Lahat ng Kabanata ng ชายาตัวร้ายไม่สมควรตายดี: Kabanata 1 - Kabanata 10

ในสายตาของชาวเมืองหลวงแคว้นหลง ไม่มีผู้ใดไม่รู้จักนาม ‘หลิวหยางอี้’สตรีผู้นี้หากเอ่ยถึงนาง ย่อมไม่มีคำสรรเสริญเยินยอ ไม่มีบทกวีพรรณนาถึงความงดงามล่มเมือง มีเพียงเสียงถ่มน้ำลายลงพื้นด้วยความรังเกียจ และคำสาปแช่งที่ลอยล่องอยู่ตามโรงน้ำชา‘บุตรสาวอนุต่ำต้อยที่ปีนป่ายขึ้นเตียงสูง’‘สตรีหน้าเนื้อใจเสือ เจ้าแผนการ ไร้ยางอาย’‘นางมารร้ายที่แม้แต่เลือดเนื้อเชื้อไขของตนเองยังกล้าสังหารลงคอเพื่อเรียกร้องความสงสาร!’ข่าวลือเล่าขานกันปากต่อปากว่า พระชายารองหลิวหยางอี้ใช้เล่ห์เหลี่ยมชั้นต่ำ วางยาปลุกกำหนัดลี่อ๋องที่เป็นโอรสคนสำคัญของฮ่องเต้แห่งแคว้นหลงที่มากความสามารถ จนได้แต่งเข้าตำหนักลี่อ๋องอย่างอัปยศ ทว่าความทะเยอทะยานของนางกลับไม่หยุดอยู่แค่นั้น เมื่อลี่อ๋องเย็นชาไม่ไยดี นางเริ่มวางแผนให้ลี่อ๋องมอบบุตรให้ หลังจากนั้นก็จงใจกินยาขับเลือดเพื่อทำลายครรภ์ตนเอง แล้วป้ายสีว่าลี่อ๋องเป็นบิดาผู้เหี้ยมโหดสังหารบุตรในไส้ ทำลายสายเลือดราชวงศ์หนึ่งครั้ง... สองครั้ง... ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนชื่อเสียงอันขาวสะอาดของท่านอ๋องแปดเปื้อนไปด้วยคาวเลือดผู้คนต่างพากันกล่าวขานด้วยความชิงชังว่า ต่อให้ตกนรกขุมที่สิบแปด ถ

ด้านนอกกำแพงสูงตระหง่าน เสียงเกือกม้าและขบวนเกียรติยศของฝ่ายตรวจการแผ่นดินเพิ่งเคลื่อนผ่านประตูเมืองหลวง ขุนนางน้อยใหญ่ต่างพากันก้มหัวหลบสายตาด้วยความหวั่นเกรง ฎีกาเอาผิดขุนนางกังฉินที่ลี่อ๋องเพิ่งยื่นต่อพระพักตร์ฮ่องเต้ทำให้แผ่นดินสะเทือนอีกครา ความเด็ดขาด เถรตรง และไร้การประนีประนอมทำให้ราษฎรแซ่ซ้องว่าเขาคือคันชั่งแห่งความยุติธรรมทว่าลึกเข้าไปในเรือนท้ายจวนของบุรุษผู้เที่ยงธรรม กลิ่นอายเหล่านั้นกลับแผ่มาไม่ถึงมีเพียงกลิ่นคาวเลือดข้นคลั่กที่คละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียนร่างผอมบางราวกิ่งหลิวของชายารองหลิวหยางอี้นอนขดตัวคุดคู้อยู่บนตั่งไม้กระดานแข็งมีเพียงฟูกเก่า ๆ รองเป็นเบาะ ชายกระโปรงผ้าป่านสีขาวเปรอะเปื้อนธารโลหิตสีแดงฉานที่ไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย ร่างกายของนางสั่นสะท้านดั่งใบไม้ต้องลมพายุ เหงื่อเย็นผุดพรายเต็มขมับ ริมฝีปากที่เคยอมชมพูระเรื่อบัดนี้แห้งผากและซีดขาวราวกับไม่มีเลือดไหลผ่านในกายเพียงแค่เลือดไหลที่หว่างขาของนาง ข่าวลือข้างนอกคงกระพือไปทั่วทุกหัวระแหงแล้ว...ซึ่งไม่รู้ได้ว่าเรือนหลังแห่งนี้มีหูตากี่คู่ที่เฝ้าดูนาง...‘ลี่อ๋องสั่งวางยาขับเลือดบุตรในครรภ์ของพระชายารองอีกแล้ว’

ข่าวคาวเรื่องพระชายารองแท้งบุตรซ้ำสองลุกลามเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง ไม่เพียงกระพืออยู่ตามตรอกซอกซอยในเมืองหลวง ทว่ายังพัดข้ามกำแพงสีชาดเข้าไปจนถึงพระกรรณของโอรสสวรรค์และราชโองการด่วนถูกขันทีคนสนิทถือมาส่งถึงหน้าจวนลี่อ๋องในยามเช้าตรู่ภายในห้องทรงพระอักษร บรรยากาศอึดอัดจนแทบขาดอากาศหายใจ ควันกำยานสีเทาลอยวนเหนือกระถางทองเหลือง ทว่าไม่อาจกลบไอร้อนระอุของเพลิงโทสะจากองค์จักรพรรดิได้แม้แต่น้อยปึก!ม้วนฎีกาเล่มหนาหลายสิบฉบับถูกเหวี่ยงลงมาจากโต๊ะทรงงาน ฟาดเข้ากับพื้นหินขัดมันก่อนจะกระจัดกระจายเกลื่อนแทบเท้าผู้มาเยือน“เจ้าทำเรื่องงามหน้านัก เฉินอี้เทียน!”สุรเสียงทรงอำนาจตวาดก้องสะท้อนเพดานสูง ฮ่องเต้ลุกขึ้นประทับยืน ชี้หน้าโอรสองค์โปรดด้วยพระหัตถ์ที่สั่นเทาด้วยแรงพิโรธ“เหล่าราชบัณฑิตยื่นฎีกาก่นด่าเจ้าจนเต็มโต๊ะข้า! ชี้หน้าว่าเจ้าเลือดเย็น ไร้มนุษยธรรม ไม่ไว้หน้าการสมรสพระราชทาน! ครรภ์แรกตกเลือดยังพอคิดได้ว่าเป็นเหตุสุดวิสัย แต่ครรภ์ที่สองยังไม่ทันพ้นสามเดือนเจ้าก็สั่งให้กินยาขับเลือดลูกในไส้ออกมาอีกแล้ว! เจ้าเห็นสายเลือดมังกรของราชวงศ์เป็นสิ่งใดกัน!”ท่ามกลางโทสะของพระบิดา ลี่อ๋องกลับยืนต

“ข้าพูดความจริงนี่นา คนข้างนอกจะไปรู้อะไรดีเท่าพวกเรา” สาวใช้คนหนึ่งกระซิบตอบพลางสะบัดมือ “จำคืนฝนตกหนักเมื่อสามเดือนก่อนไม่ได้หรือ คืนนั้นพระชายารองยกน้ำแกงบำรุงเข้ามาปรนนิบัติท่านอ๋องด้วยตนเอง ประตูห้องนอนปิดสนิทจนถึงรุ่งสาง เสียงข้าวของหล่นแตกดังโครมคราม... และเสียงครวญครางรัญจวนใจนั่นก็ดังเล็ดลอดออกมาแทบทั้งคืน!”บ่าวไพร่รอบวงพลันเงียบกริบ กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคืองภาพในเช้าวันนั้นยังคงติดตาใครหลายคน หลิวหยางอี้เดินโซเซก้าวพ้นธรณีประตูห้องบรรทมออกมาด้วยเรี่ยวแรงที่แทบไม่เหลือ เสื้อผ้าแพรพรรณหลุดลุ่ยเปรอะเปื้อนคราบเหงื่อไคล ใบหน้าของนางขาวซีดจนแทบโปร่งแสง ขอบตาบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก และที่สำคัญ... บนซอกคอระหงและลาดไหล่ที่โผล่พ้นสาบเสื้อ มีรอยกัดรอยจูบสีม่วงคล้ำฝากฝังไว้อย่างดุดัน!นั่นมิใช่รอยรักใคร่ ทว่าคือร่องรอยการย่ำยีที่ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด และนั่นทำให้องครักษ์ที่ฝ่าบาทให้มาสืบรีบกลับมารายงานเมื่อรู้เรื่องราวความเป็นมาจากคำพูดของสาวใช้ก็ถูกแพร่งพรายเล็ดลอดออกนอกกำแพงจวน กระแสสังคมในเมืองหลวงก็ตีกลับขั้วอีกระลอกราวกับถูกสาดด้วยน้ำมันเข้ากองไฟ!จากเดิมที่ผู้คนรุมประณามว

ฮูหยินใหญ่แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาเต็มไปด้วยความสะใจที่ได้รีดเลือดเนื้อของบุตรสาวคนรองของสามี“ดี... นังเด็กแพศยานั่นคิดว่าแต่งเข้าจวนอ๋องแล้วจะเสวยสุขอยู่บนกองเงินกองทองงั้นหรือ สตรีต่ำต้อยที่เป็นแค่ลูกอนุริอ่านจะถือครองสินเดิมมหาศาล ข้าจะลิดรอนเงินทองของนาง ให้ไม่มีแม้แต่เบี้ยเดียวไปซื้อยาบำรุงหรือจ้างวานใครในจวนอ๋อง ดูซิว่ามันจะทนแบกรับความทรมานไปได้สักกี่น้ำ!”กลับมาที่หน้าลานประตูทิศตะวันตกลมหนาวพัดกรูจนชายเสื้อของหยางอี้สะบัดไหว ร่างบางโงนเงนแทบจะล้มพับ ทว่านางยังคงฝืนยืนหยัดเพื่อต่อกรกับสวามีของตนเอง เมื่อเขาไม่ยินยอมปล่อยของเหล่านี้ออกไปเสียที จนนางกลัวเหลือเกินกลัวว่ามารดาจะยากลำบาก“ได้โปรด... ปล่อยหีบพวกนี้ไปเถิดเพคะท่านอ๋อง” หยางอี้เอ่ยขอร้อง น้ำเสียงแหบพร่า สองมือกำแน่นเข้าหากันจนเล็บจิกเนื้อเฉินอี้เทียนมองสภาพอิดโรยเจียนตายของนางด้วยเพลิงโทสะที่ยิ่งทวีคูณ ในสายตาของบุรุษผู้ถือดาบตรวจการแผ่นดิน นางกำลังแสร้งทำตัวน่าสงสาร แกล้งขนของหนีเพื่อประชดที่เขาไม่ยอมรับครรภ์ของนาง ทำให้นางเสียชื่อเสียงหรือ แล้วที่นางทำลายชื่อเสียงของเขาเล่า นางไม่คิดรับผิดชอบสิ่งใดหน่อยหรือ“แท้งลู