All Chapters of ISANG DAHILAN PARA SA KASAL: Chapter 41 - Chapter 50

"Mula sa kung ano ang naaalala ko, kumuha ka rin ng malaking dami ng pagtingin sa iyong sarili." Itinaas niya ang kaniyang baba. "Alam mong gago ka, Simon. Ipinagmamalaki mo na wala kang pagkakahawig sa lalaking sinasabi ng mga tao na ikaw, ngunit kasinungalingan lang iyon. Inakusahan mo ako nang mali sa isang bagay na hindi ko ginawa, hindi ka nag-abala na humingi ng paumanhin para doon, pinagbantaan mo ako at tinangkang i-blackmail ako na bumalik sa pagtatrabaho para sa iyo sa pamamagitan ng pagpapatigil ng aking kabayaran hanggang ngayon. Sa ilang dahilan iniisip mo na maaari mo akong hilahin pumasok dito at maakit ako gamit ang iyong hitsura at ang iyong mga salita at inaasahan na tatakbo ako pabalik sa iyong mga bisig? Well, napakasama dahil hindi iyon mangyayari, at ngayon, kung ipagpapatawad mo ako, kailangan ko nang bumalik sa party —"Ngumiti si Simon, na nagpapakita ng kumikislap at malalakas na puting ngipin, at si Sara ay nakaramdam ng panandaliang pagkalula. Umugoy siya p

Dahil sa matinding bugso ng pagkadismaya, naramdaman niyang unti-unting nag-aalab ang galit sa kanyang dibdib.“Akala mo ba puwede mo akong patuloy na tuksuhin at aasahan mong kikilos ako na parang isang maamong tuta na sunod-sunod lang sa iyo at tatanggapin ang anumang ibibigay mo sa akin? Hahayaan mong tanggihan mo ako, hindi pansinin nang ilang linggo, at talikuran—para hindi ako makatulog sa gabi kakaisip sa maputi at kurbadang katawan mo? Dadalhin mo ako sa puntong halos ipangako mo na sa akin ang lahat sa pamamagitan ng matatamis at malalambot mong pangako, tapos bigla kang kikilos na para bang labis kang nasaktan? Ganiyan ba ang karaniwang ginagawa ng mga lalaki sa iyo, Sara?”Masyado siyang abala sa pagsisikap na maibalik ang normal niyang paghinga upang sagutin ang pang-uuyam nito.“Isa ka na bang mapang-akit na babaeng mahilig mang-asar, Sara?” patuloy niyang tanong.Nanginginig ang mga labi niya. “Hindi. Hindi.”“Isa ka lang bang babaeng napakaraming ipinapangako, hinahayaa

Naghubad siya ng kaniyang mga damit at nagmamadaling pumasok sa shower, ngunit kahit ang tubig ay walang nagawa upang palamagin ang kaniyang mga nerbiyos. Pagkalipas ng ilang minuto ay lumabas siya, patungo sa aparador at kumuha ng isa sa kaniyang mga baro. Bumalik siya sa silid-tulugan, isinuot ito, ngunit tila mas pinalala pa nito ang mga bagay dahil ngayon ang bawat bahagi ng kaniyang katawan ay nababalot ng kaniyang amoy.Tumigil siya sa paglalakad-lakad at umupo sa gilid ng kama, na nag-iisip kung ano ba ang maling nangyayari sa kaniya. Hindi siya pumunta rito para sa isang simpleng pagtulog. Alam niya iyon at natitiyak niyang alam din iyon ni Simon. Ang kaniyang puso ay pumupukpok sa mabagal at mabibigat na tibok. Nanginginig siya. Ang adrenaline ay dumadaloy sa kaniyang sistema. Alam na ng kaniyang katawan kung ano ang hindi maiiwasan. Hindi niya ito maitatanggi sa kaniyang sarili. Tila ba ang gitna ng kaniyang pagkatao ay naging magnetismo at maaari lamang pumunta sa iisang di

Natawa si Sara. Ginagawa siya nitong makaramdam na para bang nasa high school siyang muli… Namumula nang hindi makontrol dahil napansin siya ng cute na lalaki sa klase, “Hindi ako mangangahas,” sagot niya.“Tatlong araw na kitang hindi nakikita at namimiss kita,” sabi ni Simon.Ito ang isa sa mga bagay na labis niyang nagustuhan dito. Hindi ito kailanman nabibigo na sabihin sa kaniya na namimiss siya nito tuwing malayo sila sa isa't isa at wala siyang duda na pinananabikan nito ang kaniyang presensya tulad ng pagpananabik niya sa sa kaniya.“Kasalanan mo iyon, hindi sa akin,” pabalik na patak ni Sara, “Bukod doon may iba pa akong mga kliyente na kailangang asikasuhin. Hindi mo ako makukuha para sa iyong sarili lamang sa lahat ng oras,”“Hmmmm…. Pagbabayarin kita para doon,” sabi nito, ngunit ito ay isang banta na inaasahan ni Sara. “Ano ang masasabi mo kung ilabas kita ngayong gabi?”“Ano? Saan?”Tumigil ito sa loob ng isang sandali, at pagkatapos ay nagsabi lamang, “Sa pagsasayaw.”N

At biglang nabasag ang engkanto nang subukang pumasok ng isa sa kaniyang mga katulong sa pinto sa likod nila. Nagmura si Simon at nagsimulang muling ipinid ang kaniyang mga pindutan. Hindi alam ni Sara kung paano siya makalabas doon at makapagsasama ng dalawang salita.Ang kaniyang utak ay naging lugaw sa natitirang bahagi ng araw ngunit sa paanoman ay nagawa niyang panatilihing buo ang sarili. Ang kaniyang koponan ay nagkunwari ng matinding kawalan ng interes sa katotohanang si Simon Hamilton ay nakalutang tulad ng isang bodyguard. Ngunit nang makaalis na sila at nag-iisa na siya kasama ito, hinila siya nito kaya halos nasa kalong na siya nito sa sopa. Isinuko na ni Sara ang pagtatangkang humila palayo. Idinikit nito ang isang halik sa ilalim ng kaniyang pulso at tumingin pataas sa kaniya.“Bata! Masaya ba ako na wala na sila. Hindi ka ba?”Tumingin si Sara pababa sa kaniya at naramdaman ang paggalaw ng lupa sa kakaibang paraan sa ilalim ng kaniyang mga paa kahit na nakaupo sila. Isa