บททั้งหมดของ ISANG DAHILAN PARA SA KASAL: บทที่ 61 - บทที่ 70

Lumunok si Sara habang tumitingin pataas, nakagapos sa kaniyang mga kamay, ang kaniyang katawan ay tumutugon na sa sa kaniya. Ang problema ay, siya ang dahilan, ngunit alam niyang hindi niya ito masisisi. Binago siya nito; simula sa unang sandali na nagkatagpo ang kanilang mga mata, ang isang bagay sa kaniya ay nagsimulang matunaw at huminga muli. "Patawad," mahinahon at seryoso niyang sabi. "Tama ka. Hindi mo kasalanan.""Tiyak na hindi ko kasalanan. Kung may dapat man sisihin, ikaw iyon dahil ito, ang paraan ng pagpaparamdam mo sa akin, ay ang lahat ng iyong kasalanan."Tiningnan siya ni Simon sa loob ng isang mahaba at nag-aalab na sandali bago siya hinila nang mas malapit pa sa kaniyang dibdib, at kinaimbutan ang kaniyang bibig ng sa kaniya. Ito ay may pagnanasa, nakamamatay, at buong-buo. Madaling hinawakan siya ng mga kamay ni Simon, na idinidikit siya nang malapit sa kaniyang mabilis na lumalaking pagpukaw. At wala siyang ginawa upang patigilin siya dahil hindi niya kaya. Ayaw

Isang matinding sakit ang sumaksak kay Sara. Hindi siya dapat nakararamdam ng sakit, ngunit hindi rin siya makapaniwala na naging napaka-malamig nito. Kaya pala ganito ang mararamdaman kapag dumating na ang oras. Well, dumating na ang oras. Sinubukan niyang ipagpag ang kaniyang mga kamay mula sa kaniya. Hindi siya nito pinakawalan. Isang kislap ng galit ang nagbalik ng kaniyang balanse."Simon—""Hayaan mong magpaliwanag ako. Hindi ko iniisip na alam mo ang ibig kong sabihin."Diyos ko, magpapaliwanag siya, at katatapos lang niyang umiyak sa buong katawan nito. Mabilis siyang nagsalita, "Hindi, talaga, naiintindihan ko; maayos lang,""Sara, tumahimik ka!"Ang pagkainip ni Simon ay ramdam na ramdam. Tumahimik siya."Iniiwasan kong maging nag-iisa kasama ka, dahil kung nasa anumang uri tayo ng malapit na distansya sa loob ng higit sa dalawang minuto, gusto kitang dalhin sa kama nang may pagmamadali na hindi naman kailangang makabuti para sa isang taong nasa estado mo."Ang kaniyang esta

Ang isang linggong hindi nila paghipo sa isa’t isa ay biglang sumabog sa pagitan nila. Para bang isang buong buhay na ang lumipas, kung isasaalang-alang kung gaano kabilis ang paglala ng mga pangyayari. Nang hindi pinuputol ang kanilang pagdikit, iniangat ni Simon si Sara mula sa kinauupuan nito at inilipat sila sa malambot at marangyang upuang may sandalan sa likuran nila. Inalis niya ang kanyang bibig sa labi nito, ngunit sandaling sumunod si Sara sa kanya, na para bang ayaw nitong maputol kahit ang bahagyang pagdikit nila. Maingat at buong lambing niya itong inihiga sa malalaking unan.Hinubad niya ang kanyang sweater, na naglantad sa maitim na kamiseta sa ilalim nito. Pinagmasdan siya ni Sara sa pamamagitan ng mabibigat na talukap ng mga mata habang marahang idinadausdos ni Simon ang isang kamay sa hita nito. Napaarko ang likod niya kahit sa inosenteng haplos na iyon; tila napakasensitibo ng bawat bahagi ng kanyang katawan, na para bang nanginginig sa pananabik. Nakasuot siya ng i

Tumango na lamang siya, ang bawat bahagi ng kaniyang katawan ay uminit sa ilalim ng kaniyang titig, ngunit kasabay niyon ay naramdaman din niya ang kagustuhang tumakbo nang mabilis hangga't maaari sa kabilang direksyon. Mayroong nangyayari sa pagitan nila. Tila ba nag-aanyaya sila ng mas malalim na pagiging malapit sa kaniyang naunang hindi malinaw na relasyon, at gayunpaman ang malamig na distansya na iyon ay naroon pa rin, na nagpapalito sa kaniya. Ang mga kilalang bell ng babala ni Sara ay nagbabalik sa maingay na buhay. —----------- Nang kasunod na araw ang mga nerbiyos ni Sara ay nanginginig. Naalaala niya ang pagbabalik sa apartment noong nakaraang gabi, kung gaano niya labis na hinangad na makipag-ibigan sa kaniya si Simon upang hindi na niya kailangang isipin ang lahat ng lumalaking pagkalito, mga pag-aalala at mga takot sa kaniyang isip. Mga takot na hindi malinaw at nakatutuksang malayo sa abot. Si Simon ay naging preoccupied at malayo muli. Nagpaalam lamang ito ng magandang

Lumingon siya palayo bilang isang mabilis na pagtatanggi sa kaniyang mga salita. “Huwag kang maging nakatutuwa. Dinadala mo ang aking anak; sinabi ko sa iyo, magiging kasangkot ako sa bawat hakbang ng daan.”Ang takot ay tumaas nang mas malakas pa. “Basta ba nasa magkabilang dulo tayo ng lungsod, ang ibig mong sabihin.”Lumingon siyang muli, ang kaniyang bibig ay isang manipis na linya ng pagkabagabag. “Ano ang pinagsasabi mo, Sara? Wala akong oras para dito.”“Well, ako rin naman.” Naramdaman ni Sara ang mga luha na kumakatis sa kaniyang mga mata. Ang tanging gusto niya noong sandaling iyon, sa kabila ng ebidensya ng kaniyang kawalan ng pagnanasa, ay para kay Simon na itigil ang awtokratiko at nakagugulong pag-uugaling ito, maglakad patungo sa kaniya at hilahin siya sa kaniyang mga bisig, iangat ang kaniyang mukha sa sa kaniya at halikan siya nang malalim at matatag hanggang sa hindi na niya kailangang mag-isip pa—at tiyak hanggang sa hindi na niya kailangang mag-isip tungkol sa pagi