All Chapters of ชายาตัวร้ายไม่สมควรตายดี: Chapter 71 - Chapter 79

‘ชีพจรลูกปัดกลิ้ง!’แถมจังหวะการสะท้อนกลับยังแยกออกเป็นสองสายชัดเจน หนักแน่นเกินกว่าครรภ์ของสตรีทั่วไป!“สวรรค์คุ้มครอง... บรรพบุรุษราชวงศ์เฉินคุ้มครองแล้ว!”หมอหลวงอาวุโสอุทานออกมาเสียงดังกึกก้อง รีบถอนมือแล้วก้มลงโขกศีรษะคารวะอย่างบ้าคลั่งพลันรู้ว่าตนเองรอดแล้ว“ยินดีด้วยพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง! ยินดีด้วยพ่ะย่ะค่ะพระชายา!”เฉินอี้เทียนขมวดคิ้วมุ่น สันกรามกระตุก “ยินดีอันใดของเจ้า พูดจาให้รู้เรื่อง!”“พระชายามิได้ทรงประชวรพ่ะย่ะค่ะ... ทว่าพระชายาทรง ‘ตั้งครรภ์’ แล้ว! ชีพจรลูกปัดกลิ้งเต้นชัดเจนยิ่งนัก และจากความหนักแน่นดั่งสายน้ำหลากนี้... ส่อแววว่าจะเป็น ‘ครรภ์แฝด’ พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง!”คำว่า ‘ตั้งครรภ์’ และ ‘ครรภ์แฝด’ คล้ายพลุที่จุดและสว่างในหัวของเฉินอี้เทียนหยางอี้อ้าปากค้าง สองมือยกขึ้นกุมหน้าท้องแบนราบของตนเองโดยสัญชาตญาณ ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความตื้นตันจนพูดไม่ออกขณะที่เฉินอี้เทียนแข็งทื่อไปทั้งร่าง ราวกับวิญญาณหลุดลอยออกจากร่างไปชั่วขณะทว่ายังไม่ทันที่พญามัจจุราชจะได้เอ่ยถาม หมอหลวงก็รีบชิงเฉลยต้นตอของอาการป่วยปริศนาด้วยรอยยิ้มกว้างจนหน้าบาน“ส่วนอาการคลื่นเหียน เวียนศีรษะ และอาเ

สายลมวสันต์พัดพาเอากลิ่นอายความอบอุ่นหวนคืนสู่แคว้นหลง ทว่าในฤดูใบไม้ผลินี้ บรรยากาศทั่วทั้งเมืองหลวงกลับมิได้มีเพียงความสดชื่นของมวลบุปผาบนลานประหารหน้าประตูทิศใต้ กลิ่นคาวเลือดและเศษผงธุลีลอยคละคลุ้ง เสียงก่นด่าสาปแช่งของฝูงชนดังกึกก้องประหนึ่งคลื่นซัดฝั่งเบื้องล่าง บนแท่นประหาร สองร่างในชุดนักโทษผ้าดิบสีขาวหม่นขาดวิ่นนอนพังพาบแทบไม่เหลือสภาพความเป็นมนุษย์หลิวฮูหยิน ผู้เคยเย่อหยิ่งเหยียบย่ำผู้อื่นจมธรณี ยามนี้ร่างผอมแห้งจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ใบหน้าเสียโฉมเต็มไปด้วยแผลพุพอง เส้นผมร่วงเป็นหย่อม ๆ ส่งกลิ่นเหม็นเน่าคลุ้ง หลังจากถูกเนรเทศออกไปเป็นขอทานข้างถนน ต้องนอนจมกองอาจม ถูกชาวบ้านที่เคียดแค้นรุมปาเศษหินและรุมทรมานวันแล้ววันเล่า นางไร้มือไร้ขาย่อมไม่อาจหลีกหนีและมีชีวิตรอดข้ามผ่านความอดอยากมาได้ ก็เพียงเพื่อรอรับโทษทัณฑ์ประหารในฤดูใบไม้ผลินี้ข้างกายคืออดีตแม่ทัพใหญ่ หลิวจงหยวน แผ่นหลังของเขาเหวอะหวะจนเห็นกระดูกขาว จากการถูกโบยด้วยแส้หนามวันละสิบแส้แล้วสาดด้วยน้ำเกลือเข้มข้นตลอดหลายเดือนในคุกหลวง ร่างกายสั่นระริก ปากพะงาบไร้เรี่ยวแรงจะเปล่งเสียงขอชีวิตบนยอดกำแพงเมืองสูงตระหง่

เฉินอี้เทียนโน้มตัวลงจุมพิตหน้าผากชื้นเหงื่อ จูบซับเปลือกตาที่สั่นระริกของนางซ้ำ ๆ ถ่ายทอดไออุ่นและพลังใจทั้งหมดที่มี“มองหน้าข้า... ห้ามหลับตาเด็ดขาดนะเด็กดี เจ้าบอกว่าจะอยู่กับข้าไปจนแก่เฒ่ามิใช่หรือ อดทนเพื่อข้า... อดทนเพื่อลูกของเรา!”หยางอี้ปรือตาขึ้น สัมผัสได้ถึงหยาดน้ำตาอุ่นร้อนและฝ่ามือแกร่งที่กุมนางไว้แน่น ความหวาดกลัวในจิตใจพลันมลายสิ้น ร่างบางรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายในชีวิต บีบมือเขาแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด“พระชายา! เห็นศีรษะทารกแล้วเพคะ ออกแรงเบ่งอีกครั้งเพคะ!” หมอตำแยร้องบอกเสียงหลง“กรี๊ดดด!”อุแว้! อุแว้!เสียงร้องไห้จ้าดังกึกก้องกังวานทะลุผ่านม่านน้ำตา!“ออกแล้วเพคะ! ท่านชายน้อยออกแล้ว!”ทว่ายังไม่ทันที่หยางอี้จะได้พักหายใจ ความเจ็บปวดระลอกสองก็โถมซัดเข้ามาดั่งระลอกคลื่นยักษ์ นางกัดฟันกรีดร้องอีกคราพร้อมกับออกแรงเบ่งจนเส้นเลือดที่ลำคอปูดโปนอุแว้! อุแว้!เสียงร้องใสกระจ่างระลอกที่สองดังรับกันอย่างพอดิบพอดี!“ท่านหญิงน้อยเพคะ! คลอดตามมาติด ๆ แล้ว! มังกรคู่หงส์! พระชายาให้กำเนิดทารกแฝดมังกรหงส์เพคะท่านอ๋อง!”หมอตำแยและสาวใช้ต่างร่ำไห้ด้วยความตื่นตัน รีบนำผ้าเนื้อนุ่มมารอง

เกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาจากผืนฟ้าสีเทาหม่น หนาวเหน็บจนบาดลึกถึงกระดูกม้าศึกสีดำควบตะบึงฝ่าลมหนาวนำหน้ากองทัพเกราะเหล็กที่เพิ่งกรำศึกชนะกลับมายังเมืองหลวง บนหลังม้าคือแม่ทัพใหญ่ผู้มีฉายาพญามัจจุราช ใบหน้าคมคายกร้านศึกเรียบเฉย นัยน์ตาสีรัตติกาลเย็นชา คาวเลือดศัตรูยังไม่ทันแห้งกรังบนคมทวนทว่าสายตาคมปลาบกลับสะดุดเข้ากับร่างเล็กจ้อยร่างหนึ่งข้างกำแพงเด็กสาวในชุดผ้าป่านเนื้อหยาบบางเฉียบ กำลังขดตัวสั่นเทาอยู่บนกองหิมะหนา ริมฝีปากแห้งแตกซีดขาวจนแทบไร้สีเลือด แววตากลมโตที่จ้องมองมายังขบวนทัพเปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง...นางถูกแม่เลี้ยงสารเลวทอดทิ้งไว้กลางพายุหิมะ หวังยืมความหนาวเหน็บพรากชีวิตน้อย ๆ นี้ไปให้พ้นทาง เพราะนางดันเกิดมาขวางความสุขของฮูหยินใหญ่หลิว!ในใจของเฉินอี้เทียนยามนั้นกระตุกวูบ ความรู้สึกประหลาดสายหนึ่งแล่นพล่านบีบหัวใจอย่างที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนยามเมื่อมองไปยังร่างนั้นฟึ่บ!มือหนากระชากเสื้อคลุมขนสัตว์หนานุ่มของตนเองออก สะบัดโยนลงไปคลุมร่างบอบบางที่แทบจะแข็งตายนั้นไว้อย่างแม่นยำ“ใส่เสื้อตัวนี้ไว้...”สุรเสียงห้วนสั้นไร้ความอบอุ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะกระตุกบังเหียนม้าศึก

“ท่านอ๋อง...”น้ำเสียงหวานเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ ทว่ากลับเยือกเย็นจนบรรยากาศในศาลาลดฮวบลงทันตา“วาง... ไม้... ขน... ไก่... ลง... เดี๋ยว... นี้... เพคะ”คำสั่งห้วน ชัด ทุกพยางค์!เฉินอี้เทียนชะงักกึกประหนึ่งถูกฟ้าผ่ากลางกบาล!เท้าที่กำลังจะก้าวไปข้างหน้าแข็งค้าง สันกรามกระตุกกึก พญามัจจุราชแห่งแคว้นหลงผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครในสนามรบ บัดนี้กลับยืนกะพริบตาปริบ ๆ สบตากับภรรยาตัวน้อยที่แผ่รังสีข่มขวัญออกมาอย่างน่าครั่นคร้าม“อี้เอ๋อร์... เจ้าฟังข้าก่อน” ลี่อ๋องพยายามกดเสียงให้อ่อนลง ชี้ไม้ไปที่หลังคาไกล ๆ “หมิงเอ๋อร์แอบเอาค้อนไปทุบกระเบื้องหลังคาห้องหนังสือแตกไปครึ่งแถบ! หากปล่อยไว้ วันหน้าไม่วางเพลิงจวนเลยรึ!”“หมิงเอ๋อร์เพิ่งจะสามขวบ” หยางอี้เอ่ยเสียงนิ่ง สองมือยังคงลูบหัวลูกน้อย “หากหลังคาพัง ท่านก็สั่งช่างมาซ่อมสิเพคะ เหตุใดต้องถือไม้วิ่งไล่ตีลูกจนหกล้มหกลุกเช่นนี้ หากลูกตกใจจนเสียขวัญขึ้นมาจะทำอย่างไร”“ข้า...”เฉินอี้เทียนอ้าปากค้าง พลันเห็นประกายตาเด็ดขาดของภรรยา มือหนาที่เคยฟาดฟันศัตรูตายเป็นเบือ... ก็ ค่อย ๆ ลดไม้ขนไก่ลงแนบข้างลำตัว ก่อนจะแอบไพล่มือซ่อนไว้ด้านหลังอย่างรวดเร็ว!ลี่อ๋อง