CHAPTER 3: THREAT AND DEVOTION

Tumigil ang paghinga ko sa sinabi niya. Tinitigan ko siya—mabigat ang dibdib, nanginginig ang mga kamay sa gilid ko.

“Use me?” ulit ko, mahina pero malinaw. “Gagamitin nila ako laban sa’yo?”

Hindi siya umiwas ng tingin. Hinawakan niya ang magkabilang balikat ko nang mariin pero dahan-dahan, parang takot siyang masaktan ako kahit paano.

“That’s exactly what I’m trying to prevent,” sagot niya, mababa at seryoso ang boses. “Eiri, listen to me carefully. You married into a world that doesn’t play fair. It’s not just boardrooms and luxury dinners—there are people who’ve been waiting for me to show weakness. And now that we’re bound together… they see you as the easiest way to get to me.”

Tumalikod siya sandali, naglakad nang ilang hakbang, nakakuyom ang mga kamao. Nakita ko ang pag-igting ng panga niya—galit, takot, lahat magkahalo.

“Why didn’t you tell me this sooner?” tanong ko, sumunod ang boses ko sa kanya. “Kanina ko pa dapat nalaman ‘to.”

Lumingon siya agad. Lumapit, hawak ang mukha ko nang dalawang kamay niya.

“Because I wanted to protect you from this exact fear!” tumaas nang kaunti ang boses niya, puno ng damdamin. “I didn’t want you to walk into our first days together thinking you were nothing but a target. I wanted us to have time—time to build something real before the world tried to tear it apart.”

Napalunok ako. Ramdam ko ang katotohanan sa bawat salita niya. Pero hindi ibig sabihin nito ay hindi ako natatakot.

“Pero nandito na tayo, Finrhey,” bulong ko. “They’re already here.”

Tinitigan niya ako nang matagal. Dahan-dahan siyang tumango.

“Yes. They are. But let me make one thing absolutely clear—nothing, and I mean nothing, is going to happen to you. Not while I’m breathing.” Hinaplos niya ang pisngi ko, malambot ang hawak sa kabila ng bigat ng usapan. “Do you understand? You are my wife. My priority. And anyone who tries to hurt you will answer to me.”

Nanindig ang balahibo ko sa tono niya—hindi ito banta lang, ito ay pangakong seryoso, buo, at walang pag-aalinlangan.

“Who are they?” tanong ko. “Tell me their names. Tell me everything.”

Bumuntong-hininga siya, dahan-dahang binitawan ang mukha ko at umupo sa gilid ng malaking bintana. Ipinakita niya ang telepono sa akin—ang mensahe ay nakatingin pa rin sa screen.

“Years ago,” nagsimula siya, mabagal at malinaw ang pagsasalita, “before I took full control of the Vhonzz empire, there were partners—people who thought they could manipulate my family’s business for their own gain. When I stepped in, I cut them out. I secured what was ours. But they never forgave me. And they never went away.”

Tumingin siya sa akin nang diretso.

“They believe I hold assets that rightfully belong to them. Assets I’ve never seen, never touched—things my father kept hidden before he passed. And now they think you can lead them to it.”

“Me?” Nagulat ako. “Bakit ako? Wala akong alam sa mga ‘yan.”

“Exactly. They think because you’re new—because you’re not from this world—you’ll be easier to pressure. Easier to manipulate.” Tumayo siya ulit, lumapit nang kaunti. “They think I’ll tell you everything. That I’ll give it all up just to keep you safe.”

Tumahimik ako sandali. Pinag-isipan ko ang lahat—ang kasal, ang pagpili niya sa akin, ang pag-amin niya na matagal na niya akong kilala.

“Finrhey…” Tumingin ako sa kanya. “Is that why you really married me? Just to keep something hidden behind me?”

Nanlaki ang mata niya. Agad siyang umiling, halos umatras sa tanong ko.

“No. God, no. Eiri—never.” Hinawakan niya ang kamay ko, mahigpit, parang ayaw niya akong bitawan. “I married you because I want you. Because from the moment I first heard your name, I couldn’t get you out of my head. The danger? That’s just… an ugly truth I was hoping to shield you from. But my feelings for you—they have nothing to do with business or secrets or threats. Do you believe me?”

Tinitigan ko siya. Hinahanap ko ang anumang senyales ng pagsisinungaling. Wala. Sa kabila ng lahat, totoo ang nararamdaman niya. At totoo rin ang nararamdaman ko.

Tumango ako nang dahan-dahan. “I believe you.”

Napabuntong-hininga siya, parang nabunutan ng malaking pasanin. Hinila niya ako palapit sa kanya, niyakap nang mahigpit—hindi para pigilan, kundi para iparamdam na kasama ko siya.

“Thank you,” bulong niya sa buhok ko. “Thank you for trusting me, even a little.”

Niyakap ko rin siya pabalik. “Ano na ang gagawin natin?”

Humiwalay siya nang kaunti pero hawak pa rin ang baywang ko.

“We don’t run,” sabi niya nang matatag. “We face this together. Starting now—you don’t go anywhere alone. Not the house, not the city, nowhere. My security team will be with you at all times. And I’ll be with you as much as I can.”

“At ikaw?” tanong ko. “May panganib din sa’yo, ‘di ba?”

Ngumiti siya nang bahagya, may halong tapang at lambing.

“I’ve handled worse. But knowing you’re here—knowing I have someone worth fighting for… that makes me stronger than I’ve ever been.” Hinaplos niya ang baba ko gamit ang likod ng daliri niya. “You’re not my weakness, Eiri. You’re my strength.”

Bumilis ang tibok ng puso ko. Lumapit pa ako nang kaunti, hanggang sa halos magdikit na ang mukha namin.

“Then let me stand with you,” sabi ko nang mahigpit. “Don’t keep me in the dark. Whatever happens, whatever they say—I want to know. I’m your wife, Finrhey. Let me be your partner, not just someone you protect.”

Tinitigan niya ako nang matagal, dahan-dahang nag-iilaw ang tingin niya—paghanga, pagmamahal, pagtanggap.

“You have no idea how badly I want that,” bulong niya. “To have you beside me—openly, fully—through everything.”

“Then do it,” sagot ko. “Let’s start now.”

Hinalikan niya ako—mabagal, malalim, puno ng pag-asa at pangako. Hindi ito mabilis o nagmamadali. Ito ay pagpapatibay—na kahit anong mangyari, kami ay magkasama. Niyakap ko ang leeg niya, ibinigay ang sarili ko nang buong-buo.

Nang humiwalay kami, pareho kaming humihingal. Nakadikit ang noo niya sa akin.

“Tomorrow,” sabi niya, “I’ll introduce you properly to the team. The people who will keep you safe. And I’ll tell you everything—every name, every threat, every detail. No more holding back.”

“Sige,” sagot ko. “Pero ngayon… manatili ka rito sa tabi ko.”

Hinawakan niya ang kamay ko at dinala ako sa malambot na sofa sa tapat ng bintana. Nakaupo kami nang magkatabi, nakadikit ang balat namin, pinapanood ang paglubog ng araw sa likod ng mga bundok. Tahimik, payapa—pansamantala.

Pero biglang tumunog ulit ang telepono niya.

Ibang mensahe ito. Walang numero. Larawan lang.

Nanlaki ang mata ko nang makita ko ito.

Ito ang larawan ko—kanina, sa labas ng opisina, bago kami sumakay sa sasakyan. Nakatingin ako sa paligid, walang kamalay-malay. May nakasulat sa ibaba:

‘Maganda ang iyong asawa. Sayang kung may mangyari sa kanya bago pa siya makilala nang lubusan.’

Namutla ako. Napahawak ako sa braso ni Finrhey.

Agad niyakap niya ako nang mahigpit, itinago ang mukha ko sa dibdib niya habang nakatingin siya sa screen—galit na galit, namumula ang mukha, nanginginig ang panga.

“They’re watching us,” bulong ko nang nanginginig ang boses. “They saw us.”

“Wala silang makukuha,” mariing sagot niya. “Hindi ka nila mahahawakan. Hinding-hindi.”

Tumingin siya sa akin, hawak ang mukha ko nang dalawang kamay—matapang, determinado, at punong-puno ng pagmamahal.

“Eiri, look at me. Whatever happens—whatever they send, whatever they say—don’t let them see you afraid. I need you strong. For both of us.”

Tumango ako, pinipigilan ang luha. “Matatag ako. Kasama ka.”

Ngumiti siya nang bahagya at hinalikan ang noo ko.

“That’s my girl.”

Pero bago pa man kumalma ang tibok ng puso ko, tumunog ang telepono sa ikatlong pagkakataon.

Iba na ang mensahe. Mas malinaw. Mas mapanganib.

‘Hindi niyo kami matatakasan. Bukas, sa gala dinner ng pamilya Vhonzz… magkikita tayo. At makikita natin kung gaano katotoo ang pagmamahal niyo sa isa’t isa.’

Napatingin ako kay Finrhey. Nanigas siya.

“The gala,” bulong niya. “They’re going to be there.”

Tumingin siya sa akin nang seryoso, may halong takot at pagpapasiya.

“They’re daring us to show up.”

Huminga ako nang malalim. Hinawakan ko ang kamay niya nang mahigpit—ang kamay na magpoprotekta sa akin, at ang kamay na poprotektahan ko rin.

“Then we go,” sabi ko nang buong tapang. “Magkasama.”

Tinitigan niya ako nang matagal. Dahan-dahan siyang tumango—hindi dahil kailangan, kundi dahil desisyon na namin ito pareho.

“Together,” sagot niya. “Whatever happens… together.”

Pero sa likod ng boses niya, narinig ko ang isang bagay na nagpapatigil sa akin. Isang bulong, halos hindi naririnig:

“And I’ll make sure nothing touches you… even if it costs me everything.”