Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 59

“กระหม่อมไม่ขอให้เสด็จพ่อเชื่อจากคำพูดเพียงอย่างเดียวพ่ะย่ะค่ะ”เขานำเอกสารที่เตรียมมาวางไว้เบื้องหน้า ขันทีคนสนิทรับขึ้นถวาย ฮ่องเต้เปิดดูภายในมีทั้งรายชื่อคนที่หลี่โม่สามารถเรียกใช้ หน้าที่ของแต่ละหน่วย สถานที่ประจำการ เส้นทางเงิน รวมถึงบันทึกการเคลื่อนไหวในช่วงก่อนและหลังเกิดกบฏ ทุกอย่างถูกจัดไว้เป็นหมวดหมู่ ตรวจสอบย้อนกลับได้ฮ่องเต้พลิกอ่านทีละหน้า“เจ้ากล้าเอาทั้งหมดมาให้เราดู”“พ่ะย่ะค่ะ”“ไม่กลัวหรือ”หลี่โม่ตอบตรงๆ“กลัวพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้เงยพระพักตร์หลี่โม่กล่าวต่อ“แต่หากกระหม่อมยังปิดบังต่อไป หลังจากสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เสด็จพ่อก็ไม่มีเหตุผลใดต้องเชื่อกระหม่อมอีก” คำตอบนั้นทำให้ฮ่องเต้เงียบ หลี่โม่ไม่คิดใช้ความดีความชอบจากการปราบกบฏมาเรียกร้องความไว้วางใจตรงกันข้าม... เขานำสิ่งที่อาจกลายเป็นอันตรายต่อตนเองมาวางไว้ตรงหน้าฮ่องเต้ทั้งหมด“เหตุใดเจ้าจึงปิดบังเรื่องขา”ฮ่องเต้ถามหลี่โม่ตอบ“เพราะกระหม่อมต้องการมีชีวิตอยู่พ่ะย่ะค่ะ”คำตอบเรียบง่ายจนฮ่องเต้ชะงัก“มีชีวิตอยู่”“พ่ะย่ะค่ะ”หลี่โม่เงยหน้าขึ้น“ในช่วงที่กระหม่อมยังมีอำนาจทางทหาร ทุกการเคลื่อนไหวของกระหม่อมถูกจั

“คลั่งรัก”หลี่โม่ตอบทันที“เพิ่งรู้หรือ”หว่านหว่านหัวเราะออกมา ก่อนเอนตัวพิงไหล่เขาอย่างสบายใจ ความรู้สึกในวันนี้แตกต่างจากทุกวันที่ผ่านมาไม่มีใครตามจับผิดไม่มีพิษที่ต้องรอยากดอาการทุกครึ่งเดือนไม่มีความลับเรื่องขาของหลี่โม่ที่ต้องคอยระวังไม่มีสายลับในจวนไม่มีแผนใส่ร้ายที่ต้องคอยรับมืออย่างน้อย พวกเขาก็สามารถหายใจได้เต็มปอดเสียที หลี่โม่ก้มมองนาง“เหนื่อยหรือ”“มากเพคะ”“นอนเถอะ”“ยังไม่ได้”“ทำไม”หว่านหว่านลืมตา“เรายังมีเรื่องหนึ่งที่ไม่ได้จัดการ”“เรื่องอะไร”นางมองเขาอย่างมีเลศนัย“งานแต่งของเรา”หลี่โม่ชะงัก งานแต่งครั้งแรกเกิดขึ้นเพราะพระราชโองการ หว่านหว่านถูกส่งมาแทนคุณหนูใหญ่ นางไม่เต็มใจ เขาเองก็รู้ตั้งแต่ต้นว่าเจ้าสาวถูกสับเปลี่ยนและตั้งใจเก็บนางไว้เพื่อดูว่าสกุลเซี่ยคิดทำอะไรในคืนนั้นไม่มีความรัก มีแต่การหยั่งเชิง ความระแวง และผลประโยชน์ หว่านหว่านยื่นนิ้วไปจิ้มอกเขา“ครั้งแรกไม่นับนะเพคะ”หลี่โม่จับนิ้วนางไว้“เช่นนั้นแต่งใหม่”“ง่ายอย่างนี้เลยหรือ”“อืม”“ไม่ถามก่อนหรือว่าหม่อมฉันอยากแต่งกับท่านหรือไม่”หลี่โม่หรี่ตา“ไม่อยากหรือ”หว่านหว่านทำท่าครุ่นคิด“ต้องด

หลี่โม่ขยับมือ“ตรงนี้”“อืม”“ดีหรือ”“ดีมาก”“เช่นนั้นงานแต่งยังน่าเบื่ออยู่หรือไม่”“น่าเบื่อเพคะ”“...”“แต่เจ้าบ่าวใช้ได้”หลี่โม่หัวเราะในลำคอ“แค่ใช้ได้”หว่านหว่านลืมตา“หล่อ”“แล้ว”“รวย”“แล้ว”“เดินได้แล้ว”หลี่โม่หรี่ตา“หว่านหว่าน”นางหัวเราะ ก่อนจับมือเขาไว้“แล้วก็รักหม่อมฉันมาก”คราวนี้เขาไม่เถียง“อืม”หว่านหว่านมองเขา“มากเพียงใด”หลี่โม่ตอบเรียบ ๆ“มากพอที่จะรู้ว่าชีวิตนี้ไม่ต้องการคนอื่นอีกแล้ว” รอยยิ้มบนใบหน้าของหว่านหว่านค่อยๆ อ่อนลง คำพูดเมื่อกลางวัน นางได้ยินทุกคำ“เรื่องพระชายารองกับอนุ”“อืม”“ท่านไม่จำเป็นต้องพูดต่อหน้าคนมากขนาดนั้นก็ได้”“จำเป็น”“ทำไม”หลี่โม่จับมือนาง“เพราะข้าไม่อยากให้ใครคิดว่า วันหนึ่งตำแหน่งข้างกายข้ายังว่างสำหรับคนอื่น”หว่านหว่านนิ่ง“ตำแหน่งนั้นเป็นของเจ้า”“ตั้งแต่เมื่อไรเพคะ”หลี่โม่คิด“ถ้าถามตามกฎหมาย ตั้งแต่ครั้งแรกที่แต่ง”“หม่อมฉันไม่ได้ถามตามกฎหมาย”“ถ้าเช่นนั้น...”เขามองนาง“ข้าก็ไม่รู้”“ไม่รู้”“อืม”“รู้ตัวอีกที ข้าก็ไม่อยากให้ชายอื่นเข้าใกล้เจ้า”หว่านหว่านหัวเราะ“ตอนนั้นยังบอกว่าเป็นเรื่องความปลอดภัยอยู่เลย”“ข้าจำไ

“ผ่านมาตั้งหนึ่งปีแล้ว เหตุใดยังถามเรื่องนี้อีก”“อยากฟัง”“ท่านชนะ”“เทียบกับการนอน”หว่านหว่านหรี่ตา“อย่าได้คืบจะเอาศอกนะเพคะ”หลี่โม่หัวเราะ ก่อนวางถาดลงบนโต๊ะ เขาหยิบสมุดบัญชีออกจากมือนางหว่านหว่านรีบคว้า“ยังอ่านไม่จบ”“พรุ่งนี้ค่อยอ่าน”“แต่กำไรเดือนนี้...”“ไม่หนีไปไหน”“ท่านรู้ได้อย่างไร”“เพราะคนดูแลกิจการของเจ้าส่งรายงานมาแล้วว่า ทุกอย่างปกติ”หว่านหว่านหรี่ตา“ท่านแอบอ่านรายงานของหม่อมฉัน”“วางอยู่บนโต๊ะ”“ก็ไม่ควรอ่าน”“ข้าอ่านเพียงหน้าแรก”“หน้าแรกมีตัวเลขกำไร”“อืม”“เห็นหรือไม่”“เห็น”หว่านหว่านยิ้มอย่างภาคภูมิใจ“เยอะใช่ไหมเพคะ”หลี่โม่มองสีหน้าของนางแล้วหลุดยิ้ม“เยอะ”“ดังนั้นหม่อมฉันถึงต้องตรวจ”“แต่เจ้าตรวจมาสามชั่วยามแล้ว”“เพราะตัวเลขสวย”“หว่านหว่าน”“เพคะ”“ถ้าเจ้าจ้องมันต่อ เงินก็ไม่เพิ่มขึ้นเอง”นางคิดตาม“มีเหตุผล”จากนั้นเอนตัวกลับลงไปอย่างง่ายดาย“เช่นนั้นพัก”หลี่โม่หัวเราะ“เชื่อง่ายขนาดนี้”“หม่อมฉันเป็นคนมีเหตุผล”“เจ้าขี้เกียจแล้วต่างหาก”หว่านหว่านยกพัดขึ้นชี้เขา“ระวังคำพูดด้วยเพคะ”“ข้าพูดผิดหรือ”“หม่อมฉันไม่ได้ขี้เกียจ”“อืม”“หม่อมฉันเพียงไม่