CHAPTER 2: THE SECRET BENEATH THE SILENCE

Tahimik ang buong sasakyan. Tanging ang paghinga namin lang ang naririnig—at ang mabilis, walang tigil na pagtibok ng puso ko.

Tumingin pa rin ako kay Finrhey. Hinihintay ko siyang magsalita, magpaliwanag, sabihing wala sa katotohanan ang sinabi ng babae. Pero nananatili siyang tahimik. Nakayuko, nakakuyom ang mga kamao sa gilid ng hita niya, parang may kinikimkim na mabigat na bagay na matagal na niyang dinadala.

“Finrhey?” tawag ko ulit, mas malakas nang kaunti. “Sagot mo naman.”

Ang babae—hindi ko pa nalalaman ang pangalan niya—tumawa nang mahina, parang naiinis na natutuwa pa. Tumingin siya sa akin nang diretsahan, parang tinitimbang ang bawat reaksyon ko.

“See?” sabi niya, nakangisi. “He doesn’t want to tell you himself. Because he knows I’m right.”

Tumingin siya kay Finrhey. “Tell her, Finrhey. Or should I say Fifi? You never really changed, did you? Still hiding behind silence whenever things get hard.”

Sa wakas, tumingin si Finrhey sa kanya. Ang mga mata niya ay malamig, walang kahit anong bakas ng lambing na nakita ko kanina.

“You’ve said enough,” matigas ang boses niya. “Get out.”

“Not until she knows the truth,” sagot ng babae, hindi man lang nanginginig ang boses. “You think you can keep this from her forever? You think marrying her fixes everything?”

Lumapit pa siya nang kaunti, nakatingin sa akin ngayon. “He didn’t choose you because he suddenly fell for you, Eiri. He chose you because you fit exactly what he needed. A face, a name, a family connection—nothing more.”

Nanlamig ang buong katawan ko. Tumingin ako kay Finrhey. “Totoo ba ‘yan? Sabihin mo sa akin—bakit mo talaga ako pinili?”

Huminga siya nang malalim, parang pinipilit na hanapin ang tamang salita. Nang tumingin siya sa akin, puno ng lungkot ang mga mata niya—pero hindi ito pagtanggi.

“I chose you because… I’ve known you for longer than you think,” sabi niya nang dahan-dahan. “But not in the way you’re imagining.”

Kumunot ang noo ko. “Anong ibig mong sabihin? Paanong matagal na tayong magkakilala? Hindi tayo nagkita bago ngayon.”

“We haven’t met face to face, no,” sagot niya. “But I’ve watched you. For years. I know who you are—your kindness, your strength, the way you carry yourself even when your own family takes you for granted. That’s why I asked for you specifically. Not because of some random arrangement. Because I wanted you.”

“Wala ‘yang katotohanan,” singit ng babae. “Gusto mo siya dahil madali siyang paamuhin. Wala siyang alam sa mga laro ninyo, Finrhey. Wala siyang alam sa pamilya mo, sa mga panganib na dala ng pangalan mo.”

Tumingin siya sa akin. “Do you know what you’ve really stepped into, Eiri? You think this is just about love and marriage? This is a battlefield. And you—you’re just a pawn.”

Hindi ako nakapagsalita. Tumingin ako kay Finrhey. “Totoo ba ‘yan? Is that how you see me?”

Agad siyang umiling, lumapit nang kaunti at akmang hahawakan ang kamay ko—pero umiwas ako. Napatigil siya, parang sinaksak.

“Never,” sabi niya nang mariin, punong-puno ng damdamin. “I have never seen you as a pawn. Don’t you ever think that. From the moment I first saw your photo, heard stories about you… I knew you were the one I wanted. I wanted to protect you. I wanted to be the person who finally gave you the love you deserved.”

“Protect me?” tawa ng babae. “You’re dragging her into hell with you! You think marrying her keeps her safe? It just puts a bigger target on her back!”

Tumingin siya sa akin nang seryoso. “There are people who will do anything to break him, to take everything he has. And now that you’re his wife… they’ll go through you first.”

Napalunok ako. “Sino sila?”

Bago pa siya makasagot, nagsalita na si Finrhey. Tumayo siya nang tuwid, punong-puno ng awtoridad sa buong pagkatao niya.

“That’s enough,” ang boses niya ay parang kulog. “You don’t get to scare her like this. You don’t get to walk in here and destroy everything I’ve been building just because you couldn’t accept that it’s over between us.”

“It’s not over until I say it is!” sigaw ng babae. “We were supposed to be together, Finrhey! We had plans! We had a future! And then—out of nowhere—you decide to marry a girl you barely even know!”

“I never loved you,” sabi niya nang diretsahan, walang pag-iimbot. “I respected you, yes. But I never loved you. And I never would have chosen you. Not when I knew she existed.”

Nanlaki ang mata ko. “Ako? Paanong—”

“Get out,” ulit ni Finrhey sa babae, itinuro niya ang p***o. “Before I have security escort you out. Don’t make this uglier than it already is.”

Tinitigan siya ng babae nang matagal, parang hindi makapaniwala na kayang sabihin ‘yon sa kanya. Unti-unting nagbago ang ekspresyon niya—mula sa galit, naging malamig at mapang-asar.

“Fine,” sabi niya. “But don’t come crying back to me when she leaves you too. When she finds out the real reason you pushed everyone away.”

Tumingin siya sa akin nang huling beses. “Good luck, Eiri. You’re going to need it.”

Umalis siya. Narinig ko ang pagbagsak ng p***o, at pagkatapos—katahimikan.

Naiwan kaming dalawa. Hindi ako makatingin nang diretso sa kanya. Maraming tanong sa isip ko, at wala akong alam kung alin sa mga ito ang totoo.

Lumapit siya nang dahan-dahan. “Eiri…”

“Wag lumapit,” sabi ko, hindi pa rin tumitingin sa kanya. “Sabihin mo sa akin ang totoo. All of it. Walang itatago.”

Tumigil siya sa paghakbang. Huminga siya nang malalim.

“I will tell you everything,” sabi niya nang mahinahon. “But not here. Not like this. Let’s go home—our home—and I’ll explain every single thing. I promise. No more secrets.”

Tumingin ako sa kanya sa wakas. “Bakit ngayon lang? Bakit kailangan pa sabihin ng iba bago mo sabihin sa akin?”

“Because I was scared,” inamin niya, at sa boses niya ay naramdaman ko ang katotohanan. “I was terrified that if you knew the full truth, you’d walk away. And I can’t lose you, Eiri. Not before I even get to show you how much you mean to me.”

Hindi ko alam kung maniniwala ba ako. Pero sa mga mata niya—wala akong nakitang kasinungalingan. Nakita ko ang takot, ang pag-asa, at isang bagay na parang matagal na paghihintay.

“Sumakay ka na lang,” sabi ko, pumasok sa loob ng sasakyan. “Pero hindi ibig sabihin nito ay naniniwala na ako sa lahat.”

Sumakay siya. Tahimik ang biyahe sa simula. Hawak niya ang manibela nang mahigpit, paminsan-minsan ay sumisilip sa akin sa gilid. Nakatingin lang ako sa labas ng bintana—ang mga ilaw ng Maynila ay dumaan nang mabilis, parang mga tanong na hindi ko pa masagot.

“Who is she?” tanong ko nang mahina.

Huminga siya nang malalim bago sumagot.

“Her name is Sabrina,” sabi niya. “My ex-fiancée. Our families arranged it years ago. But I ended things before anything happened. Because I found out about you.”

“About me?” lumingon ako sa kanya. “Ano ang ibig mong sabihin?”

Tumingin siya sa akin nang seryoso.

“Your mother and my mother were best friends,” sabi niya. “Before you were born, before I was born. They made a promise—if they ever had children who were of age, they’d bring their families together. But something happened. They lost touch. And it took years before my mother found yours again. By then… she was already sick.”

Napahinto ako. “Nanay ko…”

“She never stopped talking about you, Eiri. About how proud she was, about the daughter she raised with so much love. And when my mother told me… I knew. I knew I had to find you. I had to keep that promise.”

Napalunok ako, naramdaman ang pag-init ng mga mata ko. “Kaya ka pumayag sa kasal? Dahil sa pangalan ng ina natin?”

“Partly,” inamin niya. “But that’s not why I chose you. The more I learned about you—the more I saw how you lived, how you loved despite everything… the more I realized this wasn’t just a promise anymore. It became something I wanted for myself. You became someone I couldn’t stop thinking about.”

Hinawakan niya ang kamay ko nang dahan-dahan. Hindi siya humingi ng pagtugon—hinayaan lang niya akong magdesisyon kung hahawakan ko rin siya.

“I know it’s fast. I know it’s messy and complicated and nothing like what you dreamed of,” sabi niya nang mahinahon. “But every time I look at you… I know I’m exactly where I’m supposed to be. And I will spend every day proving that to you if I have to.”

Tiningnan ko ang kamay niya sa akin. Mainit ito, matibay, parang tahanan. Gusto kong maniwala. Gusto kong ibigay ang sarili ko nang walang pag-aalinlangan. Pero ang mga salita ni Sabrina ay umuulit pa rin sa isip ko.

May itinatago siya sa’yo.

“Finrhey,” tawag ko sa kanya. “Mayroon pa bang iba? Something else you’re not telling me?”

Tumahimik siya sandali. Nakita ko ang pag-aalinlangan sa mukha niya.

“Later,” sabi niya. “I promise—everything. But let’s get to the house first. Please.”

Hindi nakakapanatag ang sagot niya. Pero tumango na lang ako.

Nang makarating kami sa bahay—isang malaki at magandang mansyon sa labas ng lungsod—tahimik kaming pumasok. Wala nang ibang tao. Tayo lang.

Dinala niya ako sa isang malawak na silid na may malaking bintana, nakatingin sa mga bituin sa itaas. Humarap siya sa akin, hawak ang magkabilang kamay ko.

“Eiri Aurora Lake,” sabi niya nang malumanay. “I want you to know that I never intended to hurt you. Everything I’ve done… I did it because I thought it would keep you safe.”

“Safe from what?” tanong ko.

Bago pa siya makasagot, tumunog ang telepono niya. Ipinakita niya sa akin ang screen—hindi tawag, kundi isang mensahe.

Mula sa hindi kilalang numero:

‘Alam na niya. At ngayon, wala ka nang mapagtataguan. Handa na kaming kunin ang dapat sa amin.’

Nanlaki ang mata ko. Tumingin ako kay Finrhey. Namutla siya.

“Sino ‘yan?” tanong ko nang nanginginig ang boses.

Hinawakan niya ako nang mahigpit sa balikat. Tumingin siya sa akin nang seryoso, punong-puno ng babala sa mga mata.

“This is the part I was afraid of,” sabi niya. “They’re here. And they won’t stop until they get what they want.”

“Sino sila, Finrhey?”

Lumunok siya.

“People who think I owe them something,” sagot niya nang mabagal. “People who will use anything—and anyone—to get to me.”

Tumingin siya sa akin nang diretsahan.

“Eiri… they’re going to use you against me.”