บทที่ 6 - คนปากแข็ง

           “เดี๋ยวคุณช่วยส่งรายละเอียดของสินค้าตัวใหม่ที่เราประชุมกันเมื่อสองวันก่อนให้ผมด้วยนะ”

           “ค่ะท่าน ดิฉันจะรีบจัดการให้เร็วที่สุดค่ะ”

           เลขาฯ สาวน้อมรับคำบัญชาก่อนโค้งศีรษะทำความเคารพแล้วเดินออกจากห้องท่านประธานหนุ่มสุดฮอต ภานุเซ็นเอกสารสำคัญชุดสุดท้ายเสร็จสิ้นก็วางปากกาคู่ใจลงแล้วเอนกายพิงพนักเก้าอี้หลับตาคลายความเหนื่อยล้า ก่อนนึกขึ้นได้ว่าวันนี้มีธุระต้องไปจัดการ ร่างสูงคว้าเสื้อสูทมาสวมทับแล้วเดินออกจากห้อง

           “มึงอยู่ไหนวะต้น กูเหรอ กูขับรถเข้าตัวเมืองชลบุรีแล้ว ร้านเดิม ร้านไหนวะ อ้อ… ร้านหน้าตลาดที่เราเคยไปกินข้าวด้วยกันใช่ไหม โอเค กูไปเดี๋ยวนี้เลย”

           ภานุกดวางสายแล้วตั้งหน้าตั้งตาขับรถไปยังสถานที่นัดพบด้วยความเร่งรีบ ไม่นานก็ถึงที่หมายอย่างปลอดภัย ตลาดช่วงเย็นคึกคักเป็นพิเศษเพราะเป็นช่วงเวลาเลิกงานของเหล่าคนหาเช้ากินค่ำได้เดินจับจ่ายใช้สอย ภานุจอดรถตรงหน้าคาเฟ่ที่เขากับเพื่อนเคยมานั่งทานข้าวด้วยกันเมื่อปลายปีที่แล้ว ชายหนุ่มรูปหล่อเปิดประตูก้าวขาเข้าร้านไม่ทันไรเสียงเป่าปากโห่แซวดังขึ้นทันที

           “ไงวะพ่อนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงแห่งปี ไม่เจอแค่สามเดือนหล่อขึ้นเป็นกองเลยนะมึง” 

           ชยพล หรือ ต้น กระแทกไหล่เพื่อนรักพลางแซวสนุกปาก

           “เสียงดังกูอายเขา” สายตาลูกค้าท่านอื่นเริ่มจับจ้องมายังโต๊ะของเขาพานให้ใบหน้าคมคายร้อนวูบวาบขึ้นมาชอบกล

           “นั่งๆ โถ… พ่อคุณของเพื่อน เป็นเศรษฐีแล้วจะอายอะไรวะ”

           “เศรษฐีห่าเหวอะไรล่ะ กูก็แค่นักธุรกิจธรรมดาๆ คนหนึ่ง”

           ภานุไม่เคยทะนงตนว่าร่ำรวยแม้ว่าทุกวันนี้ชื่อเสียงเรียงนามของเขาจะติดหนึ่งในห้าของผู้มั่งคั่งที่สุดในประเทศก็ตาม

           “ทำเป็นถ่อมตน ในบรรดารุ่นเรามีมึงนี่แหละที่ได้ดีที่สุด นอกนั้นก็ทรงๆ โดยเฉพาะไอ้ซัน “ ชยพลเอ่ยถึงเพื่อนรักอีกคนที่เคยเป็นสามเกลอร่วมกอดคอกันมา

           “ว่าแต่… มึงได้ข่าวมันบ้างเปล่าวะ”

           ถามต่ออย่างใคร่รู้ ภานุส่ายหน้าพลางยกกาแฟร้อนขึ้นจิบแล้วนั่งไขว่ห้างเอนแผ่นหลังแนบชิดโซฟาตัวยาว

           “ตายห่าไปแล้วมั้ง!” น้ำเสียงเหี้ยมๆ โพล่งขึ้น ทำเอาชยพลแทบสำลักน้ำที่ดื่มเข้าไปหมาดๆ

           “มึงก็… ไปแช่งมันแบบนั้นไม่สงสารหวานใจมึงหรือไง”

           “ใคร? กูไม่มีหวานใจ” คนปากแข็งไม่ยอมรับ ชยพลหัวเราะ

           “ก็น้องซินผู้หญิงที่มึงแอบรักและวาดฝันอยากแต่งงานด้วยไง”

           ชยพลรู้ทุกความเคลื่อนไหวของภานุ เมื่อก่อนทั้งสองหนุ่มเคยแข่งกันจีบดาริกา น้องเป็นคนสวย น่ารัก พูดจาไพเราะ เรียกได้ว่าต่างจากพี่ชายราวฟ้ากับเหว

           “อย่าพูดถึงครอบครัวนี้ให้กูได้ยินอีก กูไม่อยากฟัง” ภานุมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้น

           “ทำไมวะ ทีเมื่อก่อนจะฆ่ากูให้ตายเวลาเข้าใกล้น้องซิน มาตอนนี้เกลียดเขาซะงั้น”

           ชยพลนึกถึงสมัยก่อนที่ภานุบุกมาหาเขาถึงบ้านเพื่อเคลียร์ใจเรื่องดาริกา ตอนแรกเขาก็ไม่ยอม พร้อมตัดเพื่อนเพื่อผู้หญิงที่ถูกใจ แต่สุดท้ายก็ต้องยกธงขาวขอยอมแพ้ เพราะดาริกามีใจให้ภานุ และตระหนักได้ว่าเพื่อนกันไม่ควรแตกหักกันเรื่องผู้หญิง มันได้ไม่คุ้มเสีย

           “มึงจะพูดเพื่อให้ได้อะไรขึ้นมาวะ!” ภานุชักเริ่มหงุดหงิด คนยิ่งอยากลืมไอ้เพื่อนบ้าก็ตอกย้ำอยู่ได้

           “เออๆ ไม่พูดแล้วก็ได้ ป่านนี้น้องเขาคงแต่งงานมีลูกมีสามีไปแล้วมั้ง” แต่ก็ไม่วายทิ้งระเบิดลูกโตให้คนปากแข็งได้คิดตาม

           ภานุเผลอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว

           “มีลูกมีสามีงั้นเหรอ” 

           เขาคำรามในลำคอ ชยพลเห็นอาการหึงหวงของเพื่อนตัวแสบพลางส่ายหัว ปากบอกไม่อยากยุ่งแต่หัวใจมันบังคับกันได้เสียที่ไหน

           “มันก็นานแล้วไม่ใช่หรือวะ มึงเองก็ยึดทุกอย่างมาหมดแล้วก็เลิกแค้นเลิกเกลียดครอบครัวนั้นสักทีเถอะ”

           ใช่… มันนานมาก นานจนเขานึกเกลียดตัวเองที่ยังไม่ลืมผู้หญิงคนนั้นสักที เขาควรลบเธอออกไปจากใจ ควรเกลียด! ควรชังน้ำหน้า! แต่ทำไมทุกอย่างกลับตรงกันข้ามโดยสิ้งเชิง เขายังรักและถวิลหาร่างบางตลอดเวลา