All Chapters of ชายาตัวร้ายไม่สมควรตายดี: Chapter 31 - Chapter 40

เขาประคองมือน้อยคู่นั้นขึ้นมาแนบชิดไว้กับข้างแก้มของตนเอง หวังจะใช้ไออุ่นจากเรือนกายถ่ายทอดไปสู่ร่างที่ไร้วิญญาณ ทว่าสิ่งที่ตอบสนองกลับมา มีเพียงความหนาวเหน็บที่แล่นริ้วเข้าสู่ร่างกาย“เหตุใดเจ้าไม่เคยพูดเรื่องอะไรกับข้าสักคำ...”สุรเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าพึมพำแผ่วเบาจนแทบไม่เป็นภาษา ริมฝีปากหยักลึกสั่นระริกขณะแนบชิดอยู่กับปลายนิ้วอันแข็งทื่อของนาง“ด่าข้าสักคำก็ได้... ทุบตีข้า ต่อว่าข้าอย่างที่ใจเจ้าต้องการ เหตุใดจึงต้องนิ่งเงียบเช่นนี้...”น้ำตาอุ่นร้อนของบุรุษผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้แก่ผู้ใด หยดลงบนหลังมือของหยางอี้ หยดแล้วหยดเล่าจนเปรอะเปื้อนผิวเนื้อที่เย็นเยียบจนกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งชั่วชีวิตนี้เขาถูกพร่ำสอนมาเสมอว่าหยาดน้ำตาคือความอ่อนแอ ทว่าในราตรีนี้ เขากลับไม่อาจสะกดกั้นกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกต่อไปความจริงคือเขาไม่สามารถผดุงความยุติธรรมใดไว้ได้เลย สายเลือดของเขามอดดับครรภ์แรก... ตระกูลหลิวบงการให้นางแท้งเพื่อทำลายชื่อเสียงของเขาครรภ์ที่สอง... ตระกูลหลิวใช้ชีวิตของมารดานางมาขู่เข็ญ บีบให้นางต้องกลืนยานรกนั้นลงคอด้วยตนเองทว่าครรภ์ที่สาม... ครรภ์สุดท้ายที่นางอ้อนวอนขอเมล็ดพันธุ์เพื่อต่

“อี้เอ๋อร์! ลูกแม่!” อี้เหรินพยายามจะโผลงมาเพื่อกอดลาบุตรสาว ทว่าบ่าวอีกคนกลับผลักร่างผอมแห้งของนางล้มลงกระแทกกับพื้นอย่างหยาบคาย พร้อมกับนำตัวนางไปที่ห้องเก็บฟืนลงกลอนขังนางไว้ภายใน“ฮูหยินใหญ่สั่งไว้ ห้ามไม่ให้อนุต่ำต้อยเช่นเจ้าออกไปเสนอหน้าส่งตัวให้เป็นเสนียดจัญไรแก่จวนแม่ทัพ!”ประตูถูกกระแทกปิดลงและลงกลอนจากด้านนอก ตัดขาดสองแม่ลูกออกจากกันอย่างโหดเหี้ยมเฉินอี้เทียนที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ตรงนั้น กำหมัดแน่นแต่กลับช่วยสองแม่ลูกไม่ได้นางถูกพรากมาจากอกมารดา ถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีตั้งแต่ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าออกจากจวนเดิม ทว่าในยามนั้น เขากลับไม่เคยสนใจ ชายาของเขาต้องเผชิญกับสิ่งเลวร้ายมาตั้งแต่ก้าวแรกของชีวิตแต่งงานจริง ๆ!ไม่สิ...ตั้งแต่อยู่จวนหลิวพวกนางแม่ลูกก็อยู่ในนรกอยู่แล้วขบวนเกี้ยวเจ้าสาวเคลื่อนตัวไปตามตรอกแคบอันเงียบเหงาไร้เสียงประโคมกลองมงคล ไร้เสียงแตรสังข์อันกึกก้อง และไร้ซึ่งขบวนสินเดิมอันเกรียงไกร มีเพียงเสียงล้อเกวียนบดหินกรวดดังกึกกักท่ามกลางสายลมที่พัดหวีดหวิวภายในเกี้ยวไม้สี่เหลี่ยมอันคับแคบอึดอัด หลิวหยางอี้นั่งประสานมืออันสั่นเทาไว้บนหน้าตัก อาภรณ์สีแดงสดขับ

เสี่ยวชุ่ยเห็นภาพนั้นแล้วกลั้นก้อนสะอื้นไม่ไหว หยาดน้ำตาร่วงเผาะลงบนตัก“พระชายาทานก่อนนะเจ้าคะ...” เสี่ยวชุ่ยเอ่ยปลอบเสียงสั่นเครือ ยกแขนเสื้อขึ้นซับน้ำตาตนเอง “อดทนอีกนิดนะเจ้าคะ เอาไว้ข้าจะหาทางแอบไปเอาอาหารดี ๆ ในเมืองมาให้... ขอเพียงท่านอ๋องเสด็จกลับมาค้างที่เรือนนี้สักคืนเดียวเท่านั้น บ่าวพวกนี้จะไม่กล้ารังแกพระชายาอีก พวกเราจะมีอำนาจขึ้นมาบ้าง...”‘ขอเพียงข้ามาค้างสักคืนงั้นหรือ...’คำพูดอันไร้เดียงสาของสาวใช้เปรียบเสมือนคมดาบที่เสียบทะลวงเข้ากลางหัวใจของเฉินอี้เทียนซ้ำอีกครั้งลี่อ๋องทรุดเข่าลงข้างตั่งนอน แววตาคมกริบสั่นระริกด้วยความปวดร้าวเจียนบ้า...เขาจำได้ดี ในวันนั้นเขารังเกียจนางจนแทบไม่อยากได้ยินชื่อ เขาตั้งปณิธานว่าจะปล่อยให้นางเฉาตายอยู่ในเรือนหลัง จะไม่มีวันย่างกรายเข้ามาเหยียบธรณีประตูห้องนี้เด็ดขาดใช่มันไม่มีวันนั้นหรอกรุ่งสางของวันที่สองหลังการแต่งงานสายลมหนาวพัดพาเอากลิ่นอายแห่งความวิปโยคเข้ามาอีกครา เมื่อบ่าวเฝ้าประตูโยนซองจดหมายฉบับหนึ่งเข้ามาทางหน้าต่างห้องพักบนหน้าซองมีตราประทับสีชาดของ ‘ตระกูลหลิว’หลิวหยางอี้รีบคว้าจดหมายนั้นมาเปิดอ่านด้วยสองมือที่สั่นร

วูบม่านหมอกแห่งกาลเวลาบิดเกลียว หมุนวนตัดสลับภาพเบื้องหน้าอย่างรวดเร็วกลิ่นคาวเลือดจากคมแส้หนังเลือนหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นฉุนอ่อน ๆ ของสมุนไพรแห้ง ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของเฉินอี้เทียนคือร้านขายยาหลังหนึ่งตรงตรอกเปลี่ยวแถบชานเมืองหลวง แสงตะเกียงน้ำมันสลัวส่องกระทบใบหน้าขาวซีดของหลิวหยางอี้และเสี่ยวชุ่ยที่สวมเสื้อคลุมและคลุมศีรษะอย่างมิดชิดมืออันสั่นเทาของหยางอี้ค่อย ๆ ปลดปิ่นเงินอันสุดท้ายออกจากมวยผม วางลงบนโต๊ะไม้เคียงคู่กับเศษตำลึงเงินก้อนสุดท้ายที่เหลือติดตัว“เถ้าแก่... ข้าต้องการเทียบยาตามที่แจ้งไว้”หมอยาชราเหลือบตามองปิ่นเงินและก้อนตำลึง ก่อนจะเลื่อนห่อกระดาษสีขาวห่อหนึ่งออกมา ทว่ามือเรียวของหยางอี้กลับยังไม่ยอมรับไป นางโน้มตัวลง กุมมือของตนเองไว้แน่นพลางเอ่ยกำชับด้วยน้ำเสียงสั่นสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด“ยานี้... ข้าขอถามท่านให้แน่ใจอีกครา มันช่วยกระตุ้นกำหนัดเท่านั้นใช่หรือไม่? มันจะไม่มีฤทธิ์ ทำร้ายเส้นลมปราณ และต้องไม่ทิ้งผลเสียตกค้างต่อร่างกายของคนในภายหลังเด็ดขาด... ท่านแน่ใจใช่หรือไม่”“แม่นางวางใจเถอะ” หมอชราถอนหายใจยาว “นี่คือตัวยาที่สกัดจากสมุนไพรอุ่น ไร้สารพิษเจือปน

“เจ็บ... ข้าเจ็บปวดเหลือเกินไม่ว่ากายหรือใจ!”เสียงครวญครางของนางกระแทกเข้ากลางอกเฉินอี้เทียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างดวงจิตของเขากระตุกเกร็ง ลี่อ๋องอ้าปากกู่ร้องออกมาสุดเสียง“อ๊ากกกก!!!”ทว่าไม่มีเสียงใดเล็ดลอดผ่านลำคอ มีเพียงแรงเหวี่ยงของห้วงเวลาที่กระชากสติของเขาจนมืดดับลงพริบตาเดียว ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไปอีกครั้งแล้วกลิ่นคาวเลือดที่เคยคลุ้งจางหายไป เหลือเพียงกลิ่นอับชื้นของไม้ผุพัง ลมหนาวพัดลอดผ่านรอยแตกของหน้าต่างเรือนหลังจนส่งเสียงหวีดหวิวบาดหูเฉินอี้เทียนลืมตาขึ้นมองรอบห้อง เขายืนอยู่ข้างถังไม้อาบน้ำเก่า ๆ ใบหนึ่งตรงนั้น... หลิวหยางอี้นั่งคุดคู่อยู่บนม้านั่งเตี้ยร่างของนางผ่ายผอมลงไปมาก กระดูกไหปลาร้าและแนวซี่โครงโผล่พ้นผิวเนื้ออย่างชัดเจน ผิวพรรณซีดเผือดไร้เลือดฝาด ใบหน้าตอบซูบไร้เรี่ยวแรง มืออันสั่นเทาของนางจุ่มเศษผ้าป่านผืนบางลงในถังน้ำ บิดน้ำออกอย่างช้า ๆ แล้วยกขึ้นมาเช็ดคอและแขนของตนเองเฉินอี้เทียนก้มมองลงไปในถังไม้ สันกรามของเขาบดเข้าหากันแน่นไม่มีควัน ไม่มีความอุ่นของน้ำร้อนแม้แต่น้อยน้ำในถังคือน้ำที่ตักขึ้นมาจากบ่อในฤดูหนาว บ่าวไพร่ในจวนจงใจกลั่นแกล้ง ไม่ยอมส่งทั้งฟืน