้งคืน”

แผ่นหลังบางสัมผัสกับฟูกนุ่ม ฤทธิ์ยาสลบที่นางปรุงเองกับมือเริ่มออกฤทธิ์อย่างรวดเร็ว เปลือกตาของโฉมงามหนักอึ้ง เรี่ยวแรงที่เคยมีมลายหายไปจนสิ้น แม้แต่นิ้วมือก็แทบจะขยับไม่ได้ ทว่าสติกลับยังคงรับรู้ทุกการกระทำของชายหนุ่มที่กำลังโน้มตัวลงมาทาบทับ

“ยะ... อย่าเข้ามานะ” น้ำเสียงหวานสั่นพร่าและแหบโหย

“อย่าดิ้นรนให้เสียแรงเปล่าเลย ฮูหยิน” ร่างสูงกระซิบแผ่ว “คืนนี้เปิ่นหวางจะเป็นผู้นำพาเจ้าเข้าสู่ห้วงแห่งการผสานปราณอย่างแท้จริง และรับรองว่าเจ้าจะไม่มีวันลืมรสชาติของคืนวสันต์นี้ไปจนวันตาย”