Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

คำพูดของเฉินจิ้งเซินทำให้จ้าวต้าหย่งยืนนิ่งอยู่กับที่ เฉินจิ้งเซินไม่ได้พูดว่าหลี่เว่ยหนิงจะทำอะไรเขา แต่กำลังชี้นำให้เขาคิดเองว่า คนที่วางแผนละเอียดถึงขั้นทำให้คนสองคนหมดสติ จัดฉาก แล้วพาชาวบ้านมาจับได้พอดี จะยอมให้คนรับจ้างถือหลักฐานเชื่อมโยงไปถึงตนเองได้อย่างไร“ฉันไม่รู้ว่าพวกนายพูดอะไร!”จ้าวต้าหย่งตะโกนทิ้งท้าย ก่อนรีบเดินจากไป แต่ฝีเท้าของเขาเร็วผิดปกติโจวซิ่วหรานมองจนอีกฝ่ายหายลับไป“คุณตั้งใจปล่อยเขาไปหรือ”“อืม”“ทำไมล่ะ”เฉินจิ้งเซินหยิบชามบนโต๊ะขึ้นมาดู“ตอนนี้เขายังไม่ยอมพูด ต่อให้ลากไปหาหัวหน้ากองผลิต เขาก็แค่ปฏิเสธเรามีชาม แต่ไม่มีใครเห็นว่าเขาใส่อะไรลงในอาหาร มีเศษกระดาษ แต่ยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร”“แค่คำพูดหลุดปากยังเอาผิดใครไม่ได้”โจวซิ่วหรานพยักหน้าช้า ๆ“ดังนั้นคุณเลยทำให้เขากลัว”“คนที่กลัวจะทำอะไรต่อ...”เฉินจิ้งเซินถามกลับ เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นดวงตาก็สว่างวาบขึ้น“ไปหาคนที่ทำให้ตัวเองเดือดร้อน”“หรือไม่ก็ไปจัดการหลักฐาน”เฉินจิ้งเซินพยักหน้า“ถ้าเขารับเงินมาจริง ตอนนี้เขาก็จะต้องกังวลว่าเรารู้มากแค่ไหน”“และถ้าหลี่เว่ยหนิงเป็นคนให้เงินจริง...”โจวซิ่วหรานพ

อีกด้านหนึ่งโจวซิ่วหรานกับเฉินจิ้งเซินเดินมาถึงสถานพยาบาลเล็ก ๆ ประจำชุมชน โจวซิ่วหรานไม่ได้เอ่ยว่าตนเองสงสัยว่าเป็นยาอะไร เพียงนำเศษซองสีน้ำตาลออกมาให้คนที่พอรู้เรื่องยาดูน่าเสียดายที่เศษกระดาษเหลืออยู่น้อยเกินไป ตัวหนังสือขาดหายไปเกือบทั้งหมด“เหลือแค่นี้ดูไม่ออกหรอก”อีกฝ่ายพลิกดูอยู่พักหนึ่ง ก่อนคืนให้“ถ้ามีซองเต็มกว่านี้หรือรู้ว่าเป็นยาเม็ด ยาผง หรือยาอะไร ยังพอเดาได้”โจวซิ่วหรานรับกลับมา แม้ว่าจะผิดหวัง แต่ไม่ได้แปลกใจ เศษกระดาษเพียงชิ้นเดียวจะกลายเป็นหลักฐานเด็ดขาดได้อย่างไร“ถ้าคนกินแล้วเวียนหัว ง่วงมาก แล้วหมดสติล่ะคะ”“มียาตั้งหลายชนิดที่กินแล้วมีอาการแบบนั้น”อีกฝ่ายส่ายหน้า“แค่ฟังอาการบอกไม่ได้ ถ้าพวกเธอสองคนไม่สบาย ตอนนี้มีอาการอะไรก็บอกมา ฉันจะตรวจให้”โจวซิ่วหรานหันไปมองเฉินจิ้งเซิน“คุณยังเวียนหัวอยู่ไหม”“เล็กน้อย”“คลื่นไส้ล่ะ”“ไม่มี”“ใจสั่นไหม”เฉินจิ้งเซินมองเธอ“เธอถามละเอียดเหมือนหมอ”โจวซิ่วหรานชะงักก่อนรีบตอบ“ก็ต้องถามสิ เมื่อคืนคุณหมดสติไปนานขนาดนั้น”ชายหนุ่มไม่ได้ซักถามเธอต่อเพราะสุดท้ายเขากับเธอก็ไม่ได้ข้อมูลที่ชัดเจนจากเศษซองกระดาษอยู่ดี เมื่อเดินออ

จ้าวต้าหย่งกัดฟัน“หัวหน้า ผมจะพูด!”หลี่เว่ยกั๋วหน้าเปลี่ยนสี“นายคิดให้ดีก่อนพูด!”โจวซิ่วหรานถามขึ้นทันที“เขาพูดความจริงแล้วต้องคิดอะไรอีก”หลี่เว่ยกั๋วจ้องเธอ“นี่ไม่ใช่เรื่องของเธอ”“ฉันเป็นคนที่ถูกมอมเหล้าจนหมดสติ แล้วถูกพาไปอยู่ในห้องของผู้ชายที่ถูกวางยาจนหมดสติเช่นกันกลางดึก”โจวซิ่วหรานมองเขาตรง ๆ“ถ้ายังไม่ใช่เรื่องของฉัน แล้วเป็นเรื่องของใคร”หลี่เว่ยกั๋วพูดไม่ออกหัวหน้ากองผลิตตวาดใส่จ้าวต้าหย่งด้วยน้ำเสียงดุดัน“นายพูดมา ใครให้ยานาย”จ้าวต้าหย่งกำหมัดแน่น“หลี่เว่ยหนิง”เกิดเสียงฮือขึ้นทันที“เว่ยหนิง…”“เป็นไปได้อย่างไร”“เมื่อคืนไม่ใช่เธอหรือที่พาพวกเราไปตามหาซิ่วหราน”“นั่นสิ เห็นบอกว่าเป็นห่วงเพื่อนแทบแย่…”โจวซิ่วหรานยืนนิ่ง ถึงจะรู้คำตอบอยู่แล้วแต่ก็ยังรู้สึกแย่อยู่ดี ชาติก่อนเธอใช้เวลาหลายสิบปีถึงรู้ว่าคนที่เรียกว่าเพื่อนสนิทเคยทำอะไรกับตัวเอง แต่ชาตินี้เพียงวันเดียวหลังย้อนกลับมา ความจริงก็เริ่มถูกฉีกออกทีละชั้นแล้วหัวหน้ากองผลิตถามต่อ“เธอให้ยานายทำอะไร”จ้าวต้าหย่งกลืนน้ำลาย“เธอให้ผมเอายาไปใส่ในอาหารของเฉินจิ้งเซิน”เสียงรอบด้านเงียบลงทันที“แล้ว… เธอบอกว่าแค่

หัวหน้ากองผลิตมองหลี่เว่ยหนิงแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอึมครึม“แล้วซิ่วหรานไม่ได้เรียนมาหลายปีหรือ”หลี่เว่ยหนิงแข็งค้าง“เว่ยหนิง เธอรอโอกาส คนอื่นเขาก็รอเหมือนกัน ถ้าเธออยากได้ก็ควรจะแข่งขันกันด้วยความสามารถ ไม่ใช่ทำลายคนอื่นเพื่อให้ตัวเองได้เข้าไปแทนที่”หลี่เว่ยหนิงทรุดลงกับพื้น เหมือนแรงทั้งหมดในร่างถูกดึงออกไปในคราวเดียว“ไม่...”“เป็นไปไม่ได้...”“ฉันต้องไปเรียนมหาวิทยาลัย...”“ฉันต้องออกไปจากที่นี่...”เธอพึมพำซ้ำไปซ้ำมา โจวซิ่วหรานมองภาพนั้นชาติที่แล้วคนที่นั่งหมดหวังแบบนี้คือเธอ ตอนที่รู้ว่าชื่อของตนเองถูกตัดออกจากการพิจารณา เธอร้องไห้จนตาบวม ขณะที่หลี่เว่ยหนิงเดินไปบนเส้นทางที่ควรจะเป็นของเธอ วันนี้ทุกอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว แต่โจวซิ่วหรานไม่ได้รู้สึกสงสารเธอเพียงคิดว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอทำกับหลี่เว่ยหนิง แต่หลี่เว่ยหนิงเป็นคนเลือกเอง ตั้งแต่วินาทีที่เลือกทำลายอนาคตของคนอื่นเพื่อช่วงชิงโอกาสมาเป็นของตัวเอง เธอก็เป็นคนทำลายอนาคตของตัวเองไปพร้อมกันแล้วหัวหน้ากองผลิตให้คนพาหลี่เว่ยหนิง จ้าวต้าหย่ง และหลี่เว่ยกั๋วกลับไปเพื่อจัดการสอบสวนการทำความผิดต่อ หลี่เว่ยกั๋วไม่ได้ถูกปล่อย

แต่เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูกลับเห็นคนจำนวนหนึ่งยืนอยู่ในลาน เสียงร้องไห้ดังออกมาตั้งแต่ยังไม่ทันเข้าไป โจวซิ่วหรานจำเสียงนั้นได้ทันทีว่าเป็นเสียงของหลิวชุนฮวา แม่ของหลี่เว่ยกั๋วกับหลี่เว่ยหนิง“หวังกุ้ยอิง! ลูกสาวเธอทำลายลูกสาวฉัน”“ตอนนี้เว่ยหนิงหมดโอกาสไปมหาวิทยาลัยแล้ว”“ลูกชายฉันก็ถูกลากเข้าไปเกี่ยวข้อง”“บ้านโจวของพวกเธอต้องให้คำอธิบายกับฉัน”โจวซิ่วหรานหยุดอยู่หน้าประตู สีหน้าที่เคยมีรอยยิ้มค่อย ๆ เย็นชาลง ดูเหมือนว่าแม้เรื่องของหลี่เว่ยหนิงจะถูกเปิดโปงแล้ว แต่คนบ้านหลี่ยังไม่คิดว่าตัวเองทำผิดแถมยังกล้ามาทวงคำอธิบายจากเธออีกเฉินจิ้งเซินวางอ่างเคลือบในมือลงช้า ๆ จากนั้นหันมาถาม“ให้ฉันเข้าไปด้วยไหม”โจวซิ่วหรานมองเขา ก่อนส่ายหน้า“ไม่ต้องค่ะ”เธอวางกระเป๋าผ้าไว้ข้างอ่างแล้วพับแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อย“นี่เป็นบัญชีระหว่างฉันกับบ้านหลี่”มุมปากของเธอยกขึ้นแต่ดวงตาไม่มีรอยยิ้มแม้แต่น้อย“วันนี้พวกเขามาถึงประตูเอง ฉันก็ควรจะคิดบัญชีให้ชัดเจนเสียที”เฉินจิ้งเซินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกอ่างกับกระเป๋าขึ้นมาอีกครั้ง“งั้นฉันถือของให้”โจวซิ่วหรานชะงัก“คุณไม่กลับไปก่อนหรือ”“ไม่กลับ”“แต่ฉ