บททั้งหมดของ เกิดใหม่ในปี 75 ขอเปลี่ยนชะตาไม่ยอมให้ใครรังแก: บทที่ 1 - บทที่ 10

ปี 1975“เปิดประตู!”ปัง! ปัง! ปัง!“เฉินจิ้งเซิน! แกอยู่ข้างในใช่ไหม ออกมาเดี๋ยวนี้”เสียงทุบประตูดังสนั่นกลางดึก ปลุกโจวซิ่วหรานให้สะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน เปลือกตาของเธอหนักอึ้ง ศีรษะปวดร้าวราวกับถูกใครใช้ค้อนทุบ ลำคอแห้งผาก ในปากยังหลงเหลือรสขมและกลิ่นฉุนของสุราราคาถูกโจวซิ่วหรานพยายามยันตัวลุกขึ้น ทันใดนั้นเสื้อที่คลุมอยู่บนไหล่ก็เลื่อนหล่น เธอก้มลงมาจ้องมองตัวเอง กระดุมเสื้อสองเม็ดบนถูกปลดออก ผมเปียที่เคยถักเรียบร้อยยุ่งเหยิง แม้แต่รองเท้าข้างหนึ่งก็ไม่รู้ว่าหลุดหายไปอยู่ที่ใดโจวซิ่วหรานนิ่งงัน ก่อนจะเงยหน้ามองไปรอบ ๆ ห้องดินแคบ ๆ โต๊ะไม้ขาหักที่ใช้ก้อนอิฐรองเอาไว้หนึ่งด้าน ตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะกำลังส่องแสงริบหรี่ ผนังดินแตกร้าวจนมองเห็นฟางที่ผสมอยู่ด้านในสถานที่แห่งนี้... รูม่านตาของเธอหดลงทันทีเป็นไปไม่ได้!โจวซิ่วหรานจำห้องนี้ได้ ต่อให้ผ่านไปอีกกี่สิบปี เธอก็ไม่มีวันลืม!ปัง! ปัง! ปัง!“เปิดประตู!”เสียงจากด้านนอกดังขึ้นอีกครั้ง ตามมาด้วยเสียงหญิงสาวที่โจวซิ่วหรานคุ้นเคยจนแทบฝังเข้าไปในกระดูก“พี่เว่ยกั๋ว อย่าเพิ่งทำอะไรบุ่มบ่าม ซิ่วหรานอาจจะไม่ได้อยู่ข้างในจริง ๆ ก็ได

หัวหน้ากองผลิตมองโจวซิ่วหรานด้วยสีหน้าจริงจัง“เธอเป็นเด็กฉลาด ทำงานก็ดี ผลการเรียนเดิมก็ไม่เลว ปีนี้ชื่อของเธออยู่ในกลุ่มคนที่มีโอกาสได้รับการเสนอให้ไปเรียนต่อ ถ้าไม่มีเรื่องคืนนี้ โอกาสของเธอถือว่าดีกว่าคนอื่นมาก”ประโยคนี้ทำให้แววตาของหลี่เว่ยหนิงไหววูบ แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นหัวหน้ากองผลิตพูดต่อ“แต่ถ้าเธอจะแต่งงานกับเฉินจิ้งเซินจริง ๆ เรื่องการเสนอชื่อไปเรียนมหาวิทยาลัยของเธออาจได้รับผลกระทบ”“ซิ่วหราน ชีวิตคนเรามีโอกาสดี ๆ ไม่กี่ครั้ง”“อย่าตัดสินอนาคตของตัวเองเพราะอารมณ์ชั่ววูบ”ชาวบ้านหลายคนพยักหน้าเห็นด้วย“หัวหน้าพูดถูก”“ใช่ ซิ่วหราน เธอต้องคิดให้ดีนะ”โจวซิ่วหรานฟังคำพูดเหล่านั้นอย่างสงบ แน่นอนว่าเธออยากเรียนต่อ ชาติที่แล้วเธอเคยคิดว่าการได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยคือหนทางเดียวที่จะเปลี่ยนชีวิตของตนเองเธอตั้งใจเรียนมาตั้งแต่เด็ก แม้หลังเรียนจบจะต้องกลับมาทำงานในกองผลิต เธอก็ไม่เคยหยุดอ่านหนังสือ เพราะเหตุนี้ เมื่อมีข่าวว่าปีนี้อาจมีการคัดเลือกคนเพื่อเสนอชื่อไปเรียนต่อ ชื่อของเธอจึงอยู่ในอันดับต้น ๆ และเพราะเหตุนี้เช่นกันหลี่เว่ยหนิงจึงต้องการทำลายเธอโจวซิ่วหรานเหลือบมองหญิงสา

ยิ่งพูดหวังกุ้ยอิงก็ยิ่งโมโห“ในหมู่บ้านมีผู้ชายตั้งมากมาย แกไปยุ่งกับใครไม่ยุ่ง ทำไมต้องไปยุ่งกับคนที่มีครอบครัวมีปัญหาอย่างเขาด้วย”โจวซิ่วหรานขมวดคิ้ว“แม่รู้เรื่องทั้งหมดแล้วหรือ”“เรื่องใหญ่ขนาดนี้ใครจะไม่รู้”หวังกุ้ยอิงตบต้นขาตัวเอง“เมื่อครู่ป้าจางวิ่งมาบอกฉันว่าแกยังประกาศต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้านว่าพรุ่งนี้จะแต่งงานกับเฉินจิ้งเซิน สมองแกมีปัญหาไปแล้วหรือ!”โจวซิ่วหรานตอบอย่างสงบ“หนูพูดจริง”“แก!”หวังกุ้ยอิงโกรธจนหน้าแดง“แกพูดใหม่สิ!”“พรุ่งนี้หนูจะไปจดทะเบียนสมรสกับเฉินจิ้งเซิน”คราวนี้หวังกุ้ยอิงได้ยินชัดทุกคำ“ไม่ได้!”เสียงตวาดดังลั่นบ้าน“ฉันไม่ยอม!”โจวซิ่วหรานมองแม่“คนแต่งงานคือหนู”“แล้วอย่างไร”หวังกุ้ยอิงพูดทันที“ฉันเป็นแม่แก! พ่อแกตายไปแล้ว เรื่องใหญ่ในชีวิตของแกฉันจัดการไม่ได้ก็คงจะไม่ใช่แม่ของแกแล้วเมื่อพูดถึงพ่อ แววตาของโจวซิ่วหรานไหววูบ พ่อของเธอเคยเป็นหัวหน้ากองผลิต ตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่ แม้ครอบครัวโจวไม่ได้ร่ำรวย แต่ชีวิตของแม่ลูกก็ไม่เคยลำบากนักพ่อรักเธอมาก เพราะโจวซิ่วหรานเรียนหนังสือดี เขาจึงมักพูดเสมอว่า ต่อให้ต้องประหยัดอาหารลงหนึ่งคำก็จะสนับสนุนให้

เช้าวันรุ่งขึ้น โจวซิ่วหรานตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง เธอนอนหลับไปไม่ถึงสามชั่วโมง แต่ทันทีที่ลืมตาขึ้นและเห็นหลังคาไม้เก่า ๆ เหนือศีรษะ ความง่วงทั้งหมดก็หายไปในพริบตาเมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน เธอกลับมาแล้วจริง ๆ กลับมาในปี 1975 เฉินจิ้งเซินยังมีชีวิตอยู่ และวันนี้เธอกำลังจะแต่งงานกับเขาโจวซิ่วหรานนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมือขึ้นปิดดวงตา ชาติที่แล้วในเช้าวันนี้ เธอทำอะไรอยู่นะ...อืม น่าจะกำลังนอนร้องไห้อยู่บนเตียงไม่กล้าออกจากบ้าน ไม่กล้าพบหน้าใคร ไม่กล้าแม้แต่จะเปิดหน้าต่าง เพราะตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างก็ได้ยินเสียงคนเดินผ่านหน้าบ้านและกระซิบถึงเรื่องของเธอแม่ของเธอนั่งร้องไห้อยู่ข้างนอก บ่นว่าชื่อเสียงของลูกสาวพังแล้ว บ่นว่าโอกาสเรียนมหาวิทยาลัยคงหมดหวัง บ่นว่าต่อไปจะหาครอบครัวดี ๆ แต่งเข้าไปได้อย่างไร ทุกคำพูดเหมือนก้อนหินที่กดทับอยู่บนหน้าอกของเด็กสาววัยสิบเก้าปีจนเธอแทบหายใจไม่ออกแต่วันนี้... โจวซิ่วหรานลุกขึ้นมานั่ง เธอไม่ได้ร้องไห้แถมยังรู้สึกว่าตัวเองไม่เคยมีสติแจ่มชัดเท่านี้มาก่อน เธอลุกจากเตียง หยิบเสื้อผ้าสะอาดออกมาจากหีบไม้ เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวหนึ่ง กางเกงขายาวสีเข้ม ไม่มีเสื

“วันนี้ยังทำเรื่องจดทะเบียนให้ไม่ได้”คำพูดของเจ้าหน้าที่ทำให้บรรยากาศภายในห้องเงียบลงทันทีโจวซิ่วหรานมองเอกสารที่ถูกวางกลับลงบนโต๊ะ ก่อนเหลือบมองชายที่เพิ่งเดินเข้ามากระซิบบางอย่างกับเจ้าหน้าที่เมื่อครู่เธอได้ยินไม่ผิด มีคนร้องเรียน… แต่ร้องเรียนเรื่องอะไร และเหตุใดถึงบังเอิญมาร้องเรียนในวันที่เธอกับเฉินจิ้งเซินมาทำเรื่องจดทะเบียนสมรสพอดีโจวซิ่วหรานไม่เชื่อว่าบนโลกจะมีเรื่องบังเอิญมากขนาดนั้น“สหายเจ้าหน้าที่คะ”เธอเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ“เมื่อครู่คุณบอกว่าเอกสารของเฉินจิ้งเซินต้องตรวจสอบเพิ่มเติม ฉันเข้าใจค่ะ”“แต่ฉันอยากทราบว่าต้องตรวจสอบเรื่องอะไรหรือ”เจ้าหน้าที่เงยหน้าขึ้น“ก็บอกแล้วว่าภูมิหลังครอบครัวของเขามีปัญหา”“เรื่องนั้นพวกเรารู้อยู่แล้วค่ะ”โจวซิ่วหรานตอบอย่างสงบ“ตอนที่เฉินจิ้งเซินถูกส่งมายังกองผลิตของพวกเรา เอกสารประจำตัวและข้อมูลครอบครัวของเขาก็ถูกส่งมาด้วยไม่ใช่หรือคะ”อีกฝ่ายชะงักเล็กน้อย“มันก็ใช่ แต่...”“ถ้าอย่างนั้นตอนนี้มีปัญหาอะไรเพิ่มขึ้นหรือคะ”โจวซิ่วหรานถามต่อ“ถ้าเอกสารขาด พวกเราจะกลับไปเอามาเพิ่ม ถ้าต้องมีหนังสือรับรองจากกองผลิต พวกเราก็จะไปขอ แต่ถ้ามีคนร