บททั้งหมดของ เกิดใหม่ในปี 75 ขอเปลี่ยนชะตาไม่ยอมให้ใครรังแก: บทที่ 21 - บทที่ 30

หลิวชุนฮวาหน้าเปลี่ยนสี“แก”เธอมองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า“ตัวเองยังเอาตัวไม่รอด จะเอาอะไรมาดูแลเมีย”เฉินจิ้งเซินไม่ได้โกรธ“นั่นเป็นเรื่องของผมกับภรรยา”หลิวชุนฮวาหัวเราะเย็น“แค่พูดว่าจะแต่งกัน ยังไม่ได้หมายความว่า...”โจวซิ่วหรานหยิบเอกสารออกมา“พวกเราจดทะเบียนแล้วค่ะ”เสียงของหลิวชุนฮวาหยุดกึก หวังกุ้ยอิงเองก็เบิกตากว้าง“อะไรนะ”โจวซิ่วหรานมองแม่ของเธอ“หนูกับเฉินจิ้งเซินจดทะเบียนสมรสเรียบร้อยแล้ว”หวังกุ้ยอิงเดินเข้ามาคว้าเอกสารไปดู มือสั่นเล็กน้อย“เธอ... เธอไปทำจริง ๆ”“ค่ะ”“โดยไม่สนใจแม่”“เมื่อคืนหนูบอกแม่แล้ว”“แต่ฉันยังไม่ได้ตกลง”หวังกุ้ยอิงเสียงดังขึ้น โจวซิ่วหรานมองแม่อย่างสงบ“คนแต่งคือหนู ไม่ใช่แม่”“โจวซิ่วหราน!”หวังกุ้ยอิงโกรธจนหน้าแดง“พ่อเธอไม่อยู่แล้ว ฉันเป็นแม่เธอ เรื่องใหญ่ขนาดนี้เธอคิดจะตัดสินใจคนเดียวได้อย่างไร!”“หนูตัดสินใจไปแล้วค่ะ”คำตอบนั้นทำให้ทั้งลานเงียบ หวังกุ้ยอิงจ้องลูกสาวเหมือนไม่รู้จัก ลูกสาวของเธอไม่เคยเป็นแบบนี้ เมื่อก่อนแม้จะดื้อบ้าง แต่สุดท้ายก็ยังฟังคำพูดของแม่ แต่หลังจากเกิดเมื่อคืนนี้ขึ้น โจวซิ่วหรานเหมือนกลายเป็นคนละคน“ดี!”หวังกุ้ยอิ

ชีวิตใหม่ของเธอเริ่มต้นขึ้นแล้วจริง ๆ แต่หลังจากยืนซาบซึ้งอยู่ได้ไม่นาน โจวซิ่วหรานก็ต้องยอมรับความจริงอย่างหนึ่ง บ้านของสามีเธอ จนจริง ๆ ไม่สิ จะเรียกว่าบ้านยังไม่ค่อยเต็มปากด้วยซ้ำห้องพักของเฉินจิ้งเซินไม่ได้กว้างนัก มีเตียงไม้หนึ่งหลัง โต๊ะหนึ่งตัว ม้านั่งสองตัว หีบไม้เก่า ๆ หนึ่งใบ และตู้เล็กที่ประตูปิดไม่สนิทข้างผนังมีเตาสำหรับทำอาหารง่าย ๆหม้อหนึ่งใบตะเกียบหนึ่งคู่ชามสองใบ...ไม่สิ ตอนนี้เหลือชามใบเดียว เพราะชามเคลือบใบนั้นถูกเก็บไว้เป็นหลักฐานเกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืนโจวซิ่วหรานยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นหันไปถามคนที่กำลังจัดหนังสือของเธอบนโต๊ะ“เฉินจิ้งเซิน”“อืม”“ปกติคุณกินข้าวอย่างไร”“ก็ทำกิน”“ใช้ชามใบเดียวหรือ”“อืม”“แล้วถ้ามีคนมากินด้วย”เฉินจิ้งเซินหยุดคิด“ไม่เคยมี”“...”ดี! คำตอบสมกับเป็นเขาเธอเดินไปเปิดถังเก็บธัญพืช ด้านในมีแป้งข้าวโพดเหลือไม่มากนัก มันเทศแห้งเล็กน้อย ข้าง ๆ มีผักดองหนึ่งไห เท่านั้น โจวซิ่วหรานหันกลับมาถามเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“นี่คือเสบียงทั้งหมดหรือคะ”“อืม”“เนื้อล่ะ”“ไม่มี”“ไข่”“ไม่มี”“น้ำมัน”“เหลือนิดหน่อย”“ข้าว”“ไม่มี”โจวซิ่วหร

เมื่อได้ยินเช่นนั้นเธอจึงหันมาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้เขา“นอนได้แล้ว พรุ่งนี้ถ้าไข้ของคุณยังไม่ลด ฉันจะพาคุณไปสถานพยาบาล”เฉินจิ้งเซินยังอยากพูด โจวซิ่วหรานกลับจ้องเขา“คุณไม่ฟังภรรยาหรือ”ชายหนุ่มเงียบไปจากนั้นหลับตา“ฟังครับ”โจวซิ่วหรานถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วเดินไปทิ้งตัวลงไปนอนบนเตียงและการนอนในครั้งนี้เป็นการนอนที่ไม่มีเรื่องกังวลใจใดๆ มาคอยรบกวนเธออีกเช้าวันต่อมา โจวซิ่วหรานตื่นเพราะเสียงไก่ขัน เธอลืมตาขึ้นแล้วจ้องเพดานอยู่พักหนึ่ง จากนั้นความทรงจำทั้งหมดก็กลับมา เธอเกิดใหม่แล้ว ช่วยเฉินจิ้งเซินไว้เปิดโปงหลี่เว่ยหนิง จดทะเบียนสมรส และเมื่อคืนเธอนอนอยู่บนเตียงของสามีโจวซิ่วหรานพลิกตัว ด้านล่างว่างเปล่า แผ่นไม้ที่เฉินจิ้งเซินใช้เป็นที่นอนถูกเก็บเรียบร้อยแล้ว เธอลุกพรวดขึ้นมาแล้วส่งเสียงเรียก“เฉินจิ้งเซิน”ไม่มีเสียงตอบ โจวซิ่วหรานรีบสวมรองเท้าแล้วเปิดประตู จากนั้นก็เห็นชายหนุ่มกำลังตักน้ำอยู่ไม่ไกล เธอเดินตรงไปหา“คุณทำอะไร”เฉินจิ้งเซินหันมา“ตักน้ำ”“ฉันเห็นแล้ว”เธอยกมือแตะหน้าผากเขาทันที เฉินจิ้งเซินตัวแข็งไปเล็กน้อย อุณหภูมิลดลงมากแล้ว ยังอุ่นกว่าปกตินิดหน่อย แต่ไม่ร้อนเหม

คำถามของโจวซิ่วหรานทำให้เฉินจิ้งเซินขมวดคิ้ว คุณชายที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีอย่างเขาจะเคยจับปลาได้อย่างไร แต่ถึงแม้ว่าจะไม่เคยจับก็ใช่ว่าจะไม่เคยเห็น ที่สำคัญเขาเป็นคนชอบอ่านหนังสือ วิธีจับปลาย่อมเคยอ่านผ่านตามาบ้าง“จับเป็น แต่ตอนนี้ยังไม่มีอุปกรณ์น่าจะยังจับไม่ได้”คำตอบของเขาทำให้โจวซิ่วหรานยิ้มออกมา“วันนี้พวกเรากินไข่เป็ดป่าไปก่อน วันหน้าค่อยมาหาวิธีดักกระต่ายป่ากับจับปลาไปกิน”โจวซิ่วหรานพูดพลางเดินไปยังจุดที่เธอเคยพบไข่เป็ดป่า เธอมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวังแล้วสุดท้ายก็ยิ้มออกมา“มีไข่เป็ดป่าจริงๆ ด้วย”น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความยินดีของเธอทำให้เฉินจิ้งเซินยิ้มออกมาเขาเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะเห็นรังที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางกอหญ้าริมลำธารด้านในมีไข่อยู่หลายฟองเฉินจิ้งเซินเลิกคิ้ว“เธอรู้ได้อย่างไรว่าตรงนี้มีไข่เป็ดป่า”มือที่กำลังจะยื่นออกไปของโจวซิ่วหรานหยุดชะงัก เธอลืมไปเสียสนิทว่าตอนนี้ยังไม่ควรมีใครรู้เรื่องป่าทางด้านนี้ชาติที่แล้วเธอค้นพบสถานที่แห่งนี้หลังแต่งงานกับหลี่เว่ยกั๋วไปแล้วหลายปี ช่วงนั้นชีวิตในบ้านหลี่ของเธอยากลำบาก อาหารดี ๆ แทบไม่เคยตกถึงท้อง เงินที่หามาได้ก็มักถูกหลี่เว

คนที่ยืนตรงหน้าเฉินจิ้งเซินตบไหล่เขา“นายแต่งกับลูกสาวเขาแล้ว ก็ถือว่าเป็นคนในครอบครัวของเขา”จากนั้นสีหน้ากลับจริงจัง“แต่ฉันจะบอกไว้ก่อน ถ้านายกล้ารังแกซิ่วหราน...”ชายอีกคนพูดทันที“พวกเราไม่ยอมแน่”“ใช่!”“เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของหัวหน้าโจว”“ถ้าทำให้เธอร้องไห้ นายก็ลองดู!”เฉินจิ้งเซินมองผู้ชายหลายคนที่ยืนล้อมอยู่รอบตัว เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างจริงจัง“ผมจะดูแลเธอให้ดีครับ”“ต้องให้ดีจริง ๆ!”“ครับ”“ห้ามมีผู้หญิงอื่น!”“ไม่มีครับ”“ห้ามทุบตีเธอ”“ไม่มีทางครับ”“ได้เงินมาก็ห้ามเอาไปกินเหล้าหมด!”เฉินจิ้งเซิน “...”“ผมไม่ดื่มครับ”ทุกคนจึงพอใจ“อย่างนั้นก็ดี ไปทำงานเถอะ”เฉินจิ้งเซินถือเครื่องมือเดินออกมา แต่ในใจกลับมีความรู้สึกซับซ้อน ตอนแรกเขาเคยคิดว่าโจวซิ่วหรานเลือกแต่งงานกับเขา ทั้งที่มีชายหนุ่มมากมายอยากแต่งกับเธอ เป็นเรื่องที่เข้าใจยากพอสมควรแต่ตอนนี้เขาเข้าใจอีกเรื่องหนึ่งว่าเพราะอะไรหลี่เว่ยกั๋วจึงไม่ยอมปล่อยเธอง่าย ๆโจวซิ่วหรานหน้าตาดีเรียนหนังสือเก่งทำงานไม่เลวและเบื้องหลังยังมีความดีที่บิดาผู้ล่วงลับทิ้งเอาไว้ให้ ถึงคนจะตายไปนานแล้วน้ำใจที่เคยมอบให้ผู้อื่นกลั