บทที่ 4 - คนที่ไม่ควรรัก

           หลังเลิกงานดาริกามักแวะซื้อกับข้าวที่ตลาดกลับไปทานร่วมกับดนัยเป็นประจำ และวันนี้ก็เช่นกัน หญิงสาวเดินผ่านร้านน้ำพริกเจ้าอร่อยก็ไม่พลาดซื้อป่นปลาทูของโปรดของพี่ชาย

           “ขายดีไหมจ๊ะป้าดวง” สาวเจ้าเอ่ยทักทายแม่ค้าเสียงใส

           “เรื่อยๆ แหละอีหนู วันนี้เอาน้ำพริกอย่างเดียวเรอะ เอาผักด้วยไหม ปลานินทอดก็มีนะ ปลาทูก็รับมาจากแม่กลอง ตัวใหญ่เนื้อแน่นเชียว” แม่ค้าแนะนำเมนูเด็ดของร้าน

           “เอาแค่น้ำพริกก็พอจ้ะวันนี้ หนูมีผักกับไข่แล้ว เดี๋ยวต้มกินเอา” ดาริกาว่า อะไรประหยัดได้ก็ต้องประหยัดไว้ก่อน ตอนนี้เธอคือเสาหลักของครอบครัว เงินเดือนก็น้อยนิดใช่ว่าจะนำมาใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายได้ บ้านก็ต้องเช่าข้าวก็ต้องซื้อ แต่ละวันเหนื่อยสายตัวแทบขาดก็เพื่ออนาคตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น

           “กลับมาแล้วค่า” ดาริกาถอดรองเท้าส้นสูงวางบนชั้นวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เห็นพี่ชายกำลังนั่งดูทีวีด้วยสีหน้าเรียบเฉยก็ยื่นถุงกับข้าวให้มอง

           “วันนี้มีป่นปลาทูของโปรดพี่ซันด้วยนะคะ เดี๋ยวซินขอเวลาต้มไข่กับลวกผักแปบ แล้วเดี๋ยวเรามากินข้าวเย็นกัน” รอยยิ้มสดใสของน้องสาวคือยาวิเศษที่ทำให้ดนัยฮึดสู้ในแต่ละวัน

           “ขอบใจมากนะซิน นึกถึงพี่ตลอดเลย”

           ดนัยสมเพชตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่ากล่าวคำขอบคุณ เขาเป็นพี่เสียเปล่าแต่กลับต้องมานั่งบนรถเข็นแล้วให้น้องหาเลี้ยงงกๆ ผู้หญิงตัวเล็กบอบบางที่เคยอยู่อย่างสุขสบายมาวันนี้กลายเป็นเพียงพนักงานขายประกันจนๆ ที่หาเช้ากินค่ำ

           “วันนี้เหนื่อยไหม” ดนัยเอ่ยถามหลังน้องสาววางจานข้าวสวยร้อนๆ ลงบนโต๊ะ

           “ไม่เหนื่อยเลย” ดาริการินน้ำเย็นๆ ใส่แก้วให้พี่ชาย

           “แล้วช่วงนี้ขายประกันได้หรือเปล่า มีลูกค้าเยอะไหม” เขาคอยถามไถ่หน้าที่การงานของน้องเสมอ ดาริกาซ่อนความไม่สบายใจไว้ในอก แสร้งปั้นหน้ายิ้มแป้นอวดไรฟันขาว

           “ขายดีมาก! ซินปิดจ๊อบได้ทุกราย พี่ไม่ต้องห่วงนะ”

           ความจริงคือช่วงนี้เธอขายประกันไม่ได้เลย ยอดขายตกลงฮวบๆ จนถูกผู้จัดการเพ่งเล็ง เป็นคนเดียวในกลุ่มที่ยอดไม่ขยับในขณะที่ใครหลายๆ คนเขาเกินเป้าไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

           “ดีแล้ว ถ้าซินเหนื่อยก็พักผ่อนบ้างนะ อย่าหักโหมจนเกินไป พี่เป็นห่วง” ถึงน้องจะบอกไม่ให้ห่วงมันก็อดไม่ได้อยู่ดี ดนัยพยายามไม่คิดมากแล้วตักไข่ต้มฟองโตใส่จานข้าวให้ดาริกา

           “ทำงานมาเหนื่อยๆ กินเยอะๆ นะ” เขาส่งยิ้ม รอยยิ้มของพี่ชายเปรียบดั่งสายน้ำแห่งสวรรค์ บรรเทาความอ่อนล้าจนหมดสิ้น

           “ขอบคุณนะคะ”

           ร่างบางก้าวเท้าออกจากห้องน้ำแล้วทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง บีบครีมทาผิวลงบนฝ่ามือเรียวแล้วชโลมทั่วเรือนร่างขาวผ่อง ดาริกามองใบหน้าสวยหวานผ่านกระจกเงาบานใส ภายใต้รอยยิ้มและคำพูดเข้มแข็งมากมายใครเล่าจะรู้ว่าเธอทุกข์ใจเพียงใด อยากร้องไห้ก็ร้องไม่ได้ เหนื่อยท้อแค่ไหนก็ต้องสู้ ทุกคืนเธอยังฝันถึงเหตุการณ์ที่ดนัยและนินฐิสาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เป็นเหตุให้ฝ่ายนั้นแท้งลูก

           ลูกที่เกิดจากดนัย… หลานในไส้ของเธอ

           ดาริกาเปิดลิ้นชักหยิบกรอบรูปคนที่อยากลืมมากที่สุดขึ้นมาทอดมอง รอยยิ้มใจดีที่เธอเคยได้รับ แววตาอ่อนโยนที่เธอเคยได้สัมผัส มาวันนี้ไม่มีอีกแล้ว ภานุบอกว่าเขาคือผู้สูญเสียอย่างใหญ่หลวง ในฐานะน้องสาวของผู้ชายที่ทำผิดต่อผู้หญิงคนหนึ่ง เธอก็อยากบอกเขาเช่นกันว่าเธอเองก็สูญเสียและเจ็บปวดมาจนถึงทุกวันนี้ วินาทีที่รู้ว่านินฐิสาตั้งท้องแล้วแท้งไป หัวใจของเธอแทบแตกสลาย น้ำตามากมายไหลพรั่งพรูไม่ขาดสาย มันเป็นช่วงเวลาที่ยากเกินทำใจยอมรับ

           “ซินก็รักหลานเหมือนกัน ฮึก พี่คิดว่าซินไม่มีหัวใจใช่ไหมถึงได้ตัดสินซินแบบนี้” เสียงสะอื้นน่าสงสารคลอแผ่ว มือเรียวลูบไล้ใบหน้าเปื้อนยิ้มของคนในกรอบรูป แววตาหวานซึ้งของเขาหล่อนคงไม่มีโอกาสได้สัมผัสอีกแล้ว ดาริกากอดกระชับรูปของภานุแนบอก

           “พี่ไทม์ ซินคิดถึงพี่ ซินอยากให้พี่รู้ว่าซิน ฮึก ซินยัง…”

           รักพี่… เสมอมา