บทที่ 7 - ทิฐิค้ำคอ

           “ไอ้ไทม์ กูพูดตรงๆ เลยนะเว้ย ในฐานะเพื่อนที่รู้จักมึงดีคนหนึ่ง กูอยากให้มึงอโหสิกรรมให้ไอ้ซันมันซะ” ชยพลว่าอย่างจริงจัง

           “ทำไมกูต้องทำแบบนั้น” ภานุตวัดถามเสียงขุ่น คนเลวทรามอย่างไอ้เพื่อนทรยศไม่สมควรได้รับการอภัยใดๆ ทั้งสิ้น

           “ก็เพื่อมึงจะได้ทำตามหัวใจตัวเองสักทีไง”

           “กูมาเพราะต้องการคุยเรื่องหุ้นโรงแรมกับมึง แต่ถ้ามึงยังรื้อฟื้นอดีตไร้สาระไม่เลิก กูกลับแล้วนะ” พูดแล้วทำท่าจะลุกจากเก้าอี้

           “เห้ยๆ เดี๋ยวก่อนสิวะ โห ทำเป็นวัยรุ่นใจร้อนไปได้ เคๆ กูไม่พูดเรื่องเก่าแล้ว นั่งก่อนเว้ยเพื่อน” ชยพลดึงแขนคนขี้หงุดหงิดให้นั่งลงตามเดิม ภานุผ่อนปรนลมหายใจเตรียมพร้อมรับฟังหัวข้อสนทนาเรื่องสำคัญ

           “อย่างที่มึงรู้ โรงแรมที่พัทยาของน้องชายกูกำลังเข้าขั้นวิกฤต ถ้าไม่มีทุนรอนมาช่วยพยุงกูเกรงว่า…”

           “พอ กูเข้าใจแล้ว” ภานุพยักหน้า จรดปลายปากกาเซ็นชื่อลงบนเอกสารสำคัญโดยไม่รอให้อีกฝ่ายกล่าวจบ ชยพลถึงกับอ้าปากค้าง

           “ไอ้ไทม์ มึงไม่อ่านสัญญาก่อนหรือวะ”

           “กูเชื่อใจมึง”

           แน่นอนว่าพฤติกรรมสุ่มเสี่ยงเช่นนี้ใช้ไม่ได้กับทุกคน สังคมนักธุรกิจเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว ไม่ว่าจะทำอะไรต้องรอบคอบเสมอ แต่สำหรับเพื่อนที่เขารู้จักมาครึ่งค่อนชีวิต เขาไม่ใช้สมองกลั่นกรองแต่เขาใช้หัวใจและสัญชาตญาณล้วนๆ

           “แต่เงินมันไม่ใช่น้อยๆ เลยนะเว้ย มึงอ่านหน่อยเถอะ”

           ชยพลไม่คิดโกงเพื่อนอยู่แล้วแต่แค่อยากให้ภานุสบายใจ เผื่อมีสัญญาข้อไหนไม่เข้าท่าจะได้ปรับแก้ได้ทันการ

           “เมื่อก่อนตอนที่ธุรกิจของกูกำลังย่ำแย่ เงินห้าสิบล้านก็ไม่ใช่น้อยๆ เหมือนกัน แต่มึงก็ยังกล้าให้กูยืมโดยไม่ทำสัญญาเงินกู้อะไรเลยด้วยซ้ำ ที่กูอยู่รอดจนได้เป็นแถวหน้าอย่างทุกวันนี้ ส่วนหนึ่งก็เพราะความช่วยเหลือของมึงในตอนนั้น”

           “มันไม่เหมือนกันเว้ย มึงแค่ยืมกูไปลงทุนพอมึงฟื้นตัวมึงก็คืนกูทันที แถมยังคืนมาตั้งหนึ่งร้อยล้านอีกต่างหาก กูว่า…”

           ชยพลยอมรับในความใจกว้างดุจแม่น้ำทั้งห้าของภานุ มันเป็นคนกล้าได้กล้าเสียมาแต่ไหนแต่ไร รักเพื่อนพ้องและพร้อมช่วยเหลือทุกคนที่ทำดีกับมัน

           “เอาเป็นว่ากูคือหนึ่งในหุ้นส่วนของโรงแรมน้องมึง เดี๋ยวกูจะส่งทีมบริหารมืออาชีพมาช่วยดูแล ส่วนเรื่องเงินถ้าต้องการได้เพิ่มบอกให้น้องมึงเบิกกับทางทีมงานกูได้เลย” ภานุตอบบ่าชยพล

           “อย่าคิดมากไอ้ต้น มึงเป็นเพื่อนที่กูรักมากที่สุดคนหนึ่ง กูไม่ทิ้งมึงอยู่แล้ว” ชายหนุ่มยิ้มอย่างให้กำลังใจ

           “ขอบใจมากนะเว้ย”

           สองเพื่อนซี้ต่างตอบแทนซึ่งกันและกัน บรรยกาศเก่าๆ กลับมาอีกครั้งหลังได้พูดคุยเรื่องสมัยยังเป็นวัยหนุ่มคึกคะนอง ฉุดให้ภานุอดคิดถึงเพื่อนซี้ตัวป่วนอีกคนไม่ได้

           ดนัย… เพื่อนทรยศที่ทำลายชีวิตอันสดใสของน้องสาวเขาอย่างเลือดเย็น!