Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

หลี่โม่ที่กำลังอ่านเอกสารตอบโดยไม่เงยหน้า“โต๊ะ”“หม่อมฉันเห็นว่าเป็นโต๊ะ”“แล้วถามทำไม”“ใครซื้อ”“ข้า”“ทำไม”“เจ้าบ่นว่าโต๊ะเดิมเล็ก”หว่านหว่านคิดนางจำได้ว่าตัวเองพูดเพียงครั้งเดียว“ท่านจำได้ด้วยหรือ”หลี่โม่เงยหน้า“เรื่องของเจ้า ข้าจำ”หว่านหว่านเงียบไปทันทีจากนั้นเดินไปนอนเอกเขนกบนตั่ง“ท่านอ๋อง”“อืม”“อย่าพูดอะไรแบบนี้บ่อย”“ทำไม”“หม่อมฉันทำงานไม่รู้เรื่อง”หลี่โม่มองนาง“เจ้ากำลังนอน”“ก็นั่นแหละเพคะ”“...”“ทำให้นอนไม่รู้เรื่อง”หลี่โม่หลุดหัวเราะหว่านหว่านหยิบสมุดบัญชีขึ้นมานางนอนนับเงินเขานั่งอ่านฎีกาอยู่ข้างๆ บางครั้งไม่มีใครพูดอะไร แต่กลับไม่รู้สึกอึดอัด ความสัมพันธ์ที่เริ่มจากการระแวงผ่านการหยั่งเชิง กลายเป็นผู้ร่วมมือจากผู้ร่วมมือกลายเป็นความไว้ใจและจากความไว้ใจ ในที่สุดก็กลายเป็นความรักแต่ความสงบนี้ไม่ได้ทำให้ทั้งคู่ลืมสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นคนร้ายจากโรงย้อมยังถูกสอบสวนเส้นทางเงินกำลังถูกตาม สายที่เชื่อมไปยังคนขององค์ชายรองเริ่มปรากฏทีละน้อยขณะเดียวกัน สกุลเซี่ยก็ยังคงเงียบผิดปกติและที่สำคัญ... พิษในร่างหว่านหว่านยังไม่หายไปหลายวันต่อมา หมอประจำจวนมาขอพบ

ส่วนตำแหน่งสำคัญภายในจวนถูกเปลี่ยนคนใหม่ทั้งหมดหลี่โม่ไม่ได้ประกาศว่าจวนปลอดภัยสมบูรณ์แล้วเขารู้ดีว่าไม่มีสถานที่ใดปลอดภัยจนไม่จำเป็นต้องระวัง แต่หลังจากการกวาดครั้งนี้...อย่างน้อยช่องโหว่ที่ศัตรูใช้มานานก็ถูกปิดลงคืนวันเดียวกันนั้น หว่านหว่านกำลังจะกลับเรือน หลี่โม่กลับเรียกไว้“หว่านหว่าน”นางหยุด“เพคะ”“มีเรื่องต้องคุย”แค่เห็นสีหน้าเขา นางก็เดาได้“เรื่องพิษหรือเพคะ”หลี่โม่เงียบหว่านหว่านถอนหายใจ“รู้อยู่แล้วสินะ”“ข้ารู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้”เขามองนาง“แต่เพิ่งให้หมอยืนยันได้ไม่นาน”หว่านหว่านนั่งลง“โกรธหรือเพคะ”“โกรธ”นางกะพริบตา ตอบตรงเกินคาด“โกรธหม่อมฉันหรือ”“โกรธสกุลเซี่ย”เขาหยุด“และโกรธตัวเองที่ปล่อยให้เจ้ารับมือคนเดียวมานาน”หว่านหว่านเงียบลงหลี่โม่ถาม“เหตุใดไม่บอกข้า”“ตอนแรกหม่อมฉันไม่ไว้ใจท่าน”“เข้าใจ”“หลังจากนั้น...”นางชะงัก“หม่อมฉันยังต้องทำให้สกุลเซี่ยคิดว่ายาถอนพิษควบคุมหม่อมฉันได้”หลี่โม่พยักหน้าเขาเคยคิดเรื่องนี้ไว้แล้ว“พวกเขาส่งอะไรมาให้เจ้า”“ยาเม็ดทุกครึ่งเดือนเพคะ”“ยังเหลือหรือไม่”“มี”หลี่โม่หันไปทางประตู“เรียกหมอ”

“แต่คราวนี้หม่อมฉันไม่ได้อยู่คนเดียว”หลี่โม่มองนาง“และท่านก็ไม่ได้อยู่คนเดียวเหมือนกัน”ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะ ก่อนหลี่โม่จะพยักหน้า“อืม”นอกหน้าต่าง ลมกลางคืนพัดแรงขึ้น เมืองหลวงยังคงดูสงบผู้คนยังคงใช้ชีวิตตามปกติ ไม่มีใครรู้ว่าใต้ความสงบนั้น กำลังมีคนรวบรวมกำลัง กำลังมีอาวุธเคลื่อนเข้าสู่ตำแหน่ง และกำลังมีแผนบางอย่างมุ่งตรงไปยังสถานที่สำคัญที่สุดของแผ่นดินพระราชวัง ครั้งนี้ไม่ใช่หลักฐานปลอม ไม่ใช่การใส่ร้าย และไม่ใช่การหยั่งเชิงอีกต่อไปศัตรูกำลังเตรียมลงมือจริงส่วนหลี่โม่กับหว่านหว่าน...ก็พร้อมรับมือแล้วเช่นกันหลังการกวาดล้างสายลับภายในจวนและการถอนพิษเรื้อรังในร่างหว่านหว่านสำเร็จ จวนฉินอ๋องก็เหมือนถูกปลดโซ่ตรวนที่พันธนาการมานานช่องโหว่ภายในถูกปิดพิษที่สกุลเซี่ยใช้ควบคุมหว่านหว่านหมดความหมายสายลับที่เคยส่งข่าวออกจากจวนถูกกวาดออกไปแต่หลี่โม่รู้ดีว่า... ยิ่งฝ่ายของเขาปลอดภัยขึ้นเท่าไร ฝ่ายตรงข้ามก็ยิ่งเหลือทางเลือกน้อยลงเท่านั้นและคนที่ถูกบีบจนไม่มีทางถอย มักเลือกวิธีที่อันตรายที่สุดคืนนั้น เมืองหลวงมีหิมะตกเป็นครั้งแรกของฤดูเกล็ดหิมะสีขาวโปรยลงบนหลังคา ถนนหลายสายเงี

“ตกลง”หลี่โม่กำลังจะหันไป นางกลับคว้าชายแขนเสื้อเขาไว้เขาหันกลับมา หว่านหว่านเขย่งตัวขึ้นเล็กน้อย ก่อนแตะริมฝีปากลงบนแก้มเขาอย่างรวดเร็วหลี่โม่หยุดนิ่ง หว่านหว่านปล่อยมือ“ค่ามัดจำเพคะ”“...”“ส่วนที่เหลือกลับมาเอาเอง”หลี่โม่มองนาง“หว่านหว่าน”“เพคะ”“เจ้ารู้หรือไม่ว่าพูดอะไร”“รู้เพคะ”“ดี”เขาขยับเข้ามาเหมือนจะเอาคืน หว่านหว่านรีบยกมือดันอกเขา“ไปทำงานก่อนเพคะ”“เมื่อครู่ยังกล้าอยู่เลย”“ตอนนี้ไม่กล้าแล้ว”“ช้าไปแล้ว”“หลี่โม่”เขาหัวเราะเบาๆ สุดท้ายไม่ได้ทำอะไรนาง เพียงก้มหน้าลงแตะหน้าผากกับหน้าผากนางชั่วครู่“รอข้า”“เพคะ”หลี่โม่หันหลัง เมื่อเดินพ้นประตู สีหน้าอ่อนโยนทั้งหมดก็หายไป เหลือเพียงฉินอ๋องผู้เคยผ่านสนามรบ กระบี่ถูกเหน็บข้างกาย เสื้อคลุมสีดำสะบัดตามลมหนาวด้านนอก คนของเขารออยู่แล้ว แต่ก่อนจะก้าวออกจากจวน หลี่โม่หยุดรถเข็นถูกนำมาวางตรงหน้า หัวหน้าองครักษ์มองเขา“ท่านอ๋อง”หลี่โม่กลับนั่งลงบนรถเข็นตามเดิม“จนกว่าจะถึงเวลาจำเป็น”เขากล่าวเรียบ ๆ“เรื่องขาของข้ายังต้องเป็นความลับ”“พ่ะย่ะค่ะ”ขบวนของฉินอ๋องจึงออกจากจวนในสภาพที่คนภายนอกคุ้นเคยท่านอ๋องผู้ขาพิการ บุรุษที

นางไม่ได้รับรายงานการรบโดยตรง สิ่งที่นางได้รับคือข่าวของเมือง ถนนสายไหนยังผ่านได้บริเวณใดมีกองกำลังเคลื่อนผ่าน ตรงไหนมีประชาชนติดอยู่ รถม้าของฝ่ายตรงข้ามเคลื่อนไปทางใดหว่านหว่านทำเครื่องหมายบนแผนที่“ถนนชิงเหอมีคนของฝ่ายนั้นผ่านไปอีกหรือ”พ่อบ้านตอบ“ไม่มีแล้วขอรับ”“ดี”นางชี้อีกเส้นทาง“ให้ร้านบริเวณนี้ปิดต่อ”“ส่วนโกดังตะวันตก หากมีประชาชนหลบเข้าไปก็ให้พักอยู่ก่อน อย่าเพิ่งออกมาจนกว่าสถานการณ์สงบ”“ขอรับ”“รถม้าที่ไม่ได้ใช้งาน”“พร้อมอยู่สามคันขอรับ”“เก็บไว้”หว่านหว่านตอบ“ถ้ามีคนเจ็บหรือมีคนต้องออกจากพื้นที่อันตรายค่อยใช้”“ขอรับ”เสี่ยวชิงมองนางอย่างกังวล“พระชายาไม่ทรงพักสักหน่อยหรือเพคะ”“ยัง”“แต่ท่านอ๋องทรงรับสั่งไว้...”หว่านหว่านหันขวับ“อย่าบอกนะว่าเขาสั่งให้ข้ากินอีกแล้ว”เสี่ยวชิงเม้มปากกลั้นยิ้ม“คราวนี้รับสั่งให้พระชายาอย่านอนดึกเกินไปเพคะ”หว่านหว่านนิ่ง“เขากำลังบุกวังอยู่ใช่ไหม”“เพคะ”“แล้วยังมีเวลาห่วงว่าข้าจะนอนดึก”“เพคะ”หว่านหว่านยกมือกุมหน้าผาก“ท่านอ๋องของพวกเจ้านี่...”นางพูดไม่จบแต่ริมฝีปากกลับมีรอยยิ้ม“ช่างเถอะ”หว่านหว่านมองแผนที่อีกครั้ง“ทำส่วนขอ