All Chapters of ชายาตัวร้ายไม่สมควรตายดี: Chapter 21 - Chapter 30

ก่อนหน้านั้น...ม่านผ้าโปร่งสีหม่นปลิวสะบัดตามแรงลมหนาวที่พัดหวีดหวิวผ่านช่องหน้าต่างไม้ภายในห้องพักอันเงียบสงัด บนโต๊ะไม้ขัดมันมีเพียงตลับชาดสีแดงที่เปิดฝาทิ้งไว้ เคียงคู่กับแผ่นกระดาษแผ่นหนึ่ง... มันคือ ‘หนังสือสัญญาขายตัว’ ของเสี่ยวชุ่ย ที่บัดนี้มีรอยประทับลายนิ้วมือสีแดงสดของหลิวหยางอี้กำกับไว้ เพื่อคืนอิสรภาพให้นางได้เป็นอิสระ ไม่ต้องมาตกระกำลำบากกับเจ้านายเช่นนางอีกดวงตากลมโตที่แห้งผากของหยางอี้เหม่อมองแผ่นกระดาษนั้นด้วยความรวดร้าวนางคิดทบทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า หากนางรวบรวมความกล้า บากหน้าไปคุกเข่าขอร้องให้ลี่อ๋องช่วยส่งคนไปชิงตัวมารดาออกมาจากห้องเก็บฟืน แลกกับการที่นางจะยอมลงนามหนังสือหย่า คืนอิสรภาพให้เขาได้ครองคู่กับสตรีในดวงใจอย่างคุณหนูหลี่เยว่ชิง...บุรุษผู้ถือดาบความยุติธรรมผู้นั้นจะยอมช่วยหรือไม่?ทว่าในความเป็นจริง ความหวังนั้นช่างริบหรี่ยิ่งกว่าแสงหิ่งห้อย เพราะนางรู้ดีว่าการหย่าขาดทำได้ไม่ง่าย นางเพียงอยากให้เขาและนางได้คุยกันสักครั้ง แต่บางทีนางก็คิดว่าเขาจงเกลียดจงชังก็คงไม่รั้งนางเอาไว้ อาจจะช่วยนางสักครั้งในสายตาของเฉินอี้เทียน นางคือตัวกาลกิณี เป็นกาฝากชั้นต่ำที่ค

ลานหินกว้างขวางเบื้องหน้าเรือนพักเงียบสงัดลงจนน่าสะพรึงกลัว มีเพียงเสียงลมหนาวที่พัดหวีดหวิวบาดลึกถึงกระดูก แต่ลี่อ๋องกลับกอดร่างของพระชายาเอาไว้แน่นไม่ปล่อยลงราวกับคนไม่ได้สติเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องดี จึงทำให้หมอหลวงย้ำอีกครั้ง“ทะ... ทูลท่านอ๋อง... พระชายารองและทารกในครรภ์... สิ้นใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”ทั่วทั้งสรรพางค์กายของเฉินอี้เทียนชาวาบในพริบตา ทุกอย่างหยุดนิ่ง หูอื้อตาลาย เสียงอื้ออึงรอบข้างดั่งจมดิ่งลงก้นมหาสมุทรเขาไม่รับรู้ และไม่มีวันยอมรับฟังถ้อยคำเหลวไหลพรรค์นั้น!แววตาคมกริบที่เคยมั่นคง บัดนี้ไหวระริกจ้องมองใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือดของหลิวหยางอี้ที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมแขนเปื้อนเลือดของตนนางดูสงบนิ่งเกินไป ราวกับสตรีที่เพียงแค่อ่อนล้าจนเผลอหลับใหลไปชั่วคราวเท่านั้น ฝ่ามือหนาสั่นระริกเอื้อมไปเขย่าไหล่บางเบา ๆ ร่างทั้งร่างของนางอ่อนปวกเปียกราวกับคนไร้กระดูก“ไม่... นางตายไม่ได้... นางห้ามตายเด็ดขาด!”เฉินอี้เทียนเค่นเสียงคำรามลั่นในลำคอ แววตาคมปลาบแดงก่ำด้วยความเสียใจ จนกลายเป็นความคลุ้มคลั่ง เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนร่างของนางแนบชิดกับแผงอกที่กระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง“ตื่นเดี๋ยว

“รับบัญชา!”สิ้นเสียงคำราม กองกำลังองครักษ์ชุดดำนับร้อยนายก็บุกเข้าค้นทุกซอกทุกมุมของตำหนักลี่อ๋องทันทีเสียงกรีดร้องและเสียงรื้อค้นดังระงมไปทั่วทั้งจวน และเพียงไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ผลการตรวจค้นก็ถูกนำมากองรวมกันที่ลานเรือนหน้า...ภาพเบื้องหน้าคล้ายมือยักษ์ที่ฟาดตบลงบนใบหน้าของเฉินอี้เทียนอย่างฉาดใหญ่จนชาดิก!ใต้ฟูกนอน ในร่องกำแพง และก้นหีบผ้าของพวกบ่าวรับใช้ บ่าวห้องครัว ไปจนถึงเรือนพักของพ่อบ้าน...เต็มไปด้วยตั๋วเงินที่มีตราประทับสีชาดของ ‘ตระกูลหลิว’ ปิ่นปักผมทองคำ กำไลหยกขาว และไข่มุกเม็ดโตจากหีบสินเดิมของหยางอี้กองพะเนินเป็นภูเขาเลากา! สินบนและทรัพย์สินที่คนพวกนี้ได้รับ ชาตินี้ทั้งชาติก็ไม่มีปัญญาหามาได้ด้วยตัวเอง!พ่อบ้านประจำจวนถูกองครักษ์ลากตัวมากดคุกเข่าลงกับพื้นหิน สภาพใบหน้าบวมปูดเปรอะเปื้อนเลือดจากการถูกซ้อมเค้นอย่างหนักเฉินอี้เทียนเดินดุ่ม ๆ เข้ามา เงื้อดาบคมกริบจ่อเข้าที่ลำคอของพ่อบ้านจนเลือดซึมถามลอดไรฟัน“ใครเป็นคนบงการพวกเจ้า?! พูด!”“ขะ... ข้าน้อยยอมแล้วพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง! ข้าน้อยยอมพูดแล้ว!” พ่อบ้านโขกศีรษะลงกับพื้นจนหน้าผากแตก ละล่ำละลักคายความจริงทั้งน้ำตาด้วยความหว

เฉินอี้เทียนควบอาชาศึกสีนิลนำขบวนองครักษ์ชุดดำนับร้อยนายพุ่งทะยานฝ่าความมืดมิด มือหนากุมบันทึกเล่มบางแนบอกแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เลือดซึมผ่านรอยเล็บที่จิกเกร็ง แววตาคมกริบแดงก่ำวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะพร้อมจะเผาผลาญศัตรูให้วอดวายสิ้นโครม!ประตูบานใหญ่สีชาดของจวนแม่ทัพหลิวถูกท่อนซุงพังทลายลงในพริบตา ทหารยามของจวนแม่ทัพชักดาบวิ่งกรูออกมา ทว่าไม่อาจต้านทานกองกำลังแห่งความบ้าคลั่งของฝ่ายตรวจการแผ่นดินได้แม้แต่ครึ่งก้าว ร่างของทหารเฝ้าประตูถูกเตะกระเด็น ดาบในมือถูกฟาดหลุดลอยระเนนระนาด“นี่... ลี่อ๋อง! ท่านทำบ้าอันใดกัน!”แม่ทัพหลิวในชุดคลุมตัวยาววิ่งหน้าตื่นออกมาที่ลานหน้าเรือนใหญ่ เขาไม่คิดไม่ฝันว่าลี่อ๋องจะกล้าบุกจวนอย่างอุกอาจกลางดึกเช่นนี้ โดยที่ไม่มีคนของตนส่งข่าวเตือนล่วงหน้าแม้แต่คนเดียวด้านหลังมีฮูหยินใหญ่หลิวใบหน้าซีดเผือดคอยหลบซ่อนอยู่หลังสามีด้วยความหวาดผวาเฉินอี้เทียนตวัดสายตาดุดันอำมหิตจ้องมองคนทั้งสอง ปลายกระบี่คมกริบชี้ตรงไปเบื้องหน้า“ค้น! ใครขวาง... ฆ่า!”“ช้าก่อน!” แม่ทัพหลิวตวาดเสียงแข็ง พยายามยกอำนาจมาข่มขู่ “ข้าคือแม่ทัพที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้งด้วยพระองค์เอง ท่านเอาสิทธิ์อันใ

คำรายงานนั้นเหมือนมือใหญ่ที่บีบคั้นหัวใจของเฉินอี้เทียนซ้ำอีกครา!คนชั่วลงมือรวดเร็วและเหี้ยมเกรียมยิ่งนัก มันตัดตอนพยานบุคคลที่รู้เห็นทั้งหมดในพริบตาเดียว! อาศัยตอนที่เขาพลั้งเผลองั้นหรือ?เลวบัดซบ!ภายในท้องพระโรงอันโอ่อ่า แสงเทียนสาดส่องลงบนพื้นหินอ่อนขัดมัน บรรยากาศหนักอึ้งดั่งมีก้อนหินยักษ์กดทับเฉินอี้เทียนในชุดคลุมเปื้อนคราบเลือดของหยางอี้ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าบันไดมังกร สองมือไร้ซึ่งพันธนาการ ทว่าจิตใจกลับถูกบีบรัดจนแทบขยับไม่ได้พยานปากเอกถูกฆ่าปิดปาก ซ้ำร้ายเมื่อให้คนย้อนกลับไปยังจวนแม่ทัพ เรือนเก็บฟืนที่ขังมารดาของหยางอี้ก็ถูกไฟไหม้จนมอดไหม้ไปครึ่งหลัง ร่างของอี้เหรินถูกตระกูลหลิวนำไปจัดการโดยอ้างว่าเป็นโรคระบาด ทำให้หลักฐานทุกอย่างที่เขาพยายามรวบรวมกลายเป็นความว่างเปล่าแม่ทัพหลิวยืนอยู่ฝั่งขุนนางด้วยท่าทีสงบนิ่ง สีหน้าเคร่งขรึม ราวกับเป็นผู้บริสุทธิ์ที่กำลังแบกรับภาระบ้านเมืองฮ่องเต้บนบัลลังก์มังกรทอดสายตาเคร่งเครียดลงมายังโอรสองค์โปรดคนที่สาม พระสุรเสียงทุ้มต่ำแฝงความตำหนิอย่างชัดเจน“อี้เทียน... เจ้าเป็นถึงหัวหน้าฝ่ายตรวจการแผ่นดิน ถือดาบอาญาสิทธิ์ผดุงกฎหมาย ทว่าคืน