All Chapters of เกิดใหม่ในปี 75 ขอเปลี่ยนชะตาไม่ยอมให้ใครรังแก: Chapter 51 - Chapter 60

หลังจากจดหมายจากปักกิ่งเดินทางไปถึงหมู่บ้าน ชีวิตของคนบ้านเฉินก็ยังคงดำเนินต่อไปเฉินจิ้งเซินเริ่มคุ้นเคยกับงานมากขึ้น โจวซิ่วหรานตั้งใจอ่านหนังสือทุกวัน พ่อเฉินยังคงจัดการเรื่องทรัพย์สินและหน้าที่การงานเดิมที่ยังไม่ได้รับการสะสางส่วนสุขภาพของแม่เฉินก็ค่อย ๆ ดีขึ้น ทุกอย่างเหมือนกำลังเดินไปในทิศทางที่ดี มีเพียงเฉินจิ้งโหรวที่ดูเหมือนกลับมาใช้ชีวิตตามปกติแล้ว แต่บาดแผลบางอย่างกลับไม่ได้หายไปพร้อมกับการพ้นผิดของครอบครัวแต่บางครั้งกาลเวลาก็จะสามารถเยียวยาบาดแผลบางอย่างได้ โดยเฉพาะบาดแผลทางใจยิ่ง ยิ่งถ้ามีคนดีๆ เข้ามาช่วยเยียวยาบาดแผลก็มักจะใช้เวลาไม่นานนักบาดแผลเหล่านั้นจะค่อยๆ จางหายไปเองหลังจากตัดขาดกับอดีตคู่หมั้นได้อย่างเด็ดขาด เฉินจิ้งโหรวก็หันมาทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างเต็มที่ ยิ่งหลังจากไม่ต้องคอยกังวลและวิ่งวุ่นหาเอกสารช่วยยืนยันความบริสุทธิ์ให้แก่พ่อแล้ว เธอยิ่งมีเวลาทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับงานมากยิ่งขึ้นตอนถูกส่งมาใหม่ ๆ เคยมีเพื่อนร่วมงานบอกกับเฉินจิ้งโหรวว่าอนาคตของเธอคงจะต้องจบสิ้นแล้ว สถานที่แห่งนี้คือทางตันในชีวิตการทำงานของเธอ เดิมทีเธอก็เคยคิดเช่นนั้นจนกระทั่งผู้ชายคนหนึ

คำพูดของแม่เฉินทำให้โจวซิ่วหรานหัวเราะออกมา แต่เมื่อก้มลงมองอาหาร รอยยิ้มกลับค่อย ๆ จางลงยังไม่มีข่าว... ใช่! จนถึงตอนนี้ยังไม่มีข่าวอย่างเป็นทางการแม้เธอจะจำได้ว่าปีนี้จะเกิดอะไรขึ้น แต่หลังจากย้อนกลับมา โจวซิ่วหรานเรียนรู้เรื่องหนึ่งแล้วว่า ความทรงจำจากชาติที่แล้วมีบางอย่างที่อาจจะไม่เหมือนเดิมตั้งแต่คืนที่เธอช่วยเฉินจิ้งเซินให้รอด เหตุการณ์หลายอย่างก็เปลี่ยนไป เรื่องที่ไม่เคยเกิดกลับเกิด คนที่ควรตายกลับยังมีชีวิตอยู่ คนที่ควรแต่งกับเธอกลายเป็นคนแปลกหน้า เธอเองก็ออกจากหมู่บ้านมาอยู่ปักกิ่งแม้เหตุการณ์ระดับประเทศอาจไม่ได้เปลี่ยนเพราะชีวิตของคนตัวเล็ก ๆ อย่างเธอแต่ตราบใดที่ยังไม่มีประกาศออกมา เธอก็ไม่กล้าบอกตัวเองว่า ทุกอย่างจะต้องเป็นเหมือนเดิม ดังนั้นสิ่งเดียวที่ทำได้คือเตรียมตัว หากโอกาสมาถึง เธอต้องพร้อมเย็นวันนั้นเฉินจิ้งเซินกลับบ้านช้ากว่าปกติ ช่วงสองปีที่ผ่านมา หน้าที่การงานของเขาเปลี่ยนไปไม่น้อย จากคนที่เพิ่งเข้าไปและต้องเปิดสมุดหาคำศัพท์แทบทุกหน้าตอนนี้เขาสามารถจัดการเอกสารจำนวนมากได้ด้วยตัวเองความรู้เรื่องเครื่องจักรและชิ้นส่วนอุตสาหกรรมก็มากขึ้น ภาษาอังกฤษที่เดิมดีอยู

เช้าวันสอบ โจวซิ่วหรานตื่นก่อนนาฬิกาปลุก ภายนอกหน้าต่างยังมืดสนิทลมหายใจที่พ่นออกมากลายเป็นไอจาง ๆ เพราะอากาศหนาวของปักกิ่งปลายปี เธอนอนนิ่งอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง ไม่ได้ลุกขึ้นทันที หัวใจเต้นแรงกว่าปกติ วันนี้แล้วสินะ วันที่เธอรอคอยมาถึงสองชาติ“ตื่นแล้วหรือ”เสียงงัวเงียของคนข้างกายดังขึ้น โจวซิ่วหรานหันไปมอง เฉินจิ้งเซินยังหลับตาอยู่ แต่แขนที่พาดเอวเธอขยับเล็กน้อย“ฉันทำให้คุณตื่นหรือคะ”“เปล่า”“ยังเช้าอยู่เลย นอนต่อเถอะค่ะ”“นอนไม่หลับแล้ว”เขาลืมตาขึ้นมาถามเธอ“ตื่นเต้นไหม”โจวซิ่วหรานอยากปฏิเสธแต่สุดท้ายกลับพยักหน้า“นิดหน่อยค่ะ”“นิดหน่อยหรือ”เขาเหลือบมองมือของเธอที่กำผ้าห่มแน่น โจวซิ่วหรานรีบคลายมือออก“ก็...มากหน่อย”เฉินจิ้งเซินหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้น“งั้นก็ตื่น”“คุณจะลุกขึ้นมาทำไม”“ทำอาหาร”“ฉันทำเองค่ะ”เขาหันมามองทันที“วันนี้เธอมีหน้าที่อย่างเดียว นั่นก็คือการสอบ”โจวซิ่วหรานยังอยากพูด แต่เฉินจิ้งเซินยกมือห้าม“เสื้อผ้าของเธอ ฉันเตรียมให้แล้ว เอกสารอยู่บนโต๊ะ ดินสอ ปากกา ของที่ต้องใช้ ฉันตรวจเมื่อคืนสองรอบ”เธอกะพริบตา“นี่คุณตั้งใจจะไม่ให้ฉันทำอะไรเลยใช่ไหม”“กินให

เฉินจิ้งเซินมองสีหน้าเธอ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความสุขจนแทบปิดไม่มิดทำให้เขาค่อย ๆ คลายความกังวล“มีข่าวดีหรือ”โจวซิ่วหรานไม่ได้ตอบแต่กลับล้วงมือเข้าไปในเสื้อคลุม หยิบซองจดหมายออกมา จากนั้นยื่นให้เขา“คุณลองอ่านดูสิคะ”เฉินจิ้งเซินมองซองเพียงเห็นชื่อมหาวิทยาลัย สีหน้าก็เปลี่ยนไปเขาเงยหน้ามองเธอ“นี่...”โจวซิ่วหรานยังคงยิ้ม“เปิดดูสิคะ”“เธอเปิดแล้วหรือ”“เปิดแล้วค่ะ”“แล้วทำไมให้ฉันเปิดอีก”“ฉันอยากให้คุณอ่านเอง”เฉินจิ้งเซินจึงรับมาเขาหยิบเอกสารด้านในออกอย่างระมัดระวังดวงตากวาดอ่านเพียงไม่นานก็พบข้อความสำคัญจากนั้นหยุดอยู่ตรงชื่อ “โจวซิ่วหราน” เมื่อเขาอ่านจนจบ ก็เงียบไปครู่หนึ่งโจวซิ่วหรานที่ตั้งใจจะให้เขาประหลาดใจกลับเริ่มร้อนใจเสียเอง“เป็นอย่างไรบ้างคะ”ไม่มีคำตอบ“จิ้งเซิน...”ชายหนุ่มพับจดหมายกลับอย่างระมัดระวังก่อนเงยหน้ามองภรรยา“เธอสอบติดแล้ว”“ค่ะ!”“จริง ๆ ด้วย”“ก็จริงน่ะสิคะ”โจวซิ่วหรานหัวเราะ“จดหมายอยู่ในมือคุณแล้ว ยังไม่เชื่ออีกหรือ”เฉินจิ้งเซินมองเธอทันใดนั้นเขาก็ยื่นมือออกมาดึงหญิงสาวเข้าไปกอด โจวซิ่วหรานตกใจเล็กน้อย“จิ้งเซิน!”แม้บริเวณนี้ไม่ได้มีคนพลุกพล่าน แต่ก

เมื่อมาถึงหน้ามหาวิทยาลัย ฝีเท้าของโจวซิ่วหรานกลับช้าลง เธอเงยหน้ามองประตูเบื้องหน้า นักศึกษาเดินเข้าออกไม่ขาดสาย เสียงพูดคุยดังอยู่รอบตัว มีคนกำลังสอบถามสถานที่รายงานตัว มีคนช่วยยกสัมภาระมีผู้ปกครองกำชับลูกหลานซ้ำแล้วซ้ำอีก โลกเบื้องหน้าเต็มไปด้วยชีวิต โจวซิ่วหรานกลับยืนนิ่ง“เป็นอะไร”เฉินจิ้งเซินถาม เธอส่ายหน้า“ไม่มีอะไรค่ะ”แต่ดวงตากลับเริ่มแดง เขามองตามสายตาเธอไปยังประตูมหาวิทยาลัย จึงไม่ได้เร่ง โจวซิ่วหรานสูดลมหายใจลึกในชีวิตก่อนเธอไม่เคยเดินผ่านประตูเช่นนี้ในฐานะนักศึกษา ครั้งหนึ่งเธอเคยคิดว่า หากชีวิตไม่ถูกทำลาย เธออาจมีโอกาสได้มาอยู่ในสถานที่เช่นนี้ แต่สุดท้ายมันก็กลายเป็นเพียงความคิด จนกระทั่งตายเธอก็ไม่เคยรู้ว่าการเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยรู้สึกอย่างไร แต่วันนี้เธอกำลังจะได้รู้แล้วมือข้างหนึ่งถูกจับ โจวซิ่วหรานหันไป เฉินจิ้งเซินยืนอยู่ข้างกาย“ไปกันเถอะ”เธอพยักหน้า“ค่ะ”ทั้งสองเดินผ่านประตูเข้าไปพร้อมกันการรายงานตัวเต็มไปด้วยความวุ่นวาย โจวซิ่วหรานต้องตรวจเอกสารหลายอย่าง สอบถามสถานที่ เดินไปอีกอาคารหนึ่ง จากนั้นกลับมาอีกแห่งเฉินจิ้งเซินช่วยถือของ แต่ไม่ได้เข้าไปจัดการ