All Chapters of พระชายาสายชิลกับท่านอ๋องคลั่งรัก: Chapter 11 - Chapter 20

ยิ่งนางเพิ่งแต่งเข้าจวนมาได้ไม่กี่วัน หากเรื่องถูกขยายออกไป คนที่อยากโยนความผิดให้พระชายาคนใหม่ย่อมมีไม่น้อยข้อตกลง “ร่วมกันชั่วคราว” ที่เพิ่งทำไว้ระหว่างกันก็ยังคงอยู่เรื่องที่กระทบความปลอดภัยของจวน...ต้องร่วมมือกันเรื่องที่กระทบความปลอดภัยของจวน...ต้องร่วมมือกันหว่านหว่านถอนหายใจ“ไปเถอะ รีบจัดการให้จบ ข้ายังอยากกลับมานอน”เมื่อมาถึงครัวใหญ่ บรรยากาศภายในตึงเครียดจนแทบไม่มีใครกล้าหายใจแรงคนชิมสำรับถูกย้ายไปนอนบนแคร่ด้านข้างแล้ว ใบหน้าซีด ริมฝีปากคล้ำ หายใจติดขัด ขณะที่บ่าวคนอื่นยืนรวมกันอยู่ห่างๆสำรับที่ยังไม่ได้แตะต้องถูกวางแยกเอาไว้ ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้หลี่โม่มาถึงก่อนนางเล็กน้อยชายหนุ่มนั่งอยู่บนรถเข็น สีหน้าเย็นเยียบ“ปิดประตูจวน”เขาสั่งทันที“ก่อนรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ห้ามผู้ใดที่เกี่ยวข้องกับครัวออกจากจวน และห้ามแตะต้องอาหารทั้งหมด”“พ่ะย่ะค่ะ”องครักษ์รับคำหว่านหว่านเดินเข้ามาพอดีหลี่โม่เหลือบมองนาง“เจ้ามาทำไม”“ได้ยินว่ามีคนถูกพิษเพคะ”“แล้ว”“หม่อมฉันก็เลยมาดู”“เจ้ารู้เรื่องพิษหรือ”“ไม่รู้เพคะ” คำตอบมาเร็วมาก หลี่โม่เลิกคิ้วหว่านหว่านพูดต่อ “เพราะไม่รู้ หม่อมฉ

สิ่งใดยังไม่มีหลักฐานก็ไม่รีบสรุปหลี่โม่เริ่มเข้าใจแล้วว่า เหตุใดนางจึงสามารถกลับไปเอาทรัพย์สินจากสกุลเซี่ยได้โดยไม่ต้องใช้อำนาจข่มคนเซี่ยหว่านหว่านไม่ได้ฉลาดเพราะรู้ทุกอย่างนางฉลาดเพราะรู้ว่าอะไรที่ตนเอง “ไม่รู้”และรู้ว่าจะหาคำตอบจากที่ใด“ท่านอ๋อง” เสียงเรียกทำให้เขาหลุดจากความคิดหว่านหว่านกำลังมองเขา“มีอะไร”“ถ้าเรื่องจบแล้ว หม่อมฉันกลับได้หรือยังเพคะ”หลี่โม่เลิกคิ้ว“เจ้าจะไปไหน”“นอน” คำตอบชัดเจนจนไม่ต้องคิด“มีคนเพิ่งพยายามวางยาข้า”“เพคะ”“เจ้ายังนอนได้”“จับคนต้องสงสัยแล้ว หมอก็อยู่ คนของท่านกำลังสืบต่อ”หว่านหว่านนับนิ้ว“หม่อมฉันไม่รู้เรื่องพิษ สอบสวนคนก็ไม่ใช่หน้าที่หม่อมฉัน อยู่ต่อก็เปลืองคนเพิ่มอีกหนึ่งคน”“เจ้าคิดเช่นนั้น”“เพคะ” นางยิ้ม“คนเราควรรู้ว่าเมื่อไรตัวเองหมดประโยชน์ จะได้ไม่ยืนเกะกะ”หลี่โม่มองนางอยู่ครู่หนึ่ง“ไปเถอะ” ดวงตาของหว่านหว่านเป็นประกายขึ้นมาทันที“ขอบพระทัยเพคะ”นางหันหลังเดินจากไปอย่างไม่ลังเลหลี่โม่มองตามจนร่างนั้นหายพ้นประตูครัวองครักษ์คนสนิทที่ยืนอยู่ข้างหลังจึงถามเสียงเบา“ท่านอ๋อง ยังต้องจับตาพระชายาเหมือนเดิมหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”คำถามเ

“นางเพิ่งหมั้นหมายกับบุตรชายเสนาบดีฝ่ายซ้าย”“ยิ่งดี”พ่อบ้านเริ่มเข้าใจ“พระชายาต้องการให้พวกนางช่วยบอกต่อ”หว่านหว่านส่ายหน้า“อย่าขอให้พวกนางพูดอะไร”“แล้ว...”“ของดีจริง เดี๋ยวคนก็ถามเอง”นางยิ้มบาง“ถ้าเราไปขอให้ช่วยชม คนฟังก็รู้ว่าเป็นการประจบ แต่ถ้าฮูหยินเจียงใส่ปิ่นไปงานเลี้ยง แล้วมีคนถามว่านางได้มาจากที่ใด”หว่านหว่านหยิบชาขึ้นดื่ม“คำตอบเดียวมีค่ากว่าป้ายโฆษณาสิบป้าย”พ่อบ้านนิ่งไปก่อนประสานมือ“บ่าวจะจัดการขอรับ”ผลลัพธ์มาเร็วกว่าที่คาดสามวันต่อมา ฮูหยินเจียงสวมปิ่นดอกเหมยแบบใหม่ไปร่วมงานเลี้ยงในจวนขุนนางวันรุ่งขึ้น มีคนมาถามหาปิ่นแบบเดียวกันที่ร้านเซียงอวิ๋นเจ็ดคนแต่ร้านมีขายเพียงสามชิ้นอีกสี่คนจึงต้องจองแบบอื่นแทนสองวันต่อมา คุณหนูเหอสวมกำไลหยกที่มีลวดลายเฉพาะไปงานชมบุปผาข่าวเรื่องร้านเซียงอวิ๋นก็เริ่มแพร่ออกไป“ได้ยินว่าของแต่ละแบบมีน้อยมาก”“หากขายหมดต้องรอชุดใหม่”“ร้านรับทำตามแบบเฉพาะด้วย”“แต่ต้องจองล่วงหน้า”เมื่อความอยากรู้อยากเห็นกลายเป็นความต้องการ ลูกค้าก็เริ่มเข้าร้านมากขึ้นจากวันละไม่กี่คน กลายเป็นหลายสิบคนผู้ดูแลร้านจึงเสนอ“นายหญิง เราควรทำปิ่นดอกเห

“เกิดอะไรขึ้น” ยังไม่ทันมีใครตอบ พนักงานในร้านก็รีบวิ่งขึ้นมา“นายหญิง เกิดเรื่องแล้วขอรับ”หว่านหว่านหลับตาลงครู่หนึ่งอีกแล้วหรือ ชีวิตของนางเหตุใดจึงมีเรื่องให้ใช้สมองบ่อยนัก“เรื่องอะไร”“มีคนจากที่ว่าการเข้ามาตรวจร้านขอรับ บอกว่ามีผู้ร้องเรียนว่าเครื่องประดับของร้านเราใช้วัตถุดิบไม่ได้มาตรฐาน และอาจมีสารที่เป็นอันตรายปะปนอยู่”หว่านหว่านลืมตา“มีหนังสือร้องเรียนหรือไม่”“มีขอรับ”“หมายตรวจค้น”พนักงานชะงัก“บ่าวไม่ทราบ”“แล้วเสียงของแตกเมื่อครู่”“คนที่ติดตามเจ้าหน้าที่มาด้วยปัดกล่องสินค้าตกขอรับ”หว่านหว่านปิดบัญชี“ไปดู”ชั้นล่างของร้านเซียงอวิ๋นวุ่นวายกว่าปกติลูกค้าหลายคนถอยไปยืนด้านข้างกล่องเครื่องประดับใบหนึ่งตกอยู่บนพื้น ปิ่นหยกข้างในแตกเป็นสองท่อนตรงกลางร้านมีชายวัยสามสิบกว่าในชุดขุนนางชั้นผู้น้อยยืนอยู่ พร้อมเจ้าหน้าที่อีกหลายคนด้านหลังยังมีชายฉกรรจ์แต่งกายคล้ายคนติดตามอีกสี่ห้าคนทันทีที่หว่านหว่านเดินลงมา ชายผู้นั้นก็มองนางตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า“เจ้าคือผู้ดูแลร้าน”ผู้ดูแลร้านกำลังจะตอบ แต่หว่านหว่านยกมือห้าม“ถือว่าใช่”อีกฝ่ายขมวดคิ้ว“ถือว่า”“มีปัญหาหรือ”ชายผู้นั

“...”“บังเอิญรู้ว่าร้านมีเรื่อง”“เซี่ยหว่านหว่าน”“เพคะ”“กินขนมของเจ้าไป”หว่านหว่านหลุดหัวเราะหลี่โม่หันหน้าหนีเล็กน้อย นางหยิบขนมขึ้นมาจริงๆ แต่ก่อนจะกิน สายตาของทั้งคู่กลับประสานกันอีกครั้งไม่มีคำหวาน ไม่มีคำสัญญา และยังไม่มีใครเรียกสิ่งที่กำลังเปลี่ยนแปลงระหว่างพวกเขาว่าความรักหว่านหว่านเพียงรู้สึกว่า... การมีคนยืนอยู่ข้างเดียวกันในเวลาที่มีปัญหา ไม่ได้แย่อย่างที่คิดส่วนหลี่โม่ก็เริ่มยอมรับกับตนเองว่า การออกหน้าปกป้องสตรีผู้นี้ไม่ได้เป็นเพียงเพราะนางคือพระชายาของจวนฉินอ๋องอีกต่อไปเขาชื่นชมความคิดของนาง ชื่นชมความนิ่งของนาง และไม่ต้องการเห็นใครใช้อำนาจรังแกนางต่อหน้าต่อตาเท่านั้น... อย่างน้อยเขาก็บอกตัวเองว่าเท่านั้นคืนนั้น รายงานจากคนของหลี่โม่ถูกส่งเข้าจวนองครักษ์คนสนิทเปิดอ่านก่อนรายงาน“ท่านอ๋อง คนที่อยู่เบื้องหลังหลัวจื้อเฉิงมีความเกี่ยวข้องกับรองเจ้ากรมผู้หนึ่ง และรองเจ้ากรมผู้นั้นไปมาหาสู่กับคนในจวนองค์ชายรองอยู่หลายครั้งพ่ะย่ะค่ะ”หลี่โม่เงยหน้าจากเอกสาร“องค์ชายรอง”“พ่ะย่ะค่ะ แต่ยังไม่มีหลักฐานว่าคำสั่งมาจากองค์ชายรองโดยตรง”“เช่นนั้นอย่าเพิ่งแตะต้อง”“พ่ะย่ะค่