Lahat ng Kabanata ng ชายาตัวร้ายไม่สมควรตายดี: Kabanata 61 - Kabanata 70

“ข้า...ข้าจะสารภาพ!”หลิวจงหยวนละล่ำละลัก กัดฟันตะโกนสุดเสียง“องค์รัชทายาทสั่งการทั้งหมด! พระองค์ต้องการเงินไปสร้างอาวุธและจัดตั้งกองทัพลับเพื่อเตรียมชิงบัลลังก์! จดหมายลับและบัญชีส่วยทั้งหมดข้าซ่อนไว้ใต้กระดานศาลบรรพชน!”“ดีมาก”เฉินอี้เทียนกระตุกยิ้มเหี้ยม“จดบันทึกทุกถ้อยคำ ประทับลายนิ้วมือประกอบคำรับสารภาพ!”รุ่งสาง ณ ท้องพระโรงหลวง วันนี้บรรยากาศย่อม ตึงเครียดเพราะแม่ทัพของแคว้นถูกจับ ชายแดนเริ่มระส่ำระสาย หนำซ้ำยังเริ่มสาวถึงผู้บงการอีกด้วย หลายคนร้อน ๆ หนาว ๆ เพราะมีความสัมพันธ์กับจวนแม่ทัพทั้งในที่ลับและที่แจ้งไม่มีใครรู้ว่าแม่ทัพหลิวรับสารภาพแล้ว และลี่อ๋องมิได้ส่งฎีกาเข้าเฝ้าเป็นการส่วนตัว ทว่าเขากลับนำม้วนคำสารภาพของแม่ทัพหลิว หลักฐานบัญชีในศาลบรรพชนตระกูลหลิว พร้อมลากตัวหลี่กงกงและหมัวมัวคนสนิทของฮองเฮามาเป็นพยานกลางท้องพระโรง ต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้และขุนนางนับร้อยชีวิต!คำให้การเรื่องทองคำในกำแพง การตัดเสบียงทหารชายแดน เรื่องสะสมกองทัพชิงบัลลังก์ และแผนการส่งยาพิษเข้าทำลายจวนอ๋องถูกเปิดโปงอย่างหมดเปลือกขณะเดียวกัน อู๋เจี้ยนนำกำลังองครักษ์บุกยึดคลังอาวุธเถื่อนนอกเมืองข

ลานเรือนรับรองฝั่งทิศตะวันออกเงียบสงัดจนได้ยินกระทั่งเสียงใบไผ่เสียดสีหลิวหยางอี้ยังคงนั่งคุกเข่าตัวแข็งทื่ออยู่บนพื้นหิน โดยที่ทั้งมารดาและสาวใช้ถอยฉากออกไปตั้งแต่ลี่อ๋องบอกว่าเขาคือพี่ชายผู้นั้นอี้เหรินและเสี่ยวชุ่ยเดินยิ้มให้กันออกมาพลางคิดว่าบุตรสาวน่าจะเจอคนที่เป็นวาสนาด้ายแดงแล้วนัยน์ตากลมโตเบิกกว้างสลับมองเสื้อคลุมขนสัตว์เก่าเก็บในมือหนาของบุรุษตรงหน้า ในหัวทวนคำพูดของเขา หัวใจพลันเต้นแรงขึ้นมา“ท่านอ๋อง... ทรงล้อหม่อมฉันเล่นใช่หรือไม่เพคะ”เสียงหวานสั่นพร่า ละล่ำละลักจนแทบไม่เป็นคำ“หลิวฮูหยินเคยบอกข้า... หากข้าเอาเสื้อตัวนี้เข้าจวน ท่านอ๋องจะรู้ว่าข้าคบชู้สู่ชาย...ท่านอ๋องจะสืบทราบโดยไม่ยาก บุรุษผู้นั้นจะต้องเดือดร้อน ถูกลากไปประหาร...”คำบอกเล่านั้นทำให้หยางอี้หวาดกลัวมาตลอดสินะ หลิวฮูหยินผู้นี้ถนัดข่มขู่ชายาของเขาเสียจริงชาติก่อนนางต้องกลัวอะไรบ้างนะ...เขาอยากจะรู้ให้หมดตอนนี้และเดี๋ยวนี้...ให้ตายเถอะหลิวฮูหยินไม่สมควรตายดี ดีที่เขายังส่งนางออกไปเป็นขอทานให้ผู้คนทรมานเล่นสักพักก่อนรับโทษประหารพร้อมกับสามีของนางมือหนาตวัดรวบร่างบางเข้ามาแนบอกอย่างรุนแรง ทว่าสัมผัสที่โอ

ทหารองครักษ์เกราะเหล็กแผ่กำลังเข้าตรึงกำลังรอบเชิงเขาอย่างแน่นหนา ชาวบ้านและผู้แสวงบุญต่างรีบหลบทาง ก้มหน้าคุกเข่าด้วยความยำเกรงในบารมีม่านรถม้าถูกเปิดออกเฉินอี้เทียนก้าวลงมาจากรถม้าในชุดคลุมผ้าไหมสีดำปักดิ้นทองหรูหรา ทว่าทันทีที่หันกลับไปประคองร่างบาง แววตาคมกริบดุดันกลับอ่อนแสงลงจนแทบกลายเป็นคนละคนหยางอี้ในชุดกระโปรงผ้าแพรสีกลีบบัว คลุมทับด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีขาวบริสุทธิ์ ขยับตัวก้าวลงจากรถม้าอย่างเชื่องช้า ขาเรียวสั่นเล็กน้อยจนแทบเซหมับ!ท่อนแขนแกร่งตวัดโอบรอบเอวคอด ดึงร่างนางเข้ามาแนบชิดอกทันควัน“เดินไม่ไหวหรือ” เฉินอี้เทียนเลิกคิ้ว มุมปากกระตุกยิ้มหยันอย่างจงใจเย้า “ให้ข้าอุ้มเจ้าขึ้นบันไดเก้าสิบเก้าขั้นดีหรือไม่”ใบหน้านวลเห่อร้อนจนแดงก่ำลามไปถึงลำคอ นึกถึงเหตุผลที่ตนขาแข้งอ่อนแรงเช่นนี้แล้วพลันอยากจะมุดดินหนี“ไม่... ไม่ต้องเพคะ หม่อมฉันเดินเองได้” หยางอี้รีบดันอกเขาเบา ๆ ส่งสายตาเว้าวอน“หึ” ลี่อ๋องหัวเราะในลำคอ แต่ฝ่ามือหนากลับไม่ยอมปล่อย ยังคงกุมมือเล็กของนางสอดประสานนิ้วแนบแน่น ประคองนางเดินขึ้นบันไดหินทีละก้าวอย่างไม่รีบร้อนตลอดทางขึ้นสู่อาราม สายตาของเฉินอี้เทียน

เนิ่นนานจนลมหายใจของนางขาดห้วง ลี่อ๋องจึงยอมถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปลายนิ้วโป้งไล้เช็ดหยดน้ำเชื่อมตรงมุมปากอิ่มแผ่วเบาก่อนจะยื่นนิ้วเข้าปากตนเองเพื่อชิมรสชาติจากริมฝีปากของนางเขาโน้มตัวลง สันจมูกโด่งคลอเคลียพวงแก้มร้อนผ่าว กระซิบชิดริมใบหูนุ่มด้วยน้ำเสียงแหบพร่าทรงเสน่ห์“ต่อให้เจ้าใส่... ข้าก็จะกิน”คำพูดแสนเอาแต่ใจทำให้หัวใจของนางเต้นกระหน่ำ ทว่าประโยคถัดมากลับยิ่งตอกย้ำให้สติของนางกระเจิดกระเจิง“แต่ถึงเจ้าไม่ใส่... ข้าก็คิดจะกลืนกินเจ้าทั้งตัวอยู่ดี!”หยางอี้เม้มปากแน่น ช้อนตามองเขาอย่างขวยเขิน “ท่านอ๋องแกล้งหม่อมฉัน...”“ข้าแกล้งอันใด”เฉินอี้เทียนหัวเราะในลำคออย่างเอ็นดู นัยน์ตาสีรัตติกาลทอดมองนางด้วยความรักลึกซึ้งที่ซ่อนไว้ไม่มิด“ก็เมื่อครู่อย่างไรเล่าเพคะ...หม่อมฉันเกือบหายใจไม่ออก”“เช่นนั้นเราแลกลมหายใจกันอีกรอบดีหรือไม่”“ไม่...ไม่เพคะ...ท่านอ๋องท่านทำแบบนี้คนทั้งจวนคิดว่าข้าเป็นปีศาจจิ้งจอกแล้วรู้หรือไม่”“ที่ข้าทำเช่นนี้เพราะหัวใจข้าปรารถนาเพียงเจ้า... และร่างกายนี้ ชาตินี้ทั้งชาติก็จะสัมผัสเพียงเจ้าคนเดียว!”สายตาคมกริบที่สบประสานแปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงที่พร้อมจะแ

อุ้ก... แหวะ!”เสียงโก่งคออาเจียนอย่างทรมานดังสะท้อนก้องห้องบรรทมใหญ่เป็นรอบที่เท่าไหร่นับไม่ถ้วนเฉินอี้เทียนทรุดเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น มือหนาข้างหนึ่งยันเสาเตียงไว้แน่นจนเส้นเอ็นปูดโปน อีกมือหนึ่งคว้าขอบกระโถนทองเหลือง สันกรามคมสันเกร็งแน่นจนขึ้นสันนูน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเปี่ยมด้วยบารมีน่าเกรงขาม ยามนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด ริมฝีปากแห้งผาก ลมหายใจหอบสะท้านอย่างหมดรูปเป็นเช่นนี้ติดต่อกันถึงสามวันสามคืนแล้ว!ไม่ว่าจะเป็นกลิ่นสำรับคาวหวาน กลิ่นควันธูป หรือแม้แต่กลิ่นน้ำชาชั้นเลิศ เพียงแค่ลอยเฉียดปลายจมูก พญามัจจุราชแห่งแคว้นหลงผู้นี้ก็จะคลื่นเหียนจนแทบสำรอกตับไตไส้พุงออกมา เวียนศีรษะจนลุกขึ้นยืนตรงแทบไม่ไหว เทียบยาบรรเทาอาการคลื่นเหียนที่หมอหลวงจัดให้ต้มดื่มไปหลายสิบเทียบ ก็ไม่ต่างอะไรกับการเทน้ำลงบนกองทราย ไร้ผลโดยสิ้นเชิง“ท่านอ๋อง ดื่มน้ำอุ่นล้างคอสักนิดนะเพคะ...”น้ำเสียงหวานสั่นเครือเต็มไปด้วยความห่วงใย หลิว หยางอี้ในชุดลำลองตัวบางรีบประคองจอกน้ำชาเข้ามาคุกเข่าเคียงข้าง มือบางที่สั่นเทาลูบแผ่นหลังกว้างของสามีเบา ๆ ขอบตากลมโตบวมช้ำและแดงก่ำเพราะไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาตลอดสามวัน เฝ้าปร