Semua Bab เกิดใหม่ในปี 75 ขอเปลี่ยนชะตาไม่ยอมให้ใครรังแก: Bab 31 - Bab 40

โจวซิ่วหรานพลิกตัวเฉินจิ้งเซินอยู่บนที่แผ่นไม้ส่งเสียงถามขึ้นมา“ยังไม่หลับอีกหรือ”“กำลังคิดเรื่องหนึ่งค่ะ”“โสมหรือ”“ไม่ใช่”“แล้วอะไร”เธอมองเขาในความมืด“ฉันกำลังคิดว่าขนาดโสมหายากพวกเรายังพบเจอ หลังจากนี้อาจจะมีเรื่องดี ๆ กำลังรอพวกเราอยู่อีกก็ได้”เขาไม่ได้ตอบแต่กลับยื่นมือมาหาเธอ โจวซิ่วหรานยื่นมือไปให้เขาอย่างไม่ได้คิดอะไร ตอนที่เขาจับมือของเธอเอาไว้เธอไม่ได้ดึงออกแถมยังบีบกระชับจับมือของเขากลับด้วยเฉินจิ้งเซินขยับตัวลุกขึ้นมาจ้องมองเธอด้วยสายตาเต็มไปด้วยประกายไฟ โจวซิ่วหรานไม่ได้หลบเลี่ยงยังคงจ้องมองเขากลับ เขากลืนน้ำลายดึงมือของตนเองออกแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้เธอ“นอนเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องไปเก็บแต้มแรงงาน”“แล้วก็ไปดูปลากับกระต่ายด้วยค่ะ”“อืม”“ถ้าไม่ได้อีกล่ะ”เขาเงียบไปเล็กน้อยก่อนตอบออกมา“อย่างน้อยพวกเรายังมีไข่”โจวซิ่วหรานหัวเราะ“แล้วก็โสมด้วย”“โสมกินแทนข้าวไม่ได้”“...”จริงด้วย เธอหัวเราะอยู่ในผ้าห่มอันอบอุ่น เธออยากจะชวนให้เขาขึ้นมานอนบนเตียงด้วย แต่ก็คิดว่าจะเป็นการเชิญชวนเขาจนเกินไปไหม สุดท้ายเมื่อเขาล้มตัวนอนลงบนที่นอนเรียบง่ายของตนเองเธอจึงได้หลับตาลงแล้วคิ

หลังหลัวต้าไห่จากไป เฉินจิ้งเซินยืนมองกระสอบเสบียงอยู่พักหนึ่ง ตอนนี้อาหารในบ้านมีมากขึ้น ในป่าก็ยังมีปลาและกระต่าย อย่างน้อยช่วงนี้เขากับโจวซิ่วหรานไม่ต้องกังวลเรื่องอดอยากแล้วดังนั้นเงินจากการขายโสม หากได้มาเขาไม่คิดจะใช้จ่ายกับอาหารประจำวัน เขามีแผนอื่น หากต้องกลับเมืองหลวงจริง ๆ เขาต้องการมอบเงินส่วนหนึ่งให้หวังกุ้ยอิงตอนแต่งงานทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เขายังไม่ได้มอบสินสอดที่เหมาะสมให้บ้านโจว ถ้าวันหนึ่งจะพาลูกสาวของเธอจากไปไกลถึงเมืองหลวง อย่างน้อยเขาต้องทำสิ่งที่ควรทำให้ครบส่วนเงินอีกส่วน เขาตั้งใจจะมอบให้โจวซิ่วหรานเก็บเอาไว้ใช้ส่วนตัว ไม่ใช่เงินของเขา ไม่ใช่เงินของตระกูลเฉิน แต่เป็นเงินที่เธอสามารถหยิบออกมาใช้จ่ายได้โดยไม่ต้องเกรงใจใครเฉินจิ้งเซินเคยอยู่เมืองหลวง เขารู้ดีว่าคนบางคนมองภูมิหลัง มองเสื้อผ้า มองการศึกษา มองแม้กระทั่งสำเนียงและสถานที่เกิดเขาไม่ต้องการให้โจวซิ่วหรานด้อยกว่าใคร แต่การเดินทางจากหมู่บ้านเล็ก ๆ ไปอยู่ท่ามกลางคนแปลกหน้า ย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายถ้ามีเงินอยู่ในมืออย่างน้อยเธอก็จะมีความมั่นใจเพิ่มขึ้นอีกส่วนหนึ่งอยากซื้อหนังสือก็ซื้ออยากซื้อเสื้อผ

คืนนั้นเงินถูกซ่อนเอาไว้อย่างดี โจวซิ่วหรานยังหยิบออกมานับอีกครั้งก่อนเก็บ เฉินจิ้งเซินที่นั่งอยู่บนเตียงมองอยู่ครู่หนึ่ง“ชอบเงินขนาดนั้นเลยหรือ”“ใครไม่ชอบเงินบ้าง”“แม่เธอคงชอบ”โจวซิ่วหรานหันขวับ“คุณกำลังพูดถึงแม่ฉันหรือคะ”“ฉันพูดความจริง”“...”เธอเถียงไม่ได้สุดท้ายจึงหัวเราะ“แม่คงดีใจถ้ารู้ว่าฉันมีเงินก้อนนี้”เฉินจิ้งเซินเงียบไปเล็กน้อย“ฉันยังคิดจะให้แม่อีกส่วน”โจวซิ่วหรานชะงักไปแล้วถามออกมาตามตรง“ทำไมถึงให้แม่คะ”“สินสอด”“เราจดทะเบียนกันแล้วนะคะ แล้วจะให้สินสอดตอนนี้นี่นะ”“ตอนแต่งฉันไม่มีอะไรให้แม่ของเธอ ตอนนี้มีแล้วก็อยากจะมอบให้”เขาตอบตรง ๆ“ถ้าวันหนึ่งฉันจะพาเธอไปปักกิ่ง ฉันอยากให้แม่เธอมีเงินอยู่บ้าง”“อย่างน้อยนางจะได้รู้ว่าลูกสาวไม่ได้ตามฉันไปลำบาก”โจวซิ่วหรานมองเขา“คุณกลัวแม่ฉันไม่ให้ไปหรือ”“อืม”“กลัวเธอเป็นห่วงแม่จนไม่ยอมไปกับฉัน ถ้าแม่เธอได้เงินสินสอดไปก็คงจะมีชีวิตที่ดีขึ้น พอแม่เธอไม่ลำบากแล้ว เธอจะได้ไปกับฉันอย่างสบายใจ”คำตอบง่ายมากแต่กลับทำให้เธอพูดไม่ออก ผ่านไปครู่หนึ่งโจวซิ่วหรานจึงขยับเข้าไปใกล้“เฉินจิ้งเซิน”“อืม”เธอจูบแก้มเขาเบา ๆ หนึ่งครั้ง ช

ตอนสองสามีภรรยาเดินกลับ ฟ้ามืดไปแล้ว ถนนในหมู่บ้านเงียบสงบ โจวซิ่วหรานเดินอยู่ข้างเฉินจิ้งเซิน ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอจึงพูดขึ้น“วันนี้แม่ฉันดูชอบคุณขึ้นเยอะเลยค่ะ”“เพราะห้าร้อยหยวน”“น่าจะครึ่งหนึ่ง”“อีกครึ่ง”“เพราะคุณอาจกลายเป็นลูกชายของครอบครัวที่พ้นผิดแล้ว”เฉินจิ้งเซินหันมามอง โจวซิ่วหรานยิ้มออกมา“ฉันพูดเกินไปหรือเปล่าคะ”“ไม่เป็นไร”เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน“ถ้าห้าร้อยหยวนทำให้แม่เธอสบายใจได้ ก็คุ้ม”เธอเงียบไปเล็กน้อยแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“ตั้งห้าร้อยเลยนะคะ”“อืม”“เงินก้อนใหญ่มาก”เฉินจิ้งเซินหยุดเดิน โจวซิ่วหรานจึงหยุดตาม เขาหันมาหาเธอ“โจวซิ่วหราน”“คะ”“ฉันไม่ได้ให้เงินห้าร้อยหยวนเพื่อซื้อเธอ”เธอนิ่งงันไป“ฉันให้เพราะตอนแต่งงาน ฉันไม่มีอะไรให้ แต่แม่เธอยอมให้ลูกสาวมาอยู่กับฉัน คนในกองผลิตเห็นแก่พ่อเธอจึงช่วยฉัน เธอเองก็ช่วยฉันไว้”เขามองเธอ“ถ้าต่อไปฉันจะพาเธอไปไกลถึงปักกิ่ง อย่างน้อยก็ควรทำให้แม่เธอรู้ว่า ฉันไม่ได้พาเธอไปลำบากด้วยกัน”หัวใจของโจวซิ่วหรานอ่อนยวบ“เฉินจิ้งเซิน”“อืม”“คุณรู้ไหมว่าตอนนี้แม่ของฉันน่าจะพอใจคุณมากกว่าพอใจฉันแล้

โจวซิ่วหรานจ้องมองขบวนรถไฟตรงหน้า ชาติที่แล้ว โลกของเธอแคบมาก แคบจนเหมือนทั้งชีวิตถูกขังอยู่ในหมู่บ้านบ้านหลี่แปลงนาโรงพยาบาลในช่วงสุดท้ายของชีวิต เธอเคยคิดว่าชีวิตคงมีเพียงเท่านั้นแต่ชาตินี้เธอกำลังเดินออกไป ออกจากบ้านเกิด ออกจากสถานที่ที่รู้จัก ไปยังเมืองที่ไม่เคยเห็น พบครอบครัวที่ไม่เคยรู้จัก และเดินเข้าสู่อนาคตที่แม้แต่ความทรงจำจากชาติที่แล้วก็ไม่สามารถบอกเธอได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นน่าแปลกที่เธอกลับไม่ได้กลัวอย่างที่คิด เพราะมือที่จับเธออยู่ยังอุ่น เฉินจิ้งเซินอยู่ข้างกาย เขาเคยไม่มีอะไร เคยเป็นคนที่ชาวบ้านดูถูก เคยเกือบตายเพราะแผนการของคนอื่น แต่ตั้งแต่เธอเปลี่ยนชะตาของเขาผู้ชายคนนี้ก็ไม่เคยปล่อยให้เธอต้องรับมือกับสิ่งใดเพียงลำพัง“ไปกันเถอะ”เขาพูดโจวซิ่วหรานพยักหน้า“ค่ะ”ทั้งสองก้าวขึ้นรถไฟพร้อมกันขณะที่ขบวนรถค่อย ๆ เคลื่อนออกจากสถานี โจวซิ่วหรานมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างถอยห่างออกไปทีละน้อย บ้านเกิดกำลังอยู่ไกลออกไปแต่ข้างหน้า คือปักกิ่งโจวซิ่วหรานค่อย ๆ เอนศีรษะลงบนไหล่สามี เฉินจิ้งเซินหันมามองเธอ ก่อนจับมือเธอเอาไว้ใต้เสื้อคลุมตัวหนา“ซิ่วหราน”“คะ”“พวกเรากำลังจะกลับบ้านแล้