บทที่ 3 - ลืมเธอไม่ลง

            และแฟนสาวไฮโซที่เขาหมายมั่นจะแต่งงานร่วมชีวิตคู่ก็ทอดทิ้งเขาไปอย่างไม่ใยดี หึ! มันก็ต้องเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว จะมีผู้หญิงที่ไหนอยากอยู่กินกับสามีพิการไปจนวันตาย

           “อย่าไปพูดถึงเขาเลยค่ะ เรื่องทุกอย่างมันจบไปแล้ว” ดาริกาไม่อยากได้ยินชื่อคนใจร้าย

           “ซิน… พี่ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม” ภานุจริงจัง สีหน้าแววตาเคร่งเครียด

           “อะไรคะ”

           “ซินยังรักไอ้ไทม์อยู่หรือเปล่า” คำถามของพี่ชายทำเอาร่างบางสั่นไปทั้งร่าง ดาริกากลืนน้ำลายลงคอ นัยน์ตากลมโตเลิ่กลั่ก

           “ทำไมถามแบบนี้ล่ะคะ ซินกับเขา…”

           “อย่าโกหกพี่นะซิน ที่ผ่านมาพี่ดูออกเพียงแต่พี่ไม่เคยพูด”

           ใช่… ภานุกับดาริกาแอบมีใจให้กัน หลายครั้งที่เขาเห็นสายตาแฝงใยเสน่หาที่ภานุใช้ทอดมองน้องสาวร่วมสายเลือด สายตาที่ว่านั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักความอาทร คราแรกดนัยก็ไม่ได้คิดสงสัยอะไร เพราะภานุเองก็ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าชู้มีสาวๆ สวยๆ คลอเคลียไม่ห่างกาย แต่พอนานวันเข้าการกระทำของทั้งสองเริ่มแสดงออกชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางการเฝ้ามองอย่างใกล้ชิดของพี่ชาย ดนัยจึงพิสูจน์โดยการแกล้งให้รุ่นน้องของตนมาตามจีบดาริกาช่วงหนึ่ง ภานุที่วางฟอร์มเงียบขรึมเริ่มนั่งไม่ติด แสดงออกชัดจนว่าหึงหวงจนแทบคลั่ง อาการร้อนรุ่มที่อีกฝ่ายมีทำให้ดนัยมั่นใจว่าภานุคิดกับดาริกาเกินเลยไปกว่าน้องสาวของเพื่อนสนิท

           ฝ่ายดาริกาเองก็จะเขินอายทุกครั้งที่ภานุมาที่บ้าน สาวน้อยแก้มใสคงไม่รู้ว่าความรักที่เบ่งบานอยู่รอบตัวตกเป็นเป้าสายตาของพี่ชายเสมอมา ดาริกามักแอบร้องไห้ทุกครั้งที่เห็นข่าวภานุควงดารานางแบบชื่อดังออกงาน แต่กระนั้นก็รักและมอบหัวใจให้เขา

           จวบจนทุกวันนี้…

           “ซินยังรักมันอยู่จริงๆ” ดนัยสรุปเองเสร็จสรรพ แววตาของน้องสาวมันบ่งบอกว่าเจ้าตัวรู้สึกเช่นไร

           “เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอกค่ะพี่ซัน รักหรือไม่รัก ยังไงซะเรากับเขาก็เดินกันคนละเส้นทางแล้ว”

           เขาแค้นพี่ชายเธอ เธอไม่ว่า แต่การที่เขาทำเช่นนี้เท่ากับตัดแขนตัดขาเธอร่วมด้วย ถ้าเขามีใจเมตตาสงสารเธอสักนิดคงไม่ทำแบบนี้ แสดงให้เห็นแล้วว่าที่ผ่านมาเธออาจคิดไปเองฝ่ายเดียว ผู้ชายอย่าง

ภานุน่ะหรือจะรักเธอ

           เหอะ! น้ำเน่าสิ้นดี!

           ห้องทำงานกว้างใหญ่กลายเป็นสมรภูมิรักระหว่างชายหญิงที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอย่างเมามันส์ หญิงสาวผู้ชำนาญการเรื่องบนเตียงจัดการลอกคราบส่วนล่างของชายผู้ทรงอิทธิพลที่สุดแห่งยุค มือเรียวกอบกำความแข็งขึงรูดขึ้นลงเป็นจังหวะเร็วสลับช้า ภานุหลับตาแหงนคอพิงพนักโซฟาแล้วเปล่งเสียงคำรามลั่นห้อง ดีที่ห้องทำงานของเขาเป็นระบบเก็บเสียงชั้นเยี่ยม ไม่เช่นนั้นเสียงแห่งความสุขสมคงดังกระฉ่อนไปถึงหน้าห้อง

           “พอแล้ว” จังหวะที่ร่างสุดเย้ายวนกำลังจะขึ้นคร่อมทับความยิ่งใหญ่ภานุก็ดันตัวหล่อนออกห่างอย่างไว

           “ทำไมล่ะคะ” นางแบบสาวร้องถามงุนงง

           “ผมไม่มีอารมณ์” เสียงเข้มพูดออกมาดื้อๆ ว่าไม่มีอารมณ์ ทั้งๆ ที่เมื่อครู่เขายังส่งเสียงครวญครางแทบขาดใจ

           “คุณกลับไปซะ นี่ค่าเสียเวลา” เขายื่นเช็คจำนวนหนึ่งส่งให้

           “ฉันทำให้คุณหมดอารมณ์หรือคะ”

           นางแบบสาวเริ่มหน้าเสีย มั่นใจว่าดีกรีเรื่องความแซ่บของตัวเองไม่เป็นสองรองใคร เสือตัวไหนที่ว่าแน่ลองมาเจอสมิงสาวอย่างเธอเป็นอันต้องถอดเขี้ยวเล็บแทบทุกราย

           แล้วทำไมกับผู้ชายคนนี้ถึงพลาดตั้งแต่ยังไม่เริ่ม!

           “คุณไม่ได้ทำ แต่ผู้หญิงคนนั้นต่างหากที่ทำ” แววตาของภานุแดงก่ำเหมือนคนเจ็บแค้นกับอะไรสักอย่าง

           “ผู้หญิงที่ไหนคะ ห้องนี้มีแค่เราสองคน หรือว่าคุณ…!”

           นางแบบสาวกวาดตามองไปรอบๆ บริเวณอย่างขวัญอ่อน ภานุถอนหายใจรำคาญ

           “คุณออกไปได้แล้วผมจะทำงาน” เขาโบกมือไล่ไม่ใยดี

           “ค่ะๆ” นางแบบสาวไม่รอให้เขาไล่ซ้ำรีบแต่งตัวแล้วคว้ากระเป๋าแบรนด์เนมวิ่งออกไปจากห้องท่านประธานหนุ่มอย่างรวดเร็ว

           ปัก!

           “ทำไมยังเป็นแบบนี้อยู่อีกวะ”

           ภานุทุบกำปั้นลงบนโต๊ะระบายอารมณ์หงุดหงิด เขาเป็นแบบนี้มานานถึงห้าปีนับจากวันที่ร่างบางหายไปจากชีวิต พอจะร่วมรักกับใครใบหน้าหวานๆ ของดาริกามักตามหลอกหลอนจนไม่อาจสานต่อสัมพันธ์ทางกายกับใครจนจบได้

           “ซิน… ทำไมพี่ถึงลืมเธอไม่ได้สักที”