CHAPTER 5: FACING THE STORM

Nanatili akong nakatayo sa tabi niya, mahigpit ang hawak sa kamay ni Finrhey. Hindi ako umiwas ng tingin sa lalaking nasa harap namin.

“Sayang… hindi mo alam kung anong napasok mo,” ulit niya, nakangising-asar.

Bago pa ako makasagot, humakbang nang pasulong si Finrhey. Binitawan niya ang kamay ko sandali para humarap nang buo sa lalaki—matangkad siya, mas malapad ang balikat, at ang bawat galaw ay puno ng awtoridad na hindi kayang tapatan ng kahit sino sa bulwagang ito.

“Watch your mouth,” mariin ang boses niya, mababa pero umaalingawngaw sa pagitan namin. “You do not speak to her like that. You do not look at her like that. And you certainly do not pity her. She chose this. She chose me.”

Tumawa ang lalaki nang mahina, umiling-iling parang may naririnig siyang katatawanan.

“Chose you? You think anyone truly chooses you, Finrhey? People get trapped with you. They get pulled into your darkness and they never find their way out again.” Tumingin siya sa akin nang diretsahan. “Ask him, Eiri. Ask him why no one from his past stayed. Ask him why everyone who ever got close… walked away or got pushed out.”

Naramdaman ko ang pag-igting ng braso ni Finrhey. Akala ko magagalit siya—sigaw, magmumura, magkakagulo. Pero lumingon siya sa akin, hinawakan ang magkabilang kamay ko, at lumambot ang ekspresyon niya sa isang iglap.

“Tingnan mo ako, Eiri,” malumanay pero matatag ang boses niya. “Don’t listen to what he says. He doesn’t know us. He doesn’t know what this is.”

Tumingin ako sa kanya. “Totoo ba ang sinasabi niya? Na lahat ay lumalayo sa’yo?”

Huminga siya nang malalim. Hindi siya umiwas.

“People left because they couldn’t handle the pressure. Because they wanted the name and the money but not the weight that comes with it,” tinitigan niya ako nang diretso sa mata. “But I never pushed anyone away who wanted to stay. And I will never push you. If you want to leave, I’ll let you go. But if you choose to stay… I will hold on to you every single day.”

Hinaplos ko ang kamay niya. “Hindi ako aalis.”

Ngumiti siya nang bahagya—puno ng pag-asa at pagtitiwala. Pagkatapos ay lumingon siya sa lalaki.

“You see her?” itinuro niya ako nang may pagmamalaki. “She doesn’t look at me and see darkness. She looks at me and sees someone worth staying for. And nothing you say will ever change that.”

Namutla nang kaunti ang lalaki. “Nagbubulag-bulagan ka, Finrhey. Darating ang araw na makikita niya ang tunay ka… at iiwan ka niya katulad ng iba.”

“Hindi niya ako iiwan,” mariing sagot ni Finrhey. “Because I’m not going to give her a reason to. I will be honest with her. I will protect her. I will love her openly and fearlessly—something you never understood how to do.”

Tumahimik ang paligid. Naririnig ko ang paghinto ng usapan sa mga mesa, ang paglingon ng mga tao. Pero wala akong pakialam. Nakatingin lang ako kay Finrhey—sa lalaking handang ipaglaban kami sa harap ng lahat.

Lumapit ang lalaki nang kaunti, mababa ang boses para kaming dalawa lang ang nakakarinig.

“Akala mo nananalo ka,” bulong niya. “Pero darating ang gabi… at malalaman niya ang totoo tungkol sa pamilya mo. Tungkol sa kung ano talaga ang minana mo.”

Tumingin si Finrhey sa kanya nang malamig.

“Leave. Now. Before I have security escort you out and make a scene you’ll never recover from.”

Tinitigan siya ng lalaki nang matagal, bago dahan-dahang umatras.

“This isn’t over,” sabi niya habang lumalayo. “Far from it.”

Nang makaalis na siya, humarap agad sa akin si Finrhey. Hinawakan niya ang mukha ko nang mabilis, parang sinisigurong maayos pa rin ako.

“Are you okay?” tanong niya, puno ng pag-aalala ang boses. “Hindi ka ba natakot?”

Umiling ako at hinawakan ang kamay niya sa pisngi ko.

“Natakot ako… para sa’yo,” inamin ko. “Para sa kung gaano kabigat ang dinadala mo nang mag-isa.”

Nanlaki ang mata niya. Dahan-dahan siyang huminga, parang may tinanggal sa dibdib niya.

“I’m not alone anymore,” bulong niya. “Not since you.”

Hinila niya ako palapit, isiniksik ang braso ko sa kanyang tagiliran, at naglakad kami nang magkasama papasok sa gitna ng bulwagan.

“Stay close to me,” bulong niya sa aking tabi habang naglalakad kami. “Let them look. Let them whisper. But you keep your eyes on me. Okay?”

“Okay,” sagot ko. “Ikaw lang ang titingnan ko.”

Sa loob ng susunod na oras, ipinakilala niya ako sa bawat isa—hindi bilang asawang napilit lang, kundi bilang kanyang asawa, kanyang kapareha, kanyang mundo. Hawak niya ang kamay ko sa bawat paghinto, ipinapakita sa lahat na hindi ako nag-iisa.

Nang makarating kami sa isang tahimik na sulok malapit sa balkonahe, huminto siya at hinarap ako.

“You handled that beautifully,” sabi niya, hinahaplos ang likod ng kamay ko gamit ang kanyang hinlalaki. “I was so worried you’d be overwhelmed.”

Ngumiti ako. “Hindi naman. Kasi nandiyan ka.”

Lumapit pa siya nang kaunti, ang boses ay bumaba sa bulong na para lang sa akin.

“You have no idea how proud I am to be standing here with you,” tinitigan niya ang aking mga mata. “Every time I look at you… I realize I didn’t just find a wife. I found the one person who actually sees me.”

Bumilis ang tibok ng puso ko. Inabot ko ang kamay niya at mahigpit na hinawakan.

“Nakikita kita, Finrhey. Lahat ng bahagi mo—maganda man o madilim. Tinatanggap ko.”

Napapikit siya nang sandali, parang napakabigat ng pasasalamat niya. Nang dumilat siya, iba na ang tingin—mas malalim, mas matapang.

“Then I need to tell you something,” sabi niya. “Something I’ve been keeping because I was afraid.”

“Ano ‘yon?”

Huminga siya nang malalim, tumingin sa paligid bago bumalik sa akin.

“The man we just faced… his name is Darius. He was my father’s business partner’s son. When my father died, he left everything to me—including assets Darius believed were his.” Huminto siya, humigpit ang hawak sa kamay ko. “But there’s something else. Something no one else knows.”

Tumahimik ako, naghihintay.

“My father left a letter. For me. And in it… he warned me that the fortune isn’t just money. It’s also a responsibility. And a danger.” Tumingin siya sa akin nang diretso. “He wrote that there are people who will do anything to get what we have. And that I must protect the one I marry more than anything else.”

Napalunok ako. “Kaya ka nag-alala…”

“From the moment I chose you, I knew I was putting you in the line of fire,” hinaplos niya ang pisngi ko nang dahan-dahan. “But I couldn’t not choose you. Even if I tried… I couldn’t.”

Lumapit ako at niyakap siya nang mahigpit. Niyakap niya ako pabalik nang mas mahigpit pa.

“Hindi ka nag-iisa sa ‘to, Finrhey,” bulong ko sa dibdib niya. “Kasama mo ako. Sa lahat.”

Humiwalay siya nang kaunti, hinawakan ang mukha ko.

“Promise me you’ll be careful,” pakiusap niya. “No matter what happens—no matter what anyone offers you or threatens you with—you come to me first. Always.”

“Pangako,” sagot ko. “Ikaw lang ang tatahakin ko.”

Hinalikan niya ako sa noo nang matagal, parang naglalagay ng proteksyon.

“Ikaw ang buhay ko, Eiri. Huwag mong kakalimutan ‘yan.”

Bago pa ako makasagot, tumunog ang mikropono sa gitna ng bulwagan.

“Mga kaibigan at pamilya… mayroon kaming espesyal na anunsyo ngayong gabi mula kay Ginoong Finrhey Filipp Vhonzz.”

Tumingin siya sa akin. Nagtanong ang mga mata niya—pwede ba?

Tumango ako. “Sama ako sa’yo.”

Magkahawak-kamay kaming naglakad papunta sa entablado. Ang lahat ng mata ay nakatingin sa amin. Ramdam ko ang bigat ng tingin, ang paghihintay sa sasabihin niya. Pero hindi ako natatakot. Nasa tabi ko siya.

Tumayo siya sa harap ng mikropono, hindi bumitaw sa kamay ko. Tumingin siya sa buong bulwagan, pagkatapos ay ibinaling ang tingin sa akin.

“Maraming nagtaka kung bakit ako nagpasya na magpakasal nang ganito kabilis,” nagsimula siya, malinaw at matatag ang boses. “Maraming nagtanong kung negosyo lang ba ito, o kung napilitan lang ako.”

Huminto siya sandali, pinisil ang kamay ko.

“Narito ako ngayon para sabihin sa inyong lahat—walang pilitan. Walang utang. Walang kasunduan na hindi ko pinili nang buong puso.” Tumingin siya sa akin nang may pagmamahal na hindi naitago. “Pinili ko siya dahil sa kanya… natagpuan ko ang kapayapaan na akala ko hindi ko na mararanasan. Pinili ko siya dahil siya ang tanging taong nakakakilala sa akin nang totoo at hindi tumalikod.”

Lumingon siya sa akin, hawak ang magkabilang kamay ko.

“I love you, Eiri Aurora Lake. Not because of any arrangement. Not because of any promise. But because you are you. And I will spend the rest of my life proving that to you every single day.”

Napuno ng palakpakan ang buong bulwagan. Namumula ang mukha ko, nangingilid ang luha. Hinawakan ko ang mukha niya at hinalikan siya sa harap ng lahat—walang pag-aalinlangan, walang takot.

“I love you too,” bulong ko sa kanyang labi. “Wala nang iba.”

Nang humiwalay kami, nakangiti siya—tunay, malaya, masaya.

Pero sa paglingon namin sa mga tao, nakita ko siya. Sa likod ng karamihan, nakatayo si Darius. Hindi siya pumapalakpak. Nakatingin siya sa amin nang seryoso, at may hawak siyang telepono—nakatutok sa amin.

Biglang nagvibrate ang telepono ni Finrhey sa bulsa niya. Kinuha niya ito at tiningnan. Nanlamig ang mukha niya.

Akmang tatanungin ko siya nang hawakan niya ang kamay ko nang mahigpit—mas mahigpit kaysa dati.

“Eiri…” nanginginig ang boses niya. “Nakita nila ang anunsyo. At nagpadala sila ng larawan.”

“Anong larawan?”

Ipinakita niya sa akin ang screen.

Larawan ito ng bahay—ang tahanan ng pamilya ko. Ang bahay na kinalakihan ko. May nakasulat sa ibaba:

‘Ang pag-ibig niyo ay maganda. Pero tingnan natin kung gaano katagal mananatili ganyan kapag nagsimula nang masira ang lahat ng mahalaga sa inyo.’

Tumingin ako kay Finrhey. “Sila ba ang gumawa nito?”

Tumango siya nang mabigat, pagkatapos ay mahigpit na niyakap ako.

“Hindi sila makakapasok doon. May nagbabantay,” sabi niya, pero puno ng pag-aalala ang boses niya. “Pero ito lang ang simula. Alam nila kung sino ka. Alam nila kung saan ka nagmula.”

Napahawak ako sa dibdib ko. “Ano ang gagawin natin?”

Humiwalay siya, tinitigan ako nang diretso sa mata.

“Ngayon… lumalaban tayo nang buong-buo. Wala nang pagtatago. Wala nang pag-iingat lang. Mula ngayon, ipagtatanggol natin ang atin.”

Bago pa ako makasagot, may tumakbong papalapit sa amin—isa sa mga pinagkakatiwalaan niyang tauhan. Hinihingal ito.

“Ginoong Finrhey… may tawag po. Mula sa pulisya. Nasunog po ang bahay ng pamilya ni Eiri.”

Nanlaki ang mata ko. Parang huminto ang mundo.

Humarap sa akin si Finrhey, agad akong niyakap nang mahigpit kahit nanginginig siya sa galit.

“Nandito lang ako,” bulong niya sa aking buhok. “Kasama mo ako. Kahit anong mangyari… hindi ka nag-iisa.”

Pero narinig ko ang pagnginig ng panga niya habang mahigpit na hinahawakan ang aking kamay. Tumingin siya sa kawalan, matinding galit at pagpapasiya sa kanyang mukha.

“Tapos na ang pagiging mahinahon,” sabi niya sa sarili. “Sila ang nagsimula… pero tatapusin ko ito.”