All Chapters of ชายาตาบอดของทรราช: Chapter 21 - Chapter 30

สายลมเหมันต์รำเพยพัดผ่านยอดหลิวหน้าจวนผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน หอบเอาความหนาวเหน็บเข้ามาปกคลุมทั่วเมืองหลวง บรรยากาศยามวิกาลเงียบสงัดจนน่าสะพรึงกลัว ทว่าภายในห้องหนังสือซวี่เยี่ยกลับสว่างไสวด้วยแสงเทียนนับสิบเล่ม แสงสีทองวูบไหวสะท้อนลงบนแผนที่หนังสัตว์ผืนใหญ่ที่กางแผ่อยู่กลางโต๊ะเยี่ยนสิงโจวยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าโต๊ะตัวกว้าง นัยน์ตาสีหมึกลึกล้ำทอดมองจุดหมายบนแผนที่ด้วยประกายวาวโรจน์ ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะอ่อนสีนิลแผ่รังสีอำมหิตจนอากาศรอบด้านหนักอึ้ง หลังจากข่าวกรองล่าสุดรายงานมาว่าเหยาไทเฮาและฮ่องเต้ฉีหยวนได้ลอบหลบหนีออกจากวังหลวงไปตั้งแต่ยามไฮ่ โดยฉวยโอกาสนำพระราชลัญจกรหยกแผ่นดินติดตัวไปด้วย หวังไปตั้งฐานที่มั่นบริเวณชายแดนเหนือเพื่อรวบรวมไพร่พลและยืมมือแคว้นเพื่อนบ้านมาก่อกบฏ“สุนัขจนตรอกย่อมกัดไม่เลือกหน้า” น้ำเสียงทุ้มต่ำดุดันเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ มือแกร่งกำด้ามกระบี่ที่ข้างเอวแน่น “คิดหรือว่าเพียงแค่เศษหยกก้อนเดียวจะสามารถใช้สั่งการทัพแผ่นดินต้าฉีที่อยู่ในกำมือของเปิ่นหวางได้”“ท่านอุปราช”เสียงหวานอันคุ้นหูดังขึ้นแผ่วเบาจากหน้าประตู เรียกให้พยัคฆ์ร้ายที่กำลังเดือดดาลต้องชะงัก

รสจุมพิตที่เริ่มต้นจากความอ่อนโยนทะนุถนอม แปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อน ริมฝีปากของเยี่ยนสิงโจวบดเคล้นกลีบปากอวบอิ่มอย่างเอาแต่ใจ ทว่าแฝงไปด้วยความโหยหาและหวงแหน เรียวลิ้นสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำ เกี่ยวกระหวัดหยอกเย้าจนสตรีในอ้อมกอดแทบสิ้นเรี่ยวแรงเซียวรั่วเวยหลับตาพริ้ม สองแขนเรียวที่โอบรอบลำคอแกร่งกระชับแน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ ร่างกายของนางสั่นสะท้านตอบรับทุกสัมผัสที่ทรราชหนุ่มมอบให้อย่างเต็มใจ ดรุณีน้อยตระหนักได้ในห้วงเวลานี้เองว่าความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นในส่วนลึกหาใช่เพียงการพึ่งพิงเพื่อเอาชีวิตรอด แต่คือความรักที่หยั่งลึกลงไปจนไม่อาจถอนตัวได้อีกแล้ว“อื้ม~”เสียงครางประท้วงแผ่วเบาดังลอดจากลำคอระหง เมื่ออากาศในปอดเริ่มเหือดหาย พยัคฆ์ร้ายแห่งราชสำนักจึงยอมถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ทว่ายังคงคลอเคลียปลายจมูกโด่งรั้นจดจ่ออยู่กับพวงแก้มเนียนนุ่มที่แดงระเรื่อ“หอบหายใจแรงปานนี้ ฮูหยินของเปิ่นหวางช่างไร้เดียงสาเสียจริง” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกลั้วเสียงหัวเราะ นัยน์ตาทอประกายหยอกเย้า “เพียงแค่จุมพิตรับขวัญยามเช้าเจ้าก็แทบจะยืนไม่อยู่เสียแล้ว หากคืนนี้เข้าหอกัน เปิ่นหวางมิพักต้องป้อนน้ำป้อน

แสงตะวันยามบ่ายที่เคยเจิดจ้าเริ่มคล้อยต่ำลง ทว่าภายในเรือนหลานซินกลับอบอวลไปด้วยไออุ่นแห่งวสันต์ฤดูที่เบ่งบานก่อนกาลเวลา อ้อมกอดของบุรุษผู้ทรงอำนาจที่สุดในต้าฉียังคงรัดรึงร่างบอบบางไว้แนบอก มิยอมคลายออกแม้แต่น้อย“ท่านอุปราชเพคะ แขนหม่อมฉันชาไปหมดแล้วนะเพคะ”เสียงหวานเอ่ยประท้วงอู้อี้อยู่กับแผงอกกว้าง เซียวรั่วเวยพยายามขยับตัวยุกยิกเพื่อหาอิสรภาพ ทว่ายิ่งดิ้นรน ท่อนแขนล่ำสันก็ยิ่งกระชับวงรัดแน่นขึ้นจนแผ่นหลังของนางแนบสนิทไปกับเรือนกายกำยำของเขา“เมื่อครู่เพิ่งสารภาพรักสามีไปหยก ๆ บัดนี้จะมาบ่นว่าแขนชาแล้วผลักไสเปิ่นหวางกระนั้นหรือ?” เยี่ยนสิงโจวแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาทอประกายหยอกเย้า “ผู้ใดสั่งสอนให้ฮูหยินของเปิ่นหวางเป็นคนใจดำเช่นนี้กัน หากเจ้าอยากให้เปิ่นหวางคลายอ้อมกอด ก็จงเรียกเปิ่นหวางว่าท่านพี่ให้ชื่นใจเสียก่อน”โฉมสะคราญเงยหน้าขึ้นมองปะหลักปะเหลือก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตะลึง พวงแก้มเนียนที่เพิ่งจางสีไปกลับมาแดงระเรื่ออีกระลอก“ท่านพี่หรือเพคะ? ท่านอายุมากกว่าหม่อมฉันตั้งสิบปี เรียกเช่นนั้นไม่ดูตีตนเสมอผู้ใหญ่ไปหน่อยหรือเพคะ”“อายุมากกว่าแล้วอย่างไร? สามีภรรยาร่วมเ

ลมวสันต์ฤดูพัดโชยมาแผ่วเบา หอบเอากลีบดอกเหมยฮวาสีชมพูระเรื่อร่วงหล่นลงมา จุมพิตอันลึกล้ำค่อย ๆ คลายออกอย่างอ้อยอิ่ง เยี่ยนสิงโจวถอนริมฝีปากออกเชื่องช้า ทว่าเรียวลิ้นยังคงหยอกเย้าซึมซับความหวานล้ำจากกลีบปากอวบอิ่มที่บัดนี้บวมเจ่อเล็กน้อย นัยน์ตาของบุรุษร่างหนาทอประกายฉ่ำปรือ เปี่ยมล้นไปด้วยความปรารถนาที่ถูกจุดประกายจนยากจะดับมอด“อื้ม~ ท่านพี่”เซียวรั่วเวยหอบหายใจ สองแขนเรียวที่เกาะเกี่ยวลำคอแกร่งอ่อนระทวยจนแทบทรุด ร่างบางจำต้องพิงแผ่นอกกว้างเพื่อพยุงกาย ใบหน้าจิ้มลิ้มซับสีเลือดฝาดลามไปถึงใบหู ดรุณีน้อยช้อนดวงตากลมโตที่คลอหน่วยด้วยหยาดน้ำใสขึ้นสบตาเขา แววตาขวยเขินแฝงเร้นตัดพ้อนั้นทำเอาหัวใจของพยัคฆ์ร้ายกระตุกวาบ“เพียงแค่นี้ก็เรี่ยวแรงถดถอยแล้วหรือ ฮูหยินของข้า” น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยกระซิบชิดริมหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดจนขนอ่อนบริเวณต้นคอของหญิงสาวลุกซู่ “ข้ายังมิได้ลงมือรังแกเจ้าจริงจังเสียหน่อย หากถึงคืนวสันต์เข้าหอจริง ๆ เจ้ามิร้องไห้จ้าจนข้าปวดใจหรอกหรือ”“กลางวันแสก ๆ อยู่ในอุทยานแท้ ๆ ยังกล้าทำเรื่องน่าอายเช่นนี้ หากบ่าวไพร่ผ่านมาเห็นเข้า ข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ใดเจ้าคะ” โฉมสะคราญเอ็ด

ห้วงราตรีอันแสนหวานได้จางหายไปกับแสงแรกแห่งวัน รุ่งอรุณของวสันต์ฤดูเยื้องกรายมาถึง พร้อมกับเสียงประทัดที่ดังกึกก้องไปทั่วผืนนภาของเมืองหลวง แสงตะวันสีทองสาดส่องลงมาสะท้อนกับผืนผ้าแพรสีชาดที่ถูกปูลาดทอดยาวตั้งแต่หน้าประตูจวนผู้สำเร็จราชการแผ่นดินไปจนสุดปลายถนนสายหลัก โคมมงคลนับหมื่นดวงสว่างไสวพลิ้วไหวตามสายลม บรรยากาศทั่วทั้งแว่นแคว้นต้าฉีอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความปีติยินดี งานมงคลสมรสอันยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วภายในเรือนหลานซิน เซียวรั่วเวยนั่งสงบเสงี่ยมอยู่เบื้องหน้าคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่มาตั้งแต่ยามอิ๋น สาวใช้และช่างประทินโฉมหลวงนับสิบชีวิตต่างล้อมหน้าล้อมหลังช่วยกันแต่งแต้มความงามให้แก่นายหญิงของจวนอย่างสุดฝีมือ ชุดมงคลผ้าไหมไหมฟ้าเก้าชั้นที่ทอด้วยด้ายทองคำถูกสวมทับบนเรือนร่างอรชร ขับเน้นทรวดทรงองค์เอวให้ดูงดงามจับตา บนศีรษะเล็กถูกประดับด้วยมงกุฎหงส์ทองคำฝังทับทิมหยดน้ำที่หนักอึ้ง ทว่ากลับส่องประกายระยิบระยับส่งให้ใบหน้าจิ้มลิ้มดูสูงศักดิ์ประดุจเทพธิดาจำแลง“มงกุฎนี่หนักเสียจนคอข้าแทบจะหักแล้ว” โฉมสะคราญบ่นอุบอิบ พลางยกมือเรียวขึ้นแตะปิ่นหยกมันแกวลายจิ้งจ