Todos los capítulos de ชายาตัวร้ายไม่สมควรตายดี: Capítulo 51 - Capítulo 60

ขนอ่อนทั่วร่างของหยางอี้ลุกซู่ ร่างเล็กที่ไม่เคยต้องมือบุรุษหดคอหนีสัมผัสนั้นทันที ใบหน้าแดงซ่านจนแทบจะระเบิด นางรีบเอ่ยปากทำลายความเงียบงันเพื่อลดความประหม่า“ทะ...ท่านอ๋องมานานหรือยังเพคะ?”ลี่อ๋องชะงักริมฝีปาก ดวงตาคมกริบฉายประกายพราวระยับ มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างรู้ทันร่างบาง“เจ้าหมายถึงเรื่องเมื่อคืน... หรือว่าวันนี้ล่ะ?”หยางอี้หลุบสายตาลงต่ำ หลบสายตาอันตรายคู่นั้น“วะ...วันนี้เพคะ” นางไม่กล้าเอ่ยถึงเมื่อคืน เพราะไม่รู้ว่าตนเองทำเรื่องน่าอายอะไรตอนหลับเอาไว้บ้างเฉินอี้เทียนช้อนปลายคางมนของนางขึ้นมา สบสายตากับดวงตากลมโตที่สั่นระริกคู่นั้นอย่างลึกซึ้ง แววตาของเขาหนักแน่น มั่นคง และเต็มไปด้วยความรักใคร่จนหัวใจนางรู้สึกวาบหวิว“ข้าไม่เคยไปไหน และจะไม่ยอมห่างจากเจ้าไปไหนอีกนับจากนี้...”เขากระซิบ น้ำเสียงทุ้มต่ำก้องกังวานในหัวใจของนางพลันหวานล้ำจนต้องรีบหลบตาไม่กล้าสู้หน้า“ส่วนเมื่อคืน ข้ามีธุระด่วน พอเสร็จธุระก็รีบกลับมาเข้าหอกับเจ้า แต่เจ้าดันหลับปุ๋ยไปเสียก่อน... แต่ไม่เป็นไร คืนนี้เข้าหอก็ยังไม่สาย”คำว่า ‘คืนนี้เข้าหอ’ ดังชัดเจนจนหยางอี้แทบอยากจะมุดน้ำหนีไปให้พ้น!นางเม้มปา

ยามจื่อ ลมราตรีหวีดหวิวพัดผ่านยอดไม้ท้ายจวนแม่ทัพหลิวแกร๊ก...เสียงเสียดสีของเศษใบไม้แห้งหน้าลานเรือนดังแว่วเข้ามาเงาร่างของสตรีสองคนก้าวเดินมาตามทางเดินแคบ ฮูหยินใหญ่แห่งจวนแม่ทัพหลิวในชุดผ้าไหมแพรพรรณหรูหราเดินเชิดหน้าอย่างถือดี ข้างกายมีบ่าวหญิงคนสนิทคอยถือตะเกียงน้ำมันส่องทาง อีกมือหนึ่งของบ่าวชั่วกระชับมีดสั้นเล่มบางคมกริบไว้แน่น“ปิดปากมันให้สนิท” ฮูหยินใหญ่กดเสียงเหี้ยม “อย่าให้มันส่งเสียงร้องรบกวนท่านแม่ทัพ ตัดนิ้วชี้ข้างขวาของมันออกมาเสียก่อน พรุ่งนี้เช้าข้าจะมอบให้ลูกสาวของมันดูต่างหน้า!”“เจ้าค่ะฮูหยิน”แอ๊ด...บ่าวหญิงออกแรงผลักบานประตูไม้ผุพังเข้าไปอย่างแรง กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสาบฝุ่นฟุ้งกระจาย แสงตะเกียงสลัวสาดส่องเข้าไปกระทบกองฟืนด้านในทว่า บนตั่งไม้ที่ควรจะมีร่างของอนุภรรยาผู้อ่อนแอนอนคุดคู้...กลับปรากฏเงาร่างสูงตระหง่านของบุรุษผู้หนึ่งนั่งอยู่บนตั่งไม้ นัยน์ตาคมปลาบสะท้อนแสงไฟจากโคมวับวาว จ้องมองผู้มาเยือนนิ่งสนิท ไร้ระลอกคลื่นแห่งความหวาดกลัว“ทะ...ท่านอ๋อง!”อู๋เจี้ยนและหน่วยองครักษ์เงาได้ลอบพาตัวอี้อี๋เหนียงที่หมดสติร่อนตัวข้ามกำแพง มุ่งหน้าสู่เรือนลับนอกเมืองไ

แสงแดดอุ่นยามเช้าสาดส่อง เสียงนกร้องปลุกให้สองร่างที่นอนกอดกันบนเตียงให้รู้ว่าสมควรที่จะลืมตาได้แล้วบนเตียงกว้างหลิวหยางอี้ค่อย ๆ ขยับเปลือกตาจากห้วงนิทราอันยาวนาน ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วแผ่นหลัง ร่างบางพบว่าตนเองกำลังซุกตัวอยู่แนบชิดกับแผงอกกว้าง ท่อนแขนแกร่งโอบกระชับเอวคอดของนางไว้แน่นหนาราวกับกลัวว่าหากเผลอคลาย ร่างในอ้อมอกนี้จะสลายหายไปในอากาศริมฝีปากของหลิวหยางอี้ยกยิ้ม รู้สึกหัวใจกำลังพองโต นางไม่เคยรู้เลยว่าชีวิตแต่งงานจะดีเช่นนี้ ก่อนแต่งยังหวาดกลัวว่าท่านอ๋องจะรังเกียจ ในคืนนั้นที่งานเลี้ยงในวังนางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น นางนอนร่วมเตียงกับเขาได้ยังไงในเมื่อนางนั่งกับบิดาและหลิวฮูหยินแท้ ๆแต่ตอนนี้รู้แล้วว่าเหมือนนางได้ขึ้นสวรรค์ น่าจะเป็นแรงอธิษฐานต่อพระโพธิสัตว์ที่นางเคารพนับถือเฉินอี้เทียนลืมตาขึ้นก่อนหน้านี้แล้ว นัยน์ตาสีรัตติกาลทอดมองดวงหน้างามแต่เรียวคิ้วขมวดราวกับกำลังคิดสิ่งใดอยู่ จนกระทั่งร่างเล็กเริ่มขยับขยุกขยิก“ตื่นแล้วหรือ” เสียงนุ่มเอ่ยชิดริมใบหูเย็นชื้นหยางอี้หน้าแดงซ่านรีบพยักหน้ารับ ขยับตัวจะลุกขึ้น ทว่าลี่อ๋องกลับไม่ยอมปล่อย“นอนอีกนิดสิ”“นอนไม่หล

องครักษ์เงาสองนายแบกหีบไม้ลงรักสีดำขลิบทองขนาดใหญ่เข้ามาวางกระแทกลงบนพื้นหินหน้าแม่ทัพหลิวเสียงดังตึง! กลิ่นคาวเลือดสด ๆ คละคลุ้งลอยแตะจมูกจนใต้เท้าหลิวต้องยกมือขึ้นป้องจมูก แผ่นหลังขนลุกชันไปทั้งร่าง“นี่...นี่คือสิ่งใดพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง?”“เปิดดูสิ” เฉินอี้เทียนกระตุกยิ้มเหี้ยม “ของขวัญที่ข้าตั้งใจเตรียมไว้ให้ท่านตั้งแต่เมื่อคืน...คิดว่าท่านคงถูกใจ”ผาง!ฝาหีบไม้ถูกเปิดอ้าออกอย่างแรง!ภาพเบื้องหน้าทำเอาแม่ทัพหลิวผงะถอยหลัง ดวงตาเบิกกว้างจนแทบหลุดออกมาจากเบ้า!ภายในหีบ... กองเลือดสีแดงฉานท่วมขัง ท่อนแขนและท่อนขาของสตรีที่ถูกตัดสะบั้นด้วยคมดาบ ผิวหนังฉีกขาดเหวอะหวะด้วยรอยแส้หนามเหล็ก ทว่าบนข้อมือเปื้อนเลือดนั้น ยังคงสวมกำไลหยกจักรพรรดิสีเขียวมรกตที่เขามอบให้ฮูหยินใหญ่ด้วยตนเอง!“ฮะ...ฮูหยิน! นี่มันอันใดกัน!”แม่ทัพหลิวกู่ร้องลั่น สันกรามบดแน่นจนกระดูกลั่น มือขวาเอื้อมคว้าด้ามดาบข้างเอว ถอยกรูดไปเบื้องหลังด้วยสัญชาตญาณระวังภัยหวีดดด!เขาส่งสัญญาณมือเรียกยอดฝีมือที่ซุ่มเลี้ยงไว้ ในจวน ปรากฏทหารลับหลายสิบนายกระโดดลงมาจากหลังคา ชักดาบออกจากฝักล้อมรอบเรือนทันที!“ท่านอ๋องบุกเข้ามาสังหารคนใ

เฉินอวี้ปรายตามอง มีดสั้นในมือถูกปักฉึกทะลุโต๊ะไม้เบื้องหน้า“คนตาย... ย่อมพูดไม่ได้อีก ส่งคนของเราเข้าไปจัดการให้เรียบร้อยในคืนนี้!”กำแพงสูงตระหง่านของตำหนักลี่อ๋องตัดขาดเสียงอื้ออึงของโลกภายนอกจนสิ้นลานกว้างหน้าเรือนใหญ่ บ่าวไพร่ชุดเก่ากว่าสามสิบชีวิตคุกเข่าก้มหน้าราบกับพื้นหิน ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดผวา ทหารองครักษ์ยืนคุมเชิงล้อมกรอบ คมดาบเปลือยเปล่าวาววับรับแสงตะวันเฉินอี้เทียนยืนกอดอกอยู่บนชานเรือน ปรายตามองลงไปด้วยสายตาเย็นเยียบดั่งมองฝูงมดปลวก“ส่งตัวพวกมันทั้งหมดเข้าคุกกรมอาญา เค้นคอเอาความจริงว่าผู้ใดรับสินบน แอบส่งสาร หรือคิดลอบวางสิ่งแปลกปลอมในอาหารของจวนข้า”เขากดเสียงให้ต่ำ ทำให้คนที่ฟังเริ่มผวา“หากผู้ใดไม่พูด ตัดลิ้นทิ้ง แล้วลากไปตัดหัวหน้าประตูเมือง!”“รับบัญชา!”เสียงตอบรับกึกก้อง ทหารเข้ากระชากคอเสื้อลากตัวพวกบ่าวชั่วออกไปทีละคนทั้งอุดปากไม่ให้ส่งเสียงบ่าวไพร่ชุดใหม่ที่คัดเลือกมาอย่างเข้มงวดถูกนำเข้ามาจัดระเบียบแทนที่ทันควัน ตำหนักอ๋องถูกชำระล้างจนสะอาดหมดจดในชั่วพริบตาภายในเวลาสามวันภายในเรือนรับรองฝั่งทิศตะวันออก กลิ่นควันธูปหอมสมุนไพรอบอวลบนเตียงไม้ปูด้วย