CHAPTER 4: BEFORE THE GALA

Nagising ako sa mainit na liwanag ng araw na tumatagos sa kurtina ng kwarto. Bago pa man dumilat nang buo, naramdaman ko na agad—hindi ako nag-iisa.

Nasa likuran ko siya. Nakaakbay ang braso niya sa bewang ko, mahigpit pero banayad, parang takot siyang gumising ako nang biglaan. Ang hininga niya ay mainit sa batok ko, mabagal at payapa. Hindi ko inaasahan na ganito ang pakiramdam—ligtas. Sa kabila ng lahat ng banta, ng mga mensahe, ng dilim na bumabalot sa pamilya niya… kapag ganito kami, magkatabi at tahimik, parang walang ibang mahalaga sa mundo.

Dahan-dahan akong humarap sa kanya. Nakapikit pa rin siya. Mas mukha siyang bata kapag tulog—walang pag-aalala sa noo, walang galit sa panga. Hinaplos ko ang gilid ng mukha niya, dahan-dahan, parang hawak ko ang pinakamahalagang bagay sa akin.

Bumukas ang mga mata niya.

Agad nagbago ang tingin niya—mula sa pagkagising, naging malambot at puno ng pagkilala. Hinawakan niya ang kamay ko sa pisngi niya at hinalikan ang palad ko.

“You’re watching me,” bulong niya, boses pa rin mababa at paos. “How long have you been awake?”

“Kakagising ko lang,” sagot ko, hindi lumalayo ang tingin. “Gusto ko lang tignan ka… habang tahimik pa ang lahat.”

Hinila niya ako nang mas malapit, dumikit ang noo niya sa akin.

“It won’t be quiet forever, Eiri. Not after tonight.”

“Alam ko.” Hinaplos ko ang buhok niya. “Pero ngayon… pwede ba tayong magpanggap na normal lang? Na asawa lang tayo na nagmamahalan at walang kalaban-laban?”

Tinitigan niya ako nang matagal, pagkatapos ay dahan-dahang ngumiti—yung ngiting para lang sa akin.

“I’d like that very much,” sabi niya. “Just us. No threats. No messages. Just… you and me.”

Niyakap ko siya nang mahigpit. Nanatili kami nang ganito nang ilang sandali—walang nagsasalita, naririnig lang namin ang tibok ng puso ng isa’t isa. Pero alam kong kailangan na naming bumangon. Naghihintay ang gabi. Naghihintay ang gala.

Nang makabihis na kami, nasa balkonahe kami ng kwarto, nakatingin sa malawak na hardin sa ibaba. Nakatayo siya sa likuran ko, nakapulupot ang mga braso sa akin, nakadikit ang pisngi niya sa balikat ko.

“I’m scared,” inamin ko nang mahina. “Finrhey… hindi ako sanay sa ganitong mundo. Hindi ko alam kung paano makisama sa kanila.”

Hinigpitan niya ang yakap.

“Then don’t. Be exactly who you are,” sabi niya nang mariin. “Don’t change a single thing for them. I chose you because you’re real. Because you’re kind and brave and honest in a place full of liars. Don’t you dare hide that away tonight.”

Lumingon ako sa kanya. “Paano kung magkamali ako? Paano kung may masabi akong mali?”

“Then I’ll be right there beside you,” hinawakan niya ang magkabilang kamay ko at itinaas sa pagitan namin. “Whatever happens—whatever anyone says—remember this: you are the most important person in that room to me. Not the guests. Not the partners. Not the people who hate us. You. Nothing else matters.”

Bumilis ang tibok ng puso ko. Lumapit ako nang kaunti.

“Talaga ba?” tanong ko, tinitigan ang bawat detalye ng mukha niya. “Kahit magulo ang lahat? Kahit alam kong may itinatago ka pa?”

Tumahimik siya sandali. Hindi siya umiwas ng tingin.

“I’m not hiding things from you to hurt you, Eiri. I’m protecting you until I know you’re safe enough to hear everything,” dahan-dahan niyang hinaplos ang pisngi ko. “But I promise you—after tonight, no more secrets. Every name. Every fear. Every part of my past that scares me. I’ll lay it all out for you. No more hiding.”

“Bakit ngayon lang?”

“Because I was terrified that once you knew the whole truth… you’d leave,” inamin niya, at sa boses niya ay naramdaman ko ang tunay na takot. “And I can’t lose you. Not when I just found you.”

Lumapit pa ako at inilapit ang mukha ko sa kanya.

“Hindi ako aalis, Finrhey. Hindi dahil wala akong mapuntahan. Kundi dahil gusto kong manatili. Gusto ko ikaw.”

Napapikit siya nang marinig ‘yon, parang nabunutan ng mabigat na pasanin. Hinawakan niya ang mukha ko nang dalawang kamay.

“You have no idea how much I needed to hear that,” bulong niya. “I’ve spent so long thinking I’d be alone in this. And then you came… and suddenly everything felt different.”

Hinalikan niya ako—mabagal, malalim, puno ng pagtanggap at pag-asa. Niyakap ko ang leeg niya, ibinigay ang sarili ko nang buong-buo. Wala nang iba sa mundo kaming dalawa. Wala nang banta, wala nang gala, wala nang nakaraan. Tayo lang.

Nang humiwalay kami, pareho kaming humihingal. Hinaplos niya ang labi ko gamit ang dulo ng daliri niya.

“Kailangan na nating maghanda,” sabi niya, bagaman ayaw pa rin niyang bumitaw. “Darating na ang mga taga-ayos ng damit at alahas.”

Tumango ako. “Sasamahan mo ba ako?”

“Sa bawat hakbang,” pangako niya. “Hindi kita iiwan kahit sandali.”

Makalipas ang ilang oras, nasa harap na ako ng malaking salamin. Nakasuot na ang damit—mahaba, kulay ginto, dumadapo sa sahig, masikip sa bewang at lumalawak sa ibaba. Sapatos na mataas ang suot ko, at ang buhok ko ay inayos nang maayos, may ilang hibla na nakalaylay sa balikat ko.

Pumasok siya sa kwarto. Tumigil siya sa paghakbang nang makita ako. Nakatingin siya nang matagal, parang hindi makapaniwala.

“Ang ganda mo,” bulong niya, dahan-dahang lumapit. “I knew you’d be beautiful. But seeing you like this… it takes my breath away.”

Namula ako. “Sobra naman.”

“Hindi. Hindi sapat ang salitang ‘maganda’ para ilarawan ka ngayon,” tumigil siya sa likuran ko, nakatitig sa repleksyon namin sa salamin. Hinaplos niya ang balikat ko. “Everyone will see you tonight. And they’ll know. They’ll know why I chose you. Why I’d burn everything down before I let anyone hurt you.”

Hinawakan ko ang kamay niya sa balikat ko. “Wag mong sunugin ang lahat para sa akin. Gusto ko tayong lumabas dito nang buo. Pareho tayong ligtas.”

Humarap siya sa akin, hinawakan ang magkabilang kamay ko.

“I will do everything in my power to make sure that happens,” seryoso ang boses niya. “But promise me something. If things get bad… if you feel unsafe… you tell me immediately. No hesitation. You come to me. You don’t try to be brave alone.”

Tumango ako. “Pangako.”

Tumingin siya sa akin nang matagal, parang may gustong sabihin pero pinipigilan.

“Mayroon pa ba?” tanong ko nang mahina.

Huminga siya nang malalim.

“Ang taong haharap sa atin ngayong gabi… kilala ko siya mula pagkabata. Ang tingin niya sa akin ay ninakaw ko ang lahat mula sa kanya. Ang yaman. Ang pangalan. Ang kapangyarihan. At ngayon… ikaw pa ang isasama niya sa listahan ng mga kinuha ko sa kanya.”

“Kaya niya ako gagamitin laban sa’yo?”

Tumango siya nang mabigat.

“He will try. But he will not succeed. Not while I’m standing between you and him.” Hinaplos niya ang pisngi ko. “Whatever he says… whatever accusation he throws… don’t believe it. He doesn’t know me. Not really. He knows the version of me he created in his anger.”

“Alam ko kung sino ka, Finrhey,” tinitigan ko siya nang diretso. “Hindi dahil sa sinabi mo. Kundi dahil sa naramdaman ko. Sa paraan ng pagtrato mo sa akin. Sa pag-aalala mo. Sa pagtanggap mo sa akin kahit hindi tayo magkakilala nang matagal.”

Namalayan kong nangingilid ang luha sa mga mata niya—halos hindi nakikita, pero nakita ko.

“You make me sound like someone worth loving,” bulong niya, parang nagugulat pa rin sa ideya.

“Hindi ka lang karapat-dapat,” hinawakan ko ang mukha niya nang dalawang kamay. “Ikaw ang pinakamahalagang tao sa akin ngayon. Huwag mong kalimutan ‘yan.”

Hinalikan niya ang noo ko nang matagal.

“Handa ka na ba?” tanong niya nang humiwalay.

Huminga ako nang malalim. Hinawakan ko ang kamay niya nang mahigpit.

“Kasama ka ba?”

Ngumiti siya nang bahagya at hinigpitan ang hawak sa kamay ko.

“Always. Forever.”

Lumabas kami ng kwarto. Ang sasakyan ay naghihintay na sa ibaba. Nang makasakay kami, hindi siya bumitaw sa kamay ko. Magkahawak ang aming mga kamay sa buong biyahe. Tahimik, pero hindi nakakatakot. Alam kong nandiyan siya.

Nang makarating kami sa malaking pintuan ng bulwagan—puno ng ilaw, musika, at mga taong naghihintay—huminto siya sandali. Tumingin siya sa akin.

“Last chance,” sabi niya nang malumanay. “Kung ayaw mo… pwede tayong umuwi ngayon. Walang magsasabi sa’yo ng kahit ano.”

Tumingin ako sa kanya. Sa kanyang mga mata na puno ng pag-aalala at pagmamahal.

“Kasama ka ba?” ulit ko.

“Palagi.”

Tumango ako at hinila siya nang kaunti palapit.

“Tara na. Harapin natin sila.”

Bumukas ang p***o. At sa unang hakbang namin palabas, narinig ko ang bulungan ng mga tao. Lahat ng tingin ay nasa amin.

Pero ang tingin niya… nasa akin lang.

“Ngayon,” bulong niya sa aking tabi habang naglalakad kami nang magkatabi, magkahawak-kamay. “Ikaw ang reyna dito. At ako ang iyong tagapagtanggol. Walang makapagpapababa sa’yo.”

Ngumiti ako nang totoo sa unang pagkakataon ngayong gabi.

“At ikaw ang akin.”

Tumagal ang tingin niya sa akin, parang may gustong sabihin pa—pero biglang tumahimik ang paligid.

Isang lalaki ang lumapit sa amin. Nakangiti, pero walang saya ang mga mata niya.

Tumigil kami sa paglalakad. Hinigpitan ni Finrhey ang hawak sa kamay ko.

“Finrhey,” sabi ng lalaki, mababa ang boses, puno ng pamilyar na poot. “At ito na ba ang bagong asawa mo? Ang bagong biktima?”

Tumingin si Finrhey sa kanya nang diretso, walang pag-atras.

“Mag-ingat ka sa sasabihin mo,” malamig ang boses niya. “Huwag mong banggitin ang pangalan niya sa bibig mo kung wala kang magandang sasabihin.”

Tumawa ang lalaki nang mahina at tumingin sa akin.

“Maligayang pagdating sa pamilya, Eiri. Sayang… hindi mo alam kung anong napasok mo.”