Lahat ng Kabanata ng เกิดใหม่ในปี 75 ขอเปลี่ยนชะตาไม่ยอมให้ใครรังแก: Kabanata 41 - Kabanata 50

คืนนั้นเมื่อกลับเข้าห้อง เฉินจิ้งเซินพบว่าภรรยากำลังนั่งจัดเสื้อผ้าที่ซื้อมา เขามองกองเสื้อบนเตียงแล้วก็อดถามออกมาไม่ได้“ซื้อเยอะขนาดนี้เลยหรือ”โจวซิ่วหรานเงยหน้า“ฉันห้ามแล้วค่ะ”“แม่ซื้อหรือ”“แม่กับพี่”เธอหยิบเสื้อขึ้นมาตัวหนึ่ง“ฉันรู้สึกว่าตัวเองเหมือนตุ๊กตา”เฉินจิ้งเซินมองเธอ“พวกเขามีความสุข”มือของโจวซิ่วหรานหยุด“ฉันรู้ค่ะ”ชายหนุ่มนั่งลงข้างเธอ ผ่านไปครู่หนึ่งจึงพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ขอบคุณนะ”เธอหันมอง“ขอบคุณเรื่องอะไร”“หลายอย่าง”“พูดแบบนี้ฉันจะรู้ได้อย่างไรล่ะคะ”เฉินจิ้งเซินเงียบไปครู่หนึ่ง“ขอบคุณที่มากับฉัน ขอบคุณที่ไม่ทำให้แม่รู้สึกว่าเธอเป็นคนแปลกหน้า ขอบคุณที่ทำให้พี่ยิ้มได้”โจวซิ่วหรานมองเขา“ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย”“เธอทำ”เขาพูด“หลายปีมานี้ฉันมั่นใจว่าแม่กับพี่คงจะไม่ได้หัวเราะแบบนี้”ตั้งแต่ครอบครัวเกิดเรื่อง พี่สาวของเขาต้องระวังทุกคำพูด แม่ต้องตรากตรำจนสุขภาพทรุด พ่อสูญเสียทุกสิ่งที่สร้างมา ส่วนเขาถูกส่งไปไกลจากบ้าน ครอบครัวที่เคยอบอุ่นเหมือนถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆถึงวันนี้ทุกคนกลับมาอยู่ใต้หลังคาเดียวกันแล้ว แต่บาดแผลในใจกลับไม่ได้หายตามไปด้วยแม่ยัง

ไม่มีใครพูดอะไรอีก เฉินจิ้งโหรวใช้นิ้วแตะรอยแหวนที่ยังคงหลงเหลืออยู่ บนผิวเบา ๆ มีหลายครั้งที่เธอนำแหวนวงนั้นมาใส่ เฝ้ารอวันที่พ่อของเธอพ้นผิดแล้วคิดว่าเขากับเธออาจจะกลับมาคืนดีกันได้ แต่สุดท้าย...“ฉันเคยคิดว่าการที่เขาขอถอนหมั้นคือความผิดแค่ครั้งเดียวของเขา คิดว่าถ้าเขากลับมา เราอาจเริ่มต้นใหม่ได้”“แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว”เธอเงยหน้าขึ้น แววตายังมีความชื้น แต่ไม่หลบหนีอีกต่อไป“ถ้าเขาเคยทำร้ายจิตใจฉันเพราะความต้องการของครอบครัวได้ครั้งหนึ่ง ครั้งต่อไปก็ต้องมี และครั้งต่อ ๆ ไปก็จะตามมา”โจวซิ่วหรานมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินเข้าไปใกล้ เธอไม่ได้รีบแตะตัวเฉินจิ้งโหรว เพียงยืนอยู่ตรงหน้าในระยะที่อีกฝ่ายมองเห็นได้ชัด“พี่พูดถูกค่ะ”เฉินจิ้งโหรวเงยหน้ามอง โจวซิ่วหรานค่อย ๆ นั่งลงข้างเธอ มือวางบนเข่าตัวเอง“คนเรามักคิดว่าความเจ็บปวดครั้งแรกมักจะเป็นเรื่องบังเอิญ อาจจะคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้ตั้งใจ คิดว่าถ้าให้โอกาส เขาจะเปลี่ยนแปลง”เธอหยุดเล็กน้อย มองรอยแหวนบนมือของพี่สาว“แต่ถ้าเขาเคยเลือกทำร้ายเราเพื่อเอาใจครอบครัวครั้งหนึ่งแล้ว เมื่อมีเรื่องแบบเดิมเกิดขึ้นอีก เขาก็จะเลือกทางเดิม”เฉินจิ้

เช้าวันต่อมา เมื่อโจวซิ่วหรานเดินออกจากห้อง เธอพบว่าทุกคนกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร แม่เฉินมองเธอ จากนั้นมองลูกชายที่เดินตามออกมา สายตาของเธอเลื่อนไปยังใบหน้าที่แดงระเรื่อของลูกสะใภ้ แล้วหันไปมองลูกชายที่ดูอารมณ์ดีผิดปกติแม่เฉินยิ้มอย่างรู้ทัน“เมื่อคืนหลับสบายไหม”โจวซิ่วหรานหน้าแดงทันที เธอรีบก้มลงจัดชายเสื้อของตัวเอง ทั้งที่มันเรียบร้อยดีอยู่แล้ว“สบายค่ะ”เฉินจิ้งเซินนั่งลงข้างเธอ“สบายมากครับ”โจวซิ่วหรานหันไปถลึงตาใส่เขา“คุณไม่ต้องตอบก็ได้ค่ะ”“ก็แม่ถามผม”“แต่คุณไม่จำเป็นต้องตอบแบบนั้น”เฉินจิ้งโหรวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมองทั้งคู่ ก่อนยกมือปิดปากหัวเราะ ไหล่ของเธอสั่นเบา ๆ“ดูเหมือนน้องชายของฉันจะกลัวภรรยาจริง ๆ”“พี่ครับ”“อะไร”“กินข้าวเถอะครับ”“ทำไม ฉันพูดผิดหรือ”พ่อเฉินวางถ้วยชา“ไม่ผิด”แม่เฉินพยักหน้า“แม่ก็เห็นด้วย”โจวซิ่วหรานยิ่งหน้าแดง เธอหยิบช้อนขึ้นมาคนโจ๊กไปมาโดยไม่ตักเข้าปาก เฉินจิ้งเซินกลับจับมือเธอไว้ใต้โต๊ะ นิ้วของเขาสอดประสานกับนิ้วเธอแน่น ราวกับต้องการบอกทุกคนว่าเขาไม่ได้กลัวภรรยาเพียงอย่างเดียว เขายังตั้งใจจะรักษาภรรยาคนนี้ไว้ตลอดชีวิตเฉินจิ้งโหรวมองมือข

กลางดึกคืนนั้น เธอตื่นขึ้นมาครั้งหนึ่ง แขนของเฉินจิ้งเซินยังพาดอยู่รอบเอว ลมหายใจสม่ำเสมอดังอยู่ข้างหู โจวซิ่วหรานไม่ได้ขยับ เพียงนอนมองใบหน้าของสามีท่ามกลางความมืด บางครั้งเธอยังรู้สึกว่าทุกอย่างเหมือนความฝันชาติที่แล้วเธอเคยคิดว่าการแต่งงานหมายถึงการอดทนเป็นภรรยาต้องหาเงินเป็นสะใภ้ต้องปรนนิบัติเป็นผู้หญิงต้องยอมถูกสามีนอกใจก็ต้องทนถูกตีแล้วไม่มีที่ไปก็ต้องกลับบ้านหลังเดิมแม้แต่ร่างกายของตัวเองยังเหมือนไม่ได้เป็นของตัวเองแต่ชาตินี้สามีบอกว่าเธออยากเรียนก็เรียนยังไม่อยากมีลูกก็ไม่ต้องมีแม่สามีซื้อเสื้อผ้าให้พี่สาวสามีช่วยเลือกหนังสือพ่อสามีบอกว่าเรื่องของสามีภรรยาให้พวกเธอตัดสินใจเองสามีคิดแม้กระทั่งจะรับแม่ของเธอมาอยู่ใกล้ ๆ เพื่อให้เธอไม่ต้องกังวลโจวซิ่วหรานเคยคิดว่า ถ้าได้เกิดใหม่ สิ่งที่เธอต้องการที่สุดคือแก้แค้น เอาคืนหลี่เว่ยหนิง เอาคืนหลี่เว่ยกั๋ว ไม่ยอมให้ใครช่วงชิงชีวิตของเธออีกแต่เมื่อเดินมาถึงวันนี้เธอเพิ่งเข้าใจว่า การเกิดใหม่ไม่ได้มีความหมายเพียงเพื่อเอาคืนคนที่เคยทำร้ายเธอ การแก้แค้นที่ดีที่สุดคือการได้ใช้ชีวิตที่ดีจนคนเหล่านั้นไม่อาจทำร้ายเธอได้อีกได้เรี

ชายหนุ่มเพียงหัวเราะ ก่อนดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้เธอ ไฟในห้องดับลง หนังสือสองกองยังวางเคียงกันอยู่บนโต๊ะ กองหนึ่งเป็นของสามี อีกกองเป็นของภรรยา พวกเขาไม่ได้เดินอยู่บนเส้นทางเดียวกัน แต่กำลังเดินไปข้างหน้าด้วยกันเฉินจิ้งเซินกำลังสร้างอนาคตของเขาด้วยความสามารถที่มี โจวซิ่วหรานกำลังทวงคืนอนาคตทางการศึกษาที่ครั้งหนึ่งเคยถูกคนอื่นช่วงชิง ในเวลานี้ ทั้งสองยังไม่รู้ว่าอีกไม่กี่ปีข้างหน้า ประเทศจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่โอกาสที่โจวซิ่วหรานเฝ้ารอจะมาถึง และความสามารถด้านภาษากับประสบการณ์การค้าต่างประเทศที่เฉินจิ้งเซินกำลังสะสมทีละน้อย ก็จะกลายเป็นสิ่งที่พาเขาไปได้ไกลกว่าที่คนทั้งคู่คาดคิดแต่ตอนนี้ไม่มีใครรีบร้อน เพราะอนาคตของพวกเขาไม่ได้สร้างขึ้นภายในวันเดียว มันกำลังถูกสร้างขึ้นจากหนังสือทีละหน้าจากงานทีละชิ้นจากเงินเก็บทีละหยวนและจากคนสองคนที่ต่างรู้ว่า ไม่ว่าคนหนึ่งจะเดินไปไกลเพียงใด เมื่อหันกลับมาอีกคนจะยังอยู่ข้างกันเสมอในขณะที่โจวซิ่วหรานและเฉินจิ้งเซินกำลังพยายามเรียนรู้เพื่ออนาคตของตนเอง ทางหวังกุ้ยอิงก็กำลังตื่นเต้นเมื่อได้รับจดหมายที่ลูกสาวและลูกเขยส่งไปให้“หวังกุ้ยอิง! มีจดห