All Chapters of ชายาตัวร้ายไม่สมควรตายดี: Chapter 41 - Chapter 50

หมอหลวงผู้นี้คือหมอประจำตัวที่เคยตรวจรักษาพระสนม และเป็นคนที่เฉินอี้เทียนเคยคุ้นหน้าคุ้นตายามอยู่ในวังช่วงหนึ่ง เขาพยายามนึกว่าเป็นช่วงไหนกันนะที่เขาให้คนผู้นี้มารักษานาง?แต่คล้ายกับจะมีช่วงที่เขาจดจำไม่ได้ว่ามีเหตุการณ์นี้อยู่“คารวะพระชายารอง” หมอหลวงประสานมือคำนับตามมารยาท ก่อนจะนั่งลงบนตั่งไม้ข้างเตียง “ฮูหยินใหญ่ตระกูลหลิวส่งเทียบเชิญและแจ้งไปยังสำนักหมอหลวง บอกว่าทรงพระประชวรเรื้อรัง จึงให้ข้าน้อยเดินทางมาตรวจอาการพ่ะย่ะค่ะ”หยางอี้ชะงักไปเล็กน้อย แววตาหวาดหวั่นผุดขึ้นมาวูบหนึ่งเมื่อได้ยินชื่อของฮูหยินใหญ่ ทว่านางก็จำต้องยื่นข้อมือบอบบางออกไปวางบนหมอนรองชีพจรอย่างไม่อาจเลี่ยงได้หมอหลวงวางปลายนิ้วลงบนข้อมือของนางอย่างแผ่วเบา หลับตาลงเพื่อจับจังหวะการเต้นของเส้นเลือดทั่วทั้งห้องเงียบกริบ มีเพียงเสียงลมหายใจของเสี่ยวชุ่ยที่ยืนบีบมืออยู่ด้านหลังเวลาผ่านไปเพียงครึ่งเค่อ ทว่าสีหน้าของหมอหลวงกลับค่อย ๆ เปลี่ยนไป คิ้วสีขาวขมวดมุ่นเข้าหากันแน่น ปลายนิ้วที่กดอยู่บนชีพจรขยับเปลี่ยนตำแหน่งอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ดวงตาฝ้าฟางจะลืมขึ้นด้วยความตระหนก“พระชายารอง...” หมอหลวงเอ่ยเสียงแผ่ว “ชีพจรข

“ข้าแต่พระโพธิสัตว์ผู้เปี่ยมด้วยความเมตตา... ลูกเป็นเพียงสตรีต่ำต้อยด้อยค่าไร้วาสนา หากกรรมใดที่ลูกเคยก่อไว้ ขอให้ตกต้องลงที่กายลูกแต่เพียงผู้เดียว... ลูกยอมแลกทุกสิ่ง แม้ต้องสูญสิ้นอายุขัย ขอเพียงโปรดคุ้มครองท่านแม่ให้มีลมหายใจรอดพ้นจากความตาย... ขอโปรดคุ้มครองลูกในครรภ์คนนี้ ให้เขามีโอกาสได้ลืมตาขึ้นมาดูโลก...”หยางอี้สะอื้นไห้จนตัวโยน โขกศีรษะลงกับพื้นอีกครา ก่อนจะเปล่งประโยคสุดท้ายออกมาด้วยหัวใจที่แหลกสลาย“...และได้โปรด... ปกป้องคุ้มครอง ‘ท่านอ๋อง’ ของลูก ให้ทรงแคล้วคลาดปลอดภัยจากภยันตรายทั้งปวงด้วยเถิด...”ตึง!นางโขกศีรษะอีกครั้งแต่เสียงนั้นกลับทำให้คนที่เฝ้ามองนางหลั่งน้ำตาร่างสูงใหญ่ในร่างดวงจิตชะงักค้าง ดวงตาคมกริบเบิกกว้างสั่นระริก สันกรามขบแน่น‘ทำไมกัน?...’คำถามนั้นดังก้อง‘ข้าทำร้ายเจ้า... ข้าทอดทิ้งเจ้า ปล่อยให้เจ้าทรมาน ปล่อยให้เจ้าอดอยาก ข้าด่าว่าเจ้าเป็นสตรีแพศยาไร้ยางอาย ข้าผลักไสเจ้า แต่เหตุใดในคำอธิษฐานต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของเจ้า ถึงยังมีชื่อของข้าอยู่ด้วย?!’ความรักอันบริสุทธิ์ ไร้เดียงสา และไม่เคยหวังสิ่งตอบแทนใด ๆ ของนาง เปรียบเสมือนคมดาบนับพันเล่มที่ย้อนกลับม

เสียงหัวเราะและเสียงแก้วสุรากระทบกันยังคงดังกึกก้องอยู่ในห้องโถงใหญ่เฉินอี้เทียนสูดลมหายใจเข้าลึก บดฟันกรามเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นโทสะที่เดือดพล่าน เขารู้ดีว่าหากผลีผลามอาละวาดตอนนี้ คนของตระกูลหลิวจะไหวตัวทัน เขายกมือขึ้นกุมขมับ ซวนเซทำทีเป็นเมามายไม่ได้สติ ก่อนจะปัดมือปฏิเสธจอกสุราที่ขุนศึกคนสนิทยื่นมาให้อีกรอบ“ข้าดื่มต่อไม่ไหวแล้ว... พวกเจ้าฉลองกันตามสบาย”เขาสะบัดเสียงห้วนต่ำตามนิสัยเดิม ท่าทางเย็นชาทำให้ไม่มีใครกล้าทัดทาน ร่างสูงในชุดมงคลสีแดงเพลิงก้าวเดินออกจากห้องโถงไปอย่างช้า ๆ แต่ทันทีที่พ้นสายตาผู้คนและเข้าสู่เงามืดของระเบียงทางเดินยาว เฉินอี้เทียนก็ทะยานร่างใช้วิชาตัวเบาพุ่งตรงไปยังเรือนหออย่างเงียบกริบตลอดทางที่ผ่านไป ภาพความเละเทะในจวนทำให้ดวงตาของเขาเย็นเยียบขึ้นเรื่อย ๆพวกบ่าวไพร่ไร้วินัยจับกลุ่มล้อมวงดื่มสุราและเล่นพนันกันตามมุมมืด ไม่มีใครตั้งเวรยาม ไม่มีใครใส่ใจหน้าที่ งานมงคลสมรสที่ฮ่องเต้พระราชทานถูกละเลยจนไม่ต่างจากเรือนที่ไร้ระเบียบ เพราะทุกคนในจวนต่างรู้ดีว่าท่านอ๋องรังเกียจเจ้าสาว จึงไม่มีผู้ใดเห็นหัวคนในเรือนหอแม้แต่คนเดียวเฉินอี้เทียนทอดฝีเท้าลงจนไร้

เขาตวัดผ้าห่มคลุมร่างหยางอี้จนมิดชิด ยื่นมือไปกุมมือน้อยที่เย็นเฉียบขึ้นมาบีบเบา ๆ“รอข้าอยู่ตรงนี้”เฉินอี้เทียนลุกพรวดขึ้นจากเตียง สวมรองเท้าเสร็จก้าวยาว ๆ ตรงไปยังประตูหน้าห้อง รังสีสังหารแผ่ออกจากร่างเข้มข้นจนอากาศในเรือนลดฮวบด้านนอกหน้าประตูห้องหอบ่าวหญิงสองนางยืนเท้าสะเอวอย่างกำแหง ในมือมีถังน้ำใบใหญ่ที่บรรจุน้ำบ่อเย็นจัดที่เจตนาตักมาสาดใส่เจ้าสาว บ่าวคนหน้าแสยะยิ้มชั่วร้าย เงื้อฝ่ามือหนาขึ้นสูง เตรียมจะฟาดลงบนแก้มของเสี่ยวชุ่ยที่ยืนขวางหน้าประตูอย่างเต็มแรง“นังเด็กไม่เจียมตัว ข้าจะตบสั่งสอนเจ้าให้รู้...ว่าอย่ามาต่อปากต่อคำกับข้า...จะบอกให้แม้แต่ท่านอ๋องยังต้องไว้หน้าพวกข้าด้วยซ้ำ”ปัง!!บานประตูไม้หนาหนักถูกถีบเปิดออกอย่างรุนแรงด้วยแรงเท้ามหาศาล! กรอบประตูไม้ฉีกขาด บานพับเหล็กหักสะบั้น เศษไม้ปลิวว่อนเฉียดใบหน้าบ่าวหญิงทั้งสองจนเลือดซิบ ฝ่ามือที่เงื้อค้างอยู่ชะงักกึก ร่างสูงตระหง่านในชุดคลุมมงคลสีแดงเพลิงก้าวข้ามธรณีประตูออกมา แววตาดุจพญามัจจุราชกวาดมองสิ่งมีชีวิตเบื้องหน้าอย่างไร้ซึ่งความปรานี“ทะ... ท่านอ๋อง!”บ่าวหญิงทั้งสองเบิกตากว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า ถังไม้ในมือร่วงหล่น

“ท่านอ๋อง... หม่อมฉันทำเองได้เพคะ ให้หม่อมฉันปรนนิบัติท่านอ๋องเถิด...”“อ้าปาก”น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดุดัน แต่แฝงอำนาจเด็ดขาดที่ไม่อาจขัดขืน“หม่อมฉันเป็นเพียงสตรีที่เพิ่งแต่งเข้ามา ไม่กล้ารบกวนท่านอ๋อง...”“ข้าสั่งให้อ้าปาก หลิวหยางอี้ เจ้าจะกินดี ๆ หรือจะให้ข้าป้อนด้วยปากข้าเอง?”คำขู่น่าอายทำเอาใบหน้าขาวซีดของหยางอี้ขึ้นสี ระเรื่อ นางจำต้องอ้าปากรับน้ำแกงร้อน ๆ นั้นเข้าไปอย่างว่าง่าย รสชาติหวานหอมกลมกล่อมของเนื้อไก่และโสมชั้นเลิศแผ่ซ่านไปทั่วลำคอ นางแทบจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ได้กินอาหารดีเช่นนี้คือเมื่อใดเฉินอี้เทียนตักป้อนนางทีละช้อนอย่างใจเย็น ไม่รู้สึกรำคาญสักนิด สายตาที่จับจ้องนางมีเพียงความห่วงใยอย่างปิดไม่มิดทว่าหยางอี้กลับยิ่งรู้สึกกดดันจนแทบหายใจไม่ออก สายตาของเขามันร้อนแรงและลึกซึ้งเกินกว่าที่นางจะรับไหว ความกลัวที่ฝังลึกในใจทำให้นางพยายามจะขยับตัวลุกขึ้นเพื่อแสดงความเคารพ“หม่อมฉันอิ่มแล้วเพคะ... หม่อมฉันควรลุกไปช่วยเสี่ยวชุ่ยจัดของ...”“เจ้าไม่ต้องทำสิ่งใดทั้งนั้น”“แต่หม่อมฉัน...”“นอนพักเสีย เมื่อคืนก็เหน็ดเหนื่อยมากไม่ใช่หรือ”คำว่าเหน็ดเหนื่อยทำให้เสี่ยวชุ่ย