جميع فصول : الفصل -الفصل 6

Tahimik ang buong sasakyan. Tanging ang paghinga namin lang ang naririnig—at ang mabilis, walang tigil na pagtibok ng puso ko.Tumingin pa rin ako kay Finrhey. Hinihintay ko siyang magsalita, magpaliwanag, sabihing wala sa katotohanan ang sinabi ng babae. Pero nananatili siyang tahimik. Nakayuko, nakakuyom ang mga kamao sa gilid ng hita niya, parang may kinikimkim na mabigat na bagay na matagal na niyang dinadala.“Finrhey?” tawag ko ulit, mas malakas nang kaunti. “Sagot mo naman.”Ang babae—hindi ko pa nalalaman ang pangalan niya—tumawa nang mahina, parang naiinis na natutuwa pa. Tumingin siya sa akin nang diretsahan, parang tinitimbang ang bawat reaksyon ko.“See?” sabi niya, nakangisi. “He doesn’t want to tell you himself. Because he knows I’m right.”Tumingin siya kay Finrhey. “Tell her, Finrhey. Or should I say Fifi? You never really changed, did you? Still hiding behind silence whenever things get hard.”Sa wakas, tumingin si Finrhey sa kanya. Ang mga mata niya ay malamig, walan

Nagising ako sa mainit na liwanag ng araw na tumatagos sa kurtina ng kwarto. Bago pa man dumilat nang buo, naramdaman ko na agad—hindi ako nag-iisa.Nasa likuran ko siya. Nakaakbay ang braso niya sa bewang ko, mahigpit pero banayad, parang takot siyang gumising ako nang biglaan. Ang hininga niya ay mainit sa batok ko, mabagal at payapa. Hindi ko inaasahan na ganito ang pakiramdam—ligtas. Sa kabila ng lahat ng banta, ng mga mensahe, ng dilim na bumabalot sa pamilya niya… kapag ganito kami, magkatabi at tahimik, parang walang ibang mahalaga sa mundo.Dahan-dahan akong humarap sa kanya. Nakapikit pa rin siya. Mas mukha siyang bata kapag tulog—walang pag-aalala sa noo, walang galit sa panga. Hinaplos ko ang gilid ng mukha niya, dahan-dahan, parang hawak ko ang pinakamahalagang bagay sa akin.Bumukas ang mga mata niya.Agad nagbago ang tingin niya—mula sa pagkagising, naging malambot at puno ng pagkilala. Hinawakan niya ang kamay ko sa pisngi niya at hinalikan ang palad ko.“You’re watchin

Hindi ko narinig ang sinabi pa ng tauhan. Ang mundo ko ay umikot nang malakas, parang hinila ako pababa sa dilim kahit nakatayo pa rin ako sa ilaw ng entablado. Ang bahay ko. Ang tahanan kung saan lumaki ako, kung saan nakatago ang lahat ng alaala ng aking pamilya—sunog na.Ramdam ko ang paghawak ni Finrhey nang mas mahigpit sa akin, parang ayaw niyang hayaang mahulog ako sa kawalan.“Eiri… tignan mo ako,” mariin pero malambot ang boses niya, hinahawakan ang magkabilang pisngi ko. “Nandito ako. Kasama mo ako. Hahakbang tayo nang sabay.”Tumingin ako sa kanya, nangingilid ang luha na hindi ko mapigilan. “Wala na ba ‘yon, Finrhey? Lahat ng nandoon… wala na?”Hinaplos niya ang likod ng kamay ko nang dahan-dahan. “Hindi pa natin alam. Pero kahit mawala pa ang lahat ng bagay—hindi ka nawawala. At hindi ko hahayaang may mawala pa sa’yo.”Lumingon siya sa nagbabalita, matigas ang mukha, walang bakas ng pag-aalinlangan.“Maghanda ng sasakyan. Ngayon na. Huwag mag-iwan ng bakas kung maaari. At