บทที่ 2 - รอยร้าวในอดีต

           เพล้ง!

           เสียงจานข้างตกกระทบพื้นกระเบื้องส่งเสียงดังไปถึงชั้นสองของบ้าน ดาริกาที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปทำงานรีบวิ่งลงมาดู พบว่าพี่ชายของตนกำลังนั่งกำหมัดอยู่ตรงหน้าทีวีขนาดใหญ่

           “พี่ซัน ทำไม…” กับข้าวเกลื่อนกลาดเต็มพื้น ดาริกาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไม่แคล้วต้องเสียเวลาทำความสะอาดอีกกระมัง

           “พี่เกลียดมัน พี่เกลียดไอ้ไทม์!”

           ดนัย ตวาดกร้าวขณะดวงตาจดจ้องจอทีวีไม่วาง บนจอสี่เหลี่ยมกว้างปรากฏเรือนร่างสูงสง่าของภานุก้าวขึ้นรับรางวัลนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงแห่งปีท่ามกลางเสียงปรบมือชื่นชมอย่างล้นหลาม

           “เกลียดแล้วจะไปสนใจเขาทำไมล่ะคะ”

           ดาริกาส่ายหน้าเหนื่อยหน่าย เรื่องราวก็ผ่านมาตั้งห้าปีแล้วแต่ดูเหมือนความแค้นในใจของดนัยไม่บรรเทาลงบ้างเลย

           “ซินจะไปทำงานแล้วเหรอ” ดนัยพยายามเก็บความเดือดดาลเอาไว้ข้างในแล้วเอ่ยถามน้องสาวที่ก้มๆ เงยๆ ทำความสะอาดส่วนที่เขาเพิ่งอาละวาดสดๆ ร้อนๆ

           พี่ชายมองน้องสาวด้วยสายตารวดร้าวระคนรู้สึกผิด

           “ขอโทษนะ พี่มันเป็นพี่ที่แย่จริงๆ ทำให้ซินเดือดร้อนอยู่เรื่อย”

           น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ดาริกาวางมือจากการกวาดเศษอาหารเดินไปหาพี่ชายที่นั่งอยู่บนวิวแชร์ จับมือคล้ำผอมแห้งขึ้นกอบกุมอย่างให้กำลังใจ

           “อย่าคิดแบบนั้นสิคะ ถ้าชีวิตซินไม่มีพี่ ป่านนี้ซินคงตายไปแล้ว” ตั้งแต่สิ้นบุญพ่อกับแม่ก็มีเพียงพี่ชายคนนี้ที่เธอยึดเป็นพลังใจในการดำรงชีวิต ให้ต่อสู้กับความยากจนข้นแค้นเสมอมา

           “แต่ถ้าพี่ไม่เลวจนทำนินแท้งพวกเราก็คงไม่ต้องมาเจอชะตากรรมแบบนี้” ความผิดของเขาหนักหนาเกินกว่าจะให้อภัย เขายอมรับและไม่ขอแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น

           “แต่ไอ้ไทม์มันก็เห็นแก่ตัว มันเกลียดพี่แทนที่จะมาลงกับพี่แค่คนเดียว ไม่ใช่พาลแล้วยึดทรัพย์สมบัติทุกอย่างของเราไปอย่างหน้าด้านๆ พี่เกลียดมัน!”

           ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น บ้านและโรงงานที่พ่อกับแม่สร้างไว้ถูกเจ้าหนี้หน้าเลือดอย่างภานุฉกชิงไปอย่างง่ายดาย แน่นอนว่าเขาพลาด เขาผิดเองที่เอาทุกอย่างไปจำนองไว้กับมันเพราะต้องการเงินมาพยุงธุรกิจของครอบครัวที่กำลังย่ำแย่ ความที่เป็นเพื่อนสนิทกันมาหลายปีทำให้ภานุกล้าปล่อยเงินในจำนวนที่สูงกว่าอัตราการกู้ของธนาคาร ทุกอย่างกำลังดำเนินไปด้วยดี ดนัยวางแผนจะเร่งสร้างกำไรเพื่อนำเงินมาไถ่บ้านและโรงงานคืน แต่แล้วดันมาเกิดเรื่องของ นินฐิสา ขึ้นเสียก่อน จากเพื่อนรักจึงกลายเป็นเพื่อนแค้นแสนชัง ภานุโกรธที่ดนัยแอบมีสัมพันธ์ลับกับน้องสาวแล้วทอดทิ้งไม่ใยดี ซ้ำร้ายพอนินฐิสาตั้งท้องก็บ่ายเบี่ยงที่จะรับผิดชอบ สุดท้ายหญิงสาวทนไม่ไหวจึงออกอุบายเรียกแฟนหนุ่มมาพบที่คอนโดฯ ส่วนตัวโดยให้เหตุผลว่าอยากตกลงเรื่องลูก

           ดนัยยอมมาแต่ไม่คิดว่าจะพบกับภานุ เขาตกใจมาก คิดไม่ถึงว่านินฐิสาจะกล้าบอกความจริงกับพี่ชาย ภานุบังคับให้ดนัยรับผิดชอบลูกในท้องของนินฐิสาแต่ดนัยไม่ยอม เพราะตอนนั้นเขากำลังคบหาดูใจอยู่กับสาวไฮโซชื่อดัง ภานุโกรธมากจึงมีปากเสียงทะเลาะกับดนัยรุนแรง ดนัยจึงตัดสินใจขับรถหนีออกมาโดยมีนินฐิสาขับตามมาติดๆ ความชอกช้ำส่งผลให้นินฐิสาขาดสติขับรถพุ่งชนรถของดนัยสุดแรง ส่งผลให้หญิงสาวแท้งลูก ส่วนดนัยก็กลายเป็นผู้พิการเดินไม่ได้นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา