Se connecterPartager
บทที่ 42 เผยออกมา
Date de publication:
2026-09-30 03:06:38
Dernier chapitre
ทะลุมิติมาช่วยสวามีในอนาคต บทที่ 50 สวามีของฉัน
เอี๊ยดดด!ประตูรถถูกปลดล็อก เสวียนอี้เฉินก้าวลงจากรถอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินมาเปิดประตูฝั่งฉัน แล้วก้มลงมองด้วยรอยยิ้มบางเบาที่แฝงความโหยหาไว้เต็มเปี่ยม"ไปคุยกันต่อในบ้านไหม?"ภายในห้องรับแขกบ้านของเขา แสงอุ่นๆ ส่องผ่านม่านขาวเข้ามา ฉันเดินง่วนไปมาทั่วห้อง มือไม้สั่นเทา ลมหายใจปั่นป่วนจนทำอะไรไม่ถูก สมองที่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนมีตรรกะบัดนี้ขาวโพลนไปหมด"จะเดินไปเดินมาอีกนานไหม?" เสวียนอี้เฉินที่นั่งอยู่บนโซฟาไม้เอ่ยทัก น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความผ่อนคลาย ต่างจากฉันที่สติแตกไปเรียบร้อยแล้ว"คุณ...เอ่อ..นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!" ฉันหยุดก้าวเดิน หันไปมองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา เสวียนอี้เฉินเอนหลังพิงเบาะ สายตากวาดมองสำรวจรอบบ้าน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำลึกล้ำ "หลังจากโดนธนูยิงในวันนั้น...ฉันคิดว่าตัวเองคงตายไปแล้ว แต่ท่านพ่อ...ทำพิธีบางอย่างแปดวันแปดคืนเต็มๆ ฉันจำได้เลื่องลางว่าท่านทำพิธีย้ายจิต ไม่คิดเลยว่ามันจะย้ายมาในสภาพที่เป็นใบหน้าตนเอง แล้วยังมาอยู่ในยุคที่มีภรรยาตัวเองอยู่..."เขายกมือขึ้นชูแหวนหยกบนนิ้วชี้ของเขาที่แลกเปลี่ยนกัน "ฉันฟื้นขึ้นมาที่บ้านหลังนี้ ในร่างน
ทะลุมิติมาช่วยสวามีในอนาคต บทที่ 49 คุ้นเคย
หลังจากค่ำคืนเทศกาลไหว้พระจันทร์อันสับสนอลหม่านผ่านพ้นไป ฉันก็นึกว่าชีวิตของตัวเองได้ผ่านจุดที่พีคที่สุดไปแล้ว...แต่เปล่าเลย ความจริงอันน่าตกตะลึงกลับเพิ่งเริ่มต้นขึ้นต่างหากจะมีใครบนโลกใบนี้ที่มีชีวิตเฮงซวยและเต็มไปด้วยเรื่องเหนือธรรมชาติเท่าฉันอีกไหม?บังเอิญทะลุมิติข้ามภพข้ามชาติไปช่วยชีวิตผู้ชายใจร้าย ใจดำ ใจยักษ์ แต่ดันมีสถานะเป็น 'สามี' ในยุคโบราณ ทุ่มเทกายใจช่วยเขาแทบตาย ทว่าสุดท้ายกลับช่วยเขาไม่ได้...ตื่นขึ้นมาอีกทีร่างกายกลับฟื้นคืนสติอยู่ในยุคปัจจุบัน พร้อมรอยแผลเป็นตรงหน้าบันไดบ้านตัวเองกลับมาใช้ชีวิตสงบสุขได้ไม่ทันไร โลกหมุนเหวี่ยงให้ผู้ชายที่มีใบหน้า น้ำเสียง และแววตาเหมือนสามีในอดีตคนนั้น เดินเข้ามาเป็นเจ้านายคนใหม่ในออฟฟิศซะงั้นฉันคงเป็นบ้า...สมองคงกระทบกระเทือนตอนตกบันไดวันนั้นแน่ๆกึกทกึก"คุณเหม่ยซิน ช่วยไปธุระกับผมหน่อย"น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังขึ้นเหนือโต๊ะทำงานของฉันในเช้าวันถัดมา เสวียนอี้เฉินในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มยืนเอามือซุกกระเป๋ากางเกง ดวงตาคมกริบจ้องมองผ่านกรอบแว่นหนาเตอะของฉันลงมา นัยน์ตาคู่นั้นล้ำลึกจนยากจะคาดเดาความรู้สึกฉันละสายตาจากหน้
ทะลุมิติมาช่วยสวามีในอนาคต บทที่ 48 หอมกลิ่นหวนคืน
กลิ่นอายความอบอุ่นที่เจือจางมาเนิ่นนานในบ้านหลังเก่า บัดนี้กลับถูกเติมเต็มด้วยรอยยิ้มและบรรยากาศที่แปลกตาไปจากเดิม ภาพของพ่อที่เคยนั่งกอดขวดสุราส่งกลิ่นคละคลุ้งจนน่าปวดหัว บัดนี้กลับวางตัวเป็นหลักยศหลักฐานคอยช่วยประคับประคองดูแลแม่ยามเจ็บไข้ มือคู่นั้นที่เคยสั่นเทาเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ เลิกราจากการดื่มมาได้หลายเดือนจนแววตาเริ่มกลับมามีประกายความหวังอีกครั้ง ส่วนน้องชายตัวแสบที่เคยเอาแต่แบมือขอเงินไปผลาญกับเรื่องไร้สาระ ก็เติบโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขารู้จักช่วยงานแบ่งเบาภาระ และตั้งใจเรียนจนน่าชื่นใจ โลกปัจจุบันที่เคยพังทลายลงตรงหน้าบันไดวันนั้น กลับค่อย ๆ ถูกซ่อมแซมให้กลับมามั่นคงด้วยความรักและความใส่ใจของคนในครอบครัวเมื่อสภาพจิตใจและร่างกายฟื้นฟูจนกลับมาแข็งแกร่งเป็นปกติ ฉันจึงตัดสินใจก้าวออกไปเผชิญหน้ากับโลกภายนอกอีกครั้ง โดยเลือกที่จะกลับมาทำงานในสายอาชีพเดิมงานบัญชีตัวเลขที่คุ้นเคยบริษัทใหม่ที่เข้ามาเทคโอเวอร์กิจการและล้างบางระบบเก่าจนสะอาดหมดจดแห่งนี้ ไม่มีหลงเหลือพนักงานชายใจร้ายชุดเดิมที่เคยสร้างแผลเป็นในใจให้อีกต่อไป บรรยากาศการทำงานที่นี่เต็มไปด้วยความเท่าเทียม ความหลา
ทะลุมิติมาช่วยสวามีในอนาคต บทที่ 47 กลับมา
กลิ่นไอเย็นยะเยือกของโรงพยาบาลสีขาวสะอาดตา เสียงเครื่องตรวจวัดสัญญาณชีพติ๊ด...ติ๊ด...จังหวะสม่ำเสมอ และแสงไฟนีออนสีนวลที่ส่องกระทบเพดาน คือสิ่งแรกที่ดึงฉันกลับคืนสู่โลกแห่งความจริงโลกที่ไม่มีแม้แต่เงาของคนร้ายกาจอย่างอี้เฉิน ไม่มีสระบัว ไม่มีกลิ่นอายจีนโบราณ และไม่มี...ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีเข้มที่ยอมเอาชีวิตเข้ามารับลูกธนูแทนฉันอีกต่อไปแล้ว"อึก..."ฉันส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ เปลือกตากะพริบถี่เพื่อปรับรับแสงสว่าง ความเจ็บปวดแปล๊บแล่นริ้วไปทั่วร่างราวกับกระดูกทุกท่อนถูกนำไปบดขยี้แล้วประกอบใหม่ ลมหายใจหอบสะท้านด้วยความเคว้งคว้างและตื่นตระหนก สมองยังคงติดตรึงอยู่กับภาพหยดเลือดสีแดงฉานที่ไหลรินลงมาอาบทั่วแผ่นอกแกร่ง ภาพที่เขายิ้มให้ฉันเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหมดสติไปในอ้อมแขนหัวใจของฉันบีบรัดแน่นจนแทบแหลกสลาย ความเจ็บปวดร้าวรานในอกมันชัดเจนเสียจนฉันเผลอยกมือขึ้นคว้าคว้างกลางอากาศ น้ำตาอุ่นพรั่งพรูทะลักออกมาจากหางตาอย่างไร้การควบคุม เสียงแหบแห้งหลุดรอดจากริมฝีปากที่แห้งผากเรียกหาชื่อของคนที่ติดอยู่ในใจ"อี้เฉิน...ท่านอ๋อง...อย่าทิ้งฉันไป..."เสียงพึมพำเรียกหาดังสะท้อนก้องอยู
ทะลุมิติมาช่วยสวามีในอนาคต บทที่ 46 ต้นตอ
แสงเทียนบนโต๊ะไม้จันทน์ดำวูบไหวตามแรงลมหนาวที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างกระดาษสา กลิ่นกำยานเจือจางในห้องหนังสืออันเงียบสงบ แต่บนหน้ากระดาษสมุดบันทึกเก่า เต็มไปด้วยร่องรอยอักษรที่คงกลิ่นอายโลหิตของอดีตคละคลุ้งราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานณ จวนตระกูลใหญ่ที่ตั้งตระหง่านท้าทายอำนาจ ท่ามกลางความโอ่อ่าและเกียรติยศที่ผู้คนต่างพากันก้มหัวให้ เบื้องหลังประตูบานใหญ่กลับซ่อนเรื่องราวหยาดน้ำตาและคราบเลือดเอาไว้เมื่อหลายปีก่อน ภรรยาเอกผู้เป็นดั่งดวงใจของผู้นำตระกูลได้ให้กำเนิดบุตรชายทายาทสายเลือดบริสุทธิ์ที่ควรจะเติบโตมาอย่างสง่างาม ทว่าการมีอยู่ของสองแม่ลูกกลับกลายเป็นหนามยอกอกของ "ฮูหยินรอง" ผู้ซ่อนความริษยาและจิตใจอันดำมืดไว้ภายใต้รอยยิ้มอ่อนหวาน นางเกลียดชังที่ตำแหน่งและอำนาจทุกอย่างกำลังจะถูกแย่งชิงไปในคืนที่ลมหนาวพัดกระโชกแรงแม่แท้ ๆ ของเด็กน้อยก็สิ้นใจลงอย่างปริศนาบนเตียงนอน ท่ามกลางความมืดมิดที่ไม่มีแม้แต่เสียงร้องขอความช่วยเหลือ ขณะที่ผู้นำตระกูลผู้เป็นสามีและพ่อ กลับเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับการเมืองและการชิงอำนาจในราชสำนัก จนหลงลืมแม้กระทั่งสตรีที่ตนเคยพร่ำบอกว่ารักเมื่อสิ้นไร้เกราะคุ้มกันจากมา
ทะลุมิติมาช่วยสวามีในอนาคต บทที่ 45 เจ็บ
แสงคบเพลิงสว่างไสวเป็นทางยาวตัดผ่านความมืด ทันใดนั้น เงาร่างของบุรุษบนหลังม้าสีดำสนิทก็ควบผ่านพ้นพุ่มไม้ไปไม่ไกล ชาวบ้านกลุ่มใหญ่ที่ซุ่มอยู่พากันตะโกนลั่นด้วยความแค้นเคือง "นั่นไง! ฆาตกรเสื้อคลุมทมิฬ! มันคือท่านอ๋องสารเลวคนนั้น!" พวกเขารีบวิ่งกรูตามรอยเท้ามาจนถึงลานพิธีเบื้องหลังหุบเหว ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำให้เลือดในกายของทุกคนเดือดพล่านจนแทบคลั่งท่านอ๋องในสภาพเสื้อผ้าเปรอะเปื้อนคาวเลือด ดวงตาสงบนิ่งอย่างไร้สติ กำลังยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางร่างของหญิงสาวชาวบ้านนับสิบคนที่ถูกมัดและหวาดกลัวจนสั่นเทา ด้านข้างมีแท่นพิธีและคราบเลือดสยดสยอง ความโกรธแค้นที่อัดอั้นมานานระเบิดออกราวกับเขื่อนแตก ชาวบ้านที่ขาดสติเพราะความสูญเสียและเสียใจอย่างสุดซึ้ง พากันพุ่งเข้าหาร่างที่ยืนนิ่งราวกับหุ่นยนต์ทันที "ฆาตกรโฉดแกพรากแก้วตาดวงใจของพวกข้าไป!" เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและแค้นเคืองดังระงมท่อนไม้และจอบเสียมถูกระดมฟาดฟันลงมาอย่างไร้ความปรานี เสียงเนื้อกระทบไม้ดังทึบ ๆ สลับกับเสียงคมดาบที่พุ่งเข้าฟันแทงร่างของท่านอ๋องจนเสื้อผ้าขาดวิ่น โลหิตสีแดงฉานไหลทะลักย้อมอาภรณ์จนชุ่มโชก ทว่าท่านอ๋องใน
Vous vous intéresseriez aussi à
ชาตินี้ ข้าไม่ขอรัก!
ซีไซต์35.9K Vuesหวนคืนอีกคราสตรีร้ายขอกลับใจ
Tuk Kung48.5K Vuesเสร็จพ่อสุดจะฟลุคเพราะแอบฟังความคิดลูกสาวจอมป่วน
อันอี่หราน115.0K Vuesพระชายาสุดหวงของท่านอ๋องคลั่งรัก
ชาไทยเย็น43.3K Vuesเกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย
ญาดาวดี ณ รัตติกาล208 Vuesย้อนอดีตมาครั้งนี้ข้าจะเป็นเถ้าแก่เนี้ยผู้ร่ำรวย
sanvittayam133 Vuesคุณหนูรองมิใช่สตรีร้ายกาจ
ฝอยทองหวานน้อย372 Vuesลูกอนุเช่นข้า ขอตัดใจ
แคลร์ออสติน1.9K Vues
