All Chapters of จอมมารสยบรัก NC25+: Chapter 1 - Chapter 7

เพล้ง! เสียงจานข้างตกกระทบพื้นกระเบื้องส่งเสียงดังไปถึงชั้นสองของบ้าน ดาริกาที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปทำงานรีบวิ่งลงมาดู พบว่าพี่ชายของตนกำลังนั่งกำหมัดอยู่ตรงหน้าทีวีขนาดใหญ่ “พี่ซัน ทำไม…” กับข้าวเกลื่อนกลาดเต็มพื้น ดาริกาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไม่แคล้วต้องเสียเวลาทำความสะอาดอีกกระมัง “พี่เกลียดมัน พี่เกลียดไอ้ไทม์!” ดนัย ตวาดกร้าวขณะดวงตาจดจ้องจอทีวีไม่วาง บนจอสี่เหลี่ยมกว้างปรากฏเรือนร่างสูงสง่าของภานุก้าวขึ้นรับรางวัลนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงแห่งปีท่ามกลางเสียงปรบมือชื่นชมอย่างล้นหลาม “เกลียดแล้วจะไปสนใจเขาทำไมล่ะคะ” ดาริกาส่ายหน้าเหนื่อยหน่าย เรื่องราวก็ผ่านมาตั้งห้าปีแล้วแต่ดูเหมือนความแค้นในใจของดนัยไม่บรรเทาลงบ้างเลย “ซินจะไปทำงานแล้วเหรอ” ดนัยพยายามเก็บความเดือดดาลเอาไว้ข้างในแล้วเอ่ยถามน้องสาวที่ก้มๆ เงยๆ ทำความสะอาดส่วนที่เขาเพิ่งอาละวาดสดๆ ร้อนๆ พี่ชายมองน้องสาวด้วยสายตารวดร้าวระคนรู้สึกผิด “ขอโทษนะ พี่มันเป็นพี่ที่แย่จริงๆ ทำให้ซินเดือดร้อนอยู่เรื่อย” น้ำเสียง

หลังเลิกงานดาริกามักแวะซื้อกับข้าวที่ตลาดกลับไปทานร่วมกับดนัยเป็นประจำ และวันนี้ก็เช่นกัน หญิงสาวเดินผ่านร้านน้ำพริกเจ้าอร่อยก็ไม่พลาดซื้อป่นปลาทูของโปรดของพี่ชาย “ขายดีไหมจ๊ะป้าดวง” สาวเจ้าเอ่ยทักทายแม่ค้าเสียงใส “เรื่อยๆ แหละอีหนู วันนี้เอาน้ำพริกอย่างเดียวเรอะ เอาผักด้วยไหม ปลานินทอดก็มีนะ ปลาทูก็รับมาจากแม่กลอง ตัวใหญ่เนื้อแน่นเชียว” แม่ค้าแนะนำเมนูเด็ดของร้าน “เอาแค่น้ำพริกก็พอจ้ะวันนี้ หนูมีผักกับไข่แล้ว เดี๋ยวต้มกินเอา” ดาริกาว่า อะไรประหยัดได้ก็ต้องประหยัดไว้ก่อน ตอนนี้เธอคือเสาหลักของครอบครัว เงินเดือนก็น้อยนิดใช่ว่าจะนำมาใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายได้ บ้านก็ต้องเช่าข้าวก็ต้องซื้อ แต่ละวันเหนื่อยสายตัวแทบขาดก็เพื่ออนาคตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น “กลับมาแล้วค่า” ดาริกาถอดรองเท้าส้นสูงวางบนชั้นวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เห็นพี่ชายกำลังนั่งดูทีวีด้วยสีหน้าเรียบเฉยก็ยื่นถุงกับข้าวให้มอง “วันนี้มีป่นปลาทูของโปรดพี่ซันด้วยนะคะ เดี๋ยวซินขอเวลาต้มไข่กับลวกผักแปบ แล้วเดี๋ยวเรามากินข้าวเย็นกัน” รอยยิ้มสดใสของน้องสาวคือยาวิเศษที่ทำใ

“เดี๋ยวคุณช่วยส่งรายละเอียดของสินค้าตัวใหม่ที่เราประชุมกันเมื่อสองวันก่อนให้ผมด้วยนะ” “ค่ะท่าน ดิฉันจะรีบจัดการให้เร็วที่สุดค่ะ” เลขาฯ สาวน้อมรับคำบัญชาก่อนโค้งศีรษะทำความเคารพแล้วเดินออกจากห้องท่านประธานหนุ่มสุดฮอต ภานุเซ็นเอกสารสำคัญชุดสุดท้ายเสร็จสิ้นก็วางปากกาคู่ใจลงแล้วเอนกายพิงพนักเก้าอี้หลับตาคลายความเหนื่อยล้า ก่อนนึกขึ้นได้ว่าวันนี้มีธุระต้องไปจัดการ ร่างสูงคว้าเสื้อสูทมาสวมทับแล้วเดินออกจากห้อง “มึงอยู่ไหนวะต้น กูเหรอ กูขับรถเข้าตัวเมืองชลบุรีแล้ว ร้านเดิม ร้านไหนวะ อ้อ… ร้านหน้าตลาดที่เราเคยไปกินข้าวด้วยกันใช่ไหม โอเค กูไปเดี๋ยวนี้เลย” ภานุกดวางสายแล้วตั้งหน้าตั้งตาขับรถไปยังสถานที่นัดพบด้วยความเร่งรีบ ไม่นานก็ถึงที่หมายอย่างปลอดภัย ตลาดช่วงเย็นคึกคักเป็นพิเศษเพราะเป็นช่วงเวลาเลิกงานของเหล่าคนหาเช้ากินค่ำได้เดินจับจ่ายใช้สอย ภานุจอดรถตรงหน้าคาเฟ่ที่เขากับเพื่อนเคยมานั่งทานข้าวด้วยกันเมื่อปลายปีที่แล้ว ชายหนุ่มรูปหล่อเปิดประตูก้าวขาเข้าร้านไม่ทันไรเสียงเป่าปากโห่แซวดังขึ้นทันที “ไงวะพ่อนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงแห่งป