Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

“และคนที่เหมาะจะถูกกล่าวหามากที่สุด...”หว่านหว่านมองเขาตั้งแต่ศีรษะลงมาถึงรถเข็นก่อนถอนหายใจ“คงเป็นอดีตแม่ทัพผู้เคยมีอำนาจทางทหารอย่างท่าน”หลี่โม่ยิ้มเย็น“ดูเหมือนมีคนอยากมอบข้อหากบฏให้ข้า”หว่านหว่านเอนหลัง“ของขวัญชิ้นใหญ่จริงๆ”“กลัวหรือไม่” คำถามเดียวกับที่เขาเคยถามนางหลายครั้งหว่านหว่านคิดครู่หนึ่ง“กลัวเพคะ”หลี่โม่เลิกคิ้วนางพูดต่อ“ข้อหากบฏไม่ใช่เรื่องเล็ก หม่อมฉันยังมีเงินอีกมากที่ยังใช้ไม่หมด ถ้าตายตอนนี้เสียดายแย่”หลี่โม่เกือบหัวเราะ“เซี่ยหว่านหว่าน”“เพคะ”“เจ้าจริงจังสักครั้งได้หรือไม่”หว่านหว่านวางรอยยิ้มลง“หม่อมฉันจริงจังอยู่เพคะ”นางมองรายงานตรงหน้า“เพราะกลัวจึงต้องระวัง”“แต่ยิ่งกลัว ยิ่งห้ามรีบ”นางชี้กระดาษ“ตอนนี้เรารู้ว่ามีคนกำลังทำบางอย่าง”“แต่ยังไม่รู้ว่าใคร”“ไม่รู้ว่าหลักฐานจะถูกนำไปวางที่ไหน”“ไม่รู้ว่าจะเริ่มโจมตีเมื่อใด”“และที่สำคัญ...”หว่านหว่านเงยหน้าสบตาเขา“เรายังไม่มีหลักฐานว่าคนที่อยู่เบื้องหลังคือผู้ใด”หลี่โม่พยักหน้า“ดังนั้น”หว่านหว่านยิ้มบางๆ“ปล่อยให้เขาทำต่ออีกหน่อยเถอะเพคะ”“เจ้าต้องการให้พวกมันสร้างหลักฐานต่อ”“เพคะ”“อันตราย”

ท้องพระโรงเงียบสนิท สีหน้าของขุนนางกรมอาญาเปลี่ยนไป องค์ชายรองเองก็ชะงักหลี่โม่หยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ“นี่คือทะเบียนคนของจวนฉินอ๋อง”ขันทีรับไปถวายฮ่องเต้“ฉินอันเคยเป็นคนดูแลรถม้าของจวนจริง แต่เสียชีวิตจากโรคเมื่อสามปีก่อน มีการแจ้งชื่อออกจากทะเบียนและบันทึกต่อทางการเรียบร้อย”ฮ่องเต้ทอดพระเนตรเอกสาร พระพักตร์เริ่มเย็นลง“แต่เอกสารเช่าโกดังกลับระบุว่าคนตายเช่าโกดังเมื่อสองปีก่อน”หลี่โม่กล่าวเรียบ ๆ“ลูกจึงอยากทราบเช่นกันพ่ะย่ะค่ะว่า คนตายลุกขึ้นมาเช่าโกดังได้อย่างไร” เสียงกระซิบในท้องพระโรงดังขึ้นกว่าเดิมองค์ชายรองหันไปมองขุนนางกรมอาญา อีกฝ่ายเริ่มมีเหงื่อบนหน้าผาก แต่เรื่องยังไม่จบหลี่โม่กล่าวต่อ“ลูกยังมีหลักฐานอีกชุดหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ทอดพระเนตร“นำมา”องครักษ์ของหลี่โม่ถูกเรียกเข้ามา แต่สิ่งที่เขานำมาไม่ใช่อาวุธ เป็นสมุดบันทึก ใบรับเงิน และคำให้การของคนขับรถสองคนหลี่โม่กล่าว“หลายวันก่อน จวนของลูกพบความผิดปกติของการซื้อเหล็กและการขนสินค้า จึงให้คนติดตามตรวจสอบโดยไม่ได้แตะต้องสิ่งของ”“ร้านเหล็กฉางเฟิงได้รับเงินจากพ่อค้าคนกลางชื่อหลิวซาน”“หลิวซานจ้างรถสามคัน

จากนั้นมีกลิ่นน้ำแรงขึ้น อาจผ่านคลองหว่านหว่านนับเวลาอยู่ในใจหนึ่งเค่อสองเค่อรถหยุดครั้งหนึ่ง จากนั้นเปลี่ยนรถ นางได้ยินเสียงคนพูด“ประตูตะวันตกมีคนตรวจมากขึ้น”อีกเสียงตอบ“ใช้ทางโรงย้อม”หว่านหว่านจดจำคำสองคำนั้นทันที ประตูตะวันตก โรงย้อม หลังจากนั้นนางไม่ดิ้นอีก ดิ้นตอนนี้ก็หนีไม่ได้ เสียแรงเปล่า เก็บแรงไว้ก่อนดีกว่าขณะเดียวกัน ภายในจวนฉินอ๋อง เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังไปทั่วเรือนองครักษ์คนหนึ่งคุกเข่าอยู่กลางห้องหนังสือ“ท่านอ๋อง พระชายาถูกพาตัวออกไปทางกำแพงด้านตะวันตกพ่ะย่ะค่ะ”หลี่โม่ไม่พูด“องครักษ์ของเราตามไปสองคน แต่ถูกขวางไว้”ยังคงไม่มีคำตอบ คนทั้งห้องไม่กล้าหายใจแรง เพราะสีหน้าของหลี่โม่ในเวลานี้น่ากลัวกว่าการตะโกนเสียอีก มือที่วางอยู่บนโต๊ะกำแน่น“มีผู้ใดบาดเจ็บ”“สี่คนพ่ะย่ะค่ะ ไม่มีผู้เสียชีวิต”“สาวใช้ของนาง”“ถูกทำให้สลบพ่ะย่ะค่ะ ยังมีชีวิต”หลี่โม่หลับตาลงชั่วขณะ เมื่อเปิดขึ้นอีกครั้ง แววตาก็เย็นจนแทบไม่มีความรู้สึก“นางถูกพาตัวไปนานเท่าไร”“ไม่ถึงครึ่งเค่อพ่ะย่ะค่ะ”“ปิดประตูเมือง”“ท่านอ๋อง หากทำเช่นนั้น...”“ไม่”หลี่โม่หยุดตัวเอง องครักษ์เงยหน้า หลี่โม่สูดลมหายใ

“แน่ใจ”“แน่ใจเพคะ”หลี่โม่ตรวจดูนางตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าเมื่อเห็นว่าไม่มีเลือด ไม่มีบาดแผลร้ายแรง ไหล่ที่เกร็งมาตลอดจึงคลายลงเล็กน้อยหว่านหว่านกลับมองต้นแขนเขา“แล้วท่านเล่า”“แผลเล็ก”“เลือดออกขนาดนี้เรียกเล็กหรือ”“ไม่ตาย”“ท่าน...”นางหยุด เพราะเห็นมือของเขา มือที่กำลังจับข้อมือนางสั่นเล็กน้อยหว่านหว่านเงียบลง“หลี่โม่”เขาไม่ตอบ“หม่อมฉันไม่เป็นอะไรแล้ว”“อืม”“จริงๆ”“อืม”เขายังไม่ปล่อยมือ หว่านหว่านมองใบหน้าของเขา ความเย็นชาแบบเดิมกลับมาแล้ว แต่ครั้งนี้นางดูออก มันเป็นเพียงเปลือก“ท่านกลัวหรือ”หลี่โม่เงียบ ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงปฏิเสธ คงพูดว่าเป็นเพียงเรื่องความปลอดภัยของจวน หรือบอกว่านางยังมีประโยชน์แต่คืนนี้... เขาไม่พูดเช่นนั้น หลี่โม่เพียงตอบเบาๆ“อืม”คำเดียวหว่านหว่านกลับพูดไม่ออก คนที่แกล้งเขาได้ทุกวัน คนที่ต่อรองกับขุนนางโดยไม่กะพริบตา กลับไม่รู้ว่าจะตอบคำเดียวนี้อย่างไรนางจึงยกมือขึ้น แล้วจับแขนเสื้อของเขาไว้“กลับบ้านกันเถอะเพคะ”หลี่โม่มองมือนาง“อืม”เขาพานางออกจากโรงย้อม ก่อนขึ้นรถม้า หว่านหว่านหันกลับไปมองคนร้ายที่ถูกจับ“พวกนี้”“ข้าจะสอบเอง”“เกี่ยวกับองค์

“ท่านกำลังทำให้หม่อมฉันรู้สึกว่าตัวเองบอบบางมาก”“เมื่อคืนเจ้าถูกลักพาตัว”“แต่หม่อมฉันกลับมาแล้ว” มือของหลี่โม่หยุด“ใช่”เขาตอบเบาๆ“เจ้ากลับมาแล้ว” น้ำเสียงนั้นทำให้หว่านหว่านเงียบลงหลี่โม่ปล่อยมือนางช้าๆ หว่านหว่านกลับเห็นผ้าพันแผลโผล่พ้นแขนเสื้อเขาเล็กน้อยนางจึงคว้ามือเขาแทน“ขอดู”“ไม่เป็นไร”“เมื่อครู่ใครเป็นคนตรวจข้อมือหม่อมฉัน”“...”“ยื่นแขนมาเพคะ”หลี่โม่มองนาง สุดท้ายก็ยอมหว่านหว่านเลิกแขนเสื้อเขาขึ้นเล็กน้อยผ้าพันแผลยังสะอาด ไม่มีเลือดซึมเพิ่มนางจึงค่อยวางใจ“เมื่อคืนท่านไม่ควรเข้าไปเอง”หลี่โม่ตอบทันที“ข้าต้องไป”“ส่งคนไปก็ได้”“ไม่ได้”“ทำไม”“เพราะเจ้าอยู่ในนั้น”หว่านหว่านนิ่ง หลี่โม่เองก็นิ่ง คำตอบออกจากปากเร็วจนไม่มีโอกาสสร้างข้ออ้างหว่านหว่านจึงถาม“แล้วถ้าความลับเรื่องขาของท่านหลุดออกไปเล่า”“ก็จัดการตามสถานการณ์”“แผนที่ท่านปิดบังมาตั้งนานอาจพัง”“อืม”“ฮ่องเต้อาจระแวงท่าน”“ข้ารู้”“ศัตรูอาจรู้ว่าท่านฟื้นแล้ว”“ข้ารู้”“แล้วท่านยังไป”หลี่โม่มองนางตรงๆ“ใช่”“เพราะอะไร”คราวนี้ไม่มีคำตอบทันที หว่านหว่านไม่ได้หลบสายตา เมื่อคืนมีคนร้าย มีดาบ มีชีวิตของนางแข