ยืมประกายตาเธอผ่านพ้นวัยเยาว์ のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 9

พอกลับมาที่นั่ง หลูเจียวก็กำลังคุยกับเพื่อนข้าง ๆ อยู่เธอเห็นผมกลับมา ก็คุยกับผมเหมือนอย่างที่เคยทำ"แว่นตานายล่ะ?"ผมขยี้ตาที่แห้งนิดหน่อยเพราะถูกแสงแดด"หายแล้ว"เธอถอนหายใจ ยื่นมือไปดึงผ้าม่านข้าง ๆ ให้ปิดสนิท"ตอนเย็นฉันกลับบ้านเป็นเพื่อนนาย"อย่างกับว่าคำพูดที่ได้ยินตอนถ่ายรูปนั้น ผมก็แค่หูแว่วไปเองตอนเลิกเรียน มีคนเรียกเธอออกไปเธอให้ผมนั่งรอเธออยู่ในห้องเรียนแต่การรอคอยครั้งนี้ใช้เวลานานถึงสองชั่วโมงผมอยากจะโทรหาเธอแต่โทรศัพท์แบตหมดดับไปแล้วจนกระทั่งคุณครูเดินผ่านห้องเรียนแล้วเห็นผม "ซูเจี้ยนเหยียน ทำไมยังไม่กลับบ้านอีก"คุณครูรู้ว่าผมตาไม่ค่อยดี จึงจะไปส่งผมที่บ้านผมปฏิเสธไปผมไม่อยากให้หลูเจียวกลับมาแล้วไม่เจอผมคุณครูเห็นว่าโทรศัพท์ผมแบตหมด จึงช่วยโทรหาให้หลังจากนั้นยี่สิบนาที หลูเจียวที่กำลังหอบหายใจแรงก็มาโผล่ที่ประตู "ฉันส่งข้อความบอกนายแล้วนะ ว่าให้กลับไปก่อน""ฉันไม่เห็น"ผมชูโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างทำตัวไม่ถูก"โทรศัพท์แบตหมดน่ะ"เธอมองผมด้วยแววตาซับซ้อนครู่หนึ่งแต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร"ไปกันเถอะ"เธอไม่ได้พูดอะไรเลยตลอดทางเอาแต่

กระเป๋าเครื่องเขียนในมือหล่นลงพื้น แล้วก็โดนใครบางคนเตะเข้าพอดีปากกา ยางลบ และไม้บรรทัดกระจัดกระจายเต็มพื้นบัตรประจำตัวผู้เข้าสอบก็ปลิวไปไกลสองสามก้าว"อ้าว ขอโทษทีนะ ฉันมองไม่เห็น!"นักเรียนชายแปลกหน้าคนหนึ่งเอ่ยปากขอโทษผมผมไม่มีเวลาสนใจเขารีบเข้าไปเก็บบัตรประจำตัวผู้เข้าสอบใบนั้นปลายนิ้วกำลังจะแตะโดนอยู่แล้วเท้าข้างหนึ่งกลับเหยียบลงมาบนนั้นนักเรียนชายก้มตัวลงมาใกล้หน้าผม น้ำเสียงมีแต่การเยาะเย้ย"นายนี่ตาบอดจริงหรือแกล้งตาบอดกันแน่ ดวงตานี้เหมือนจะไม่เหมือนคนอื่นจริง ๆ ด้วย""ไม่เกี่ยวกับนาย"ผมดึงบัตรประจำตัวผู้เข้าสอบเบา ๆ แต่ดึงไม่หลุด"ไม่ว่าจะจริงหรือแกล้ง นายก็เป็นกึ่ง ๆ คนพิการแล้ว อย่าหน้าด้านตามตื้อหลูเจียวอีกเลย อย่าเห็นแก่ตัวขนาดนั้น เข้าใจไหม"ผมเงยหน้ามองเขา ใบหน้าเขาดูคุ้นตาอยู่นิดหน่อย"เอาเท้าออกไป เรื่องของฉันกับเธอไม่เกี่ยวกับนาย""เฮ้ย? นายนี่..."เขาใช้เท้าขยี้ลงมา บัตรประจำตัวผู้เข้าสอบแผ่นบางฉีกขาดนทันทีเขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ร่างกายก็ถูกใครบางคนดันจนเซหลูเจียวจ้องมองนักเรียนชายคนนั้นด้วยใบหน้าเย็นชา"นายบ้าหรือเปล่า"นักเรีย

การจากไปของผมทำให้หลูเจียวผ่อนคลายไปตลอดทั้งช่วงปิดเทอมแต่ในใจของเธอกลับรู้สึกว่างเปล่าเดิมทีตั้งใจจะอาศัยช่วงเปิดเทอม ทำให้ความสัมพันธ์ของเราหายตึงเครียดลงหน่อยคิดไม่ถึงว่าผมจะจากไปอย่างเงียบ ๆ แบบนี้"เขาทำแบบนี้ได้ยังไง... เรานัดกันไว้แล้วแท้ๆ ว่าจะไปมหาวิทยาลัยเยี่ยนเฉิงด้วยกัน..."เธอพึมพำกับตัวเองเธอมองแม่ผมด้วยแววตาลนลานอยู่บ้างแม่ของผมประหลาดใจนิดหน่อย"น้ายังนึกว่าเขาปรึกษากับหนูแล้วเสียอีก"หลูเจียวส่ายหน้าโดยไม่รู้ตัวเธอสีหน้าซีดเผือดจนดูไม่ได้พอแม่นึกถึงคำพูดของผมก่อนหน้านี้ ก็พอจะคาดเดาสาเหตุได้บ้างแม่ถอนหายใจออกมา"เจียวเจียว หลายปีมานี้หนูคอยดูแลเสี่ยวเหยียนคงเหนื่อยมากแน่เลย เขาสายตาไม่ดีมาตั้งแต่เด็ก น้าก็เลยอดเป็นห่วงไม่ได้ เพราะพวกหนูโตมาด้วยกัน เลยชินกับการให้หนูดูแลเขา เหมือนย้ายภาระไปให้หนูโดยไม่รู้ตัว ตั้งแต่วันที่ได้ฟังเสี่ยวเหยียนพูด น้าถึงเพิ่งรู้ว่าสร้างความกดดันให้หนูมากขนาดนี้ แถมยังกระทบกับการเข้าสังคมของหนูกับเพื่อน ๆ อีก เจียวเจียว น้าขอโทษหนูด้วยนะ"หลูเจียวเบิกตากว้าง รีบปฏิเสธอย่างลนลาน"คุณน้าคะ ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ

แสงไฟสลัวมาก แต่ผมก็เห็นว่าเธอตาแดงแล้วแต่ผมไม่ค่อยเข้าใจเธอเท่าไรเรื่องที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงรุ่นตอนนั้นจนถึงตอนนี้ผมยังจำได้ฝังใจแล้วตอนนี้เธอมาทำท่าทางแบบนี้ เพื่ออะไรอีก "หลูเจียว เธอบอกเองนะว่าให้ฉันปล่อยเธอไป ฉันก็ลองคิดดูแล้ว เธอพูดไม่ผิดหรอก ฉันไม่ควรทำเธอเสียเวลาอีกจริง ๆ นั่นแหละ"เธอขยับเข้ามาข้างหน้าสองก้าว แล้วรีบร้อนอธิบาย"ไม่ใช่แบบนั้นนะ! ฉันเสียใจมาตลอดเลย คำพูดรุนแรงที่พูดกับนายวันนั้น มันไม่ใช่สิ่งที่ฉันตั้งใจจะพูดจริง ๆ หรอก ฉันอยากจะขอโทษนายตั้งนานแล้ว แต่...นายบล็อกฉันไปแล้ว ฉันเลยคิดว่ารอเปิดเทอม พอเราเจอกันฉันค่อยขอโทษนาย แต่พอฉันไปหานายที่บ้าน คุณน้ากลับบอกว่านายไปมหาวิทยาลัยลู่เฉิงแล้ว"น้ำเสียงของเธอเจือความน้อยใจและอ้อนวอน"ซูเจี้ยนเหยียน ยกโทษให้ฉันได้ไหม อย่าใจร้ายกับฉันขนาดนี้เลย""ฉันใจร้ายเหรอ"ชั่วขณะนั้นผมมองเธออย่างสับสนจนตอนนี้ผมยังจำคำพูดที่เธอพูดตอนยืนอยู่หน้าห้องจัดเลี้ยงได้ดีจำตอนที่เธอทำตัวเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายกับผมได้แล้วสุดท้าย ทำไมกลายเป็นผมที่ใจร้ายซะแล้วล่ะ"เพราะเธอจะไปส่งฉันกลับบ้าน ฉันเลยนั่งรอเธอในห้องเรีย

"ซูเจี้ยนเหยียน ไม่เจอกันนานเลยนะ"ผมประหลาดใจเล็กน้อยที่กู้เหิงเดินเข้ามาทักทายผมเขาไม่ได้พูดอ้อมค้อม"ฉันเคยชอบหลูเจียว นายรู้ใช่ไหม"ผมพยักหน้าข่าวนี้ผมเพิ่งเคยได้ยินจากปากเพื่อนของหลูเจียวตอนงานเลี้ยงรุ่นครั้งแรก"แต่ต่อมาฉันก็ยอมแพ้ นายรู้ไหมว่าเพราะอะไร"เขาไม่ได้รอให้ผมตอบ เขาพูดต่อเองเลย"เพราะฉันพบว่า ความรู้สึกทั้งหมดของเธอหมุนรอบตัวนายคนเดียว ทั้งความสุข ความสับสน ความหงุดหงิด ความกลัวและอื่น ๆ ตอนนั้นฉันถึงได้รู้ ว่าตัวเองไม่มีทางแทรกเข้าไปในใจเธอได้เลย ฉันไม่ได้อยากจะไปแย่งชิงอะไรด้วย ฉันก็เลยยอมแพ้ไป"ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงมาพูดเรื่องพวกนี้กับผมแต่ไม่นานเขาก็ให้คำตอบ "ฉันยินจากเพื่อน ๆ มา ว่าความสัมพันธ์ของนายกับหลูเจียวไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ฉันไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกนาย แต่ฉันกลัวว่าถ้ามันเกี่ยวอะไรกับฉัน ฉันเลยตั้งใจมาอธิบายให้ชัดเจนระหว่างฉันกับหลูเจียว เราไม่เคยสารภาพรักกันเป็นเรื่องเป็นราวด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความสัมพันธ์อื่นเลย แล้วก็..."น้ำเสียงของเขาพลันจริงจังขึ้นมา"แผ่นเสียงในตอนนั้น ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าเป็นของที่นายใ