Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

สีหน้าหลี่โม่เปลี่ยนทันที“หมายความว่าอย่างไร”หว่านหว่านชี้ไปรอบสวน““นี่อยู่ในจวนก็จริง แต่จวนท่านเพิ่งจับคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีวางยาได้หนึ่งคน และเรายังไม่รู้ว่ามีคนของฝ่ายตรงข้ามแฝงตัวอยู่อีกกี่คน”นางมองโต๊ะหิน“ท่านมายืนกลางศาลา มีไฟ มีแผนที่ มีเอกสาร แล้วเดินไปเดินมาโดยไม่มีรถเข็นอยู่ใกล้ๆ”หลี่โม่เงียบ“ถ้าคืนนี้คนที่เห็นไม่ใช่หม่อมฉัน แต่เป็นคนของฝ่ายตรงข้ามเล่า” คำถามนั้นทำให้แววตาของชายหนุ่มจริงจังขึ้น หว่านหว่านพูดต่อ“ความลับที่เก็บมาหลายปีอาจพังเพราะความประมาทคืนเดียว”“เจ้ากำลังตำหนิข้า”“เพคะ” คำตอบตรงเกินไปจนหลี่โม่แทบไม่เชื่อหู“เจ้ากล้าดี”“ก็ท่านบอกให้พูดเรื่องที่เกี่ยวกับความปลอดภัยของจวน”หว่านหว่านยักไหล่“นี่เกี่ยวโดยตรง”หลี่โม่เงียบไปครู่หนึ่งก่อนถาม“หากเป็นเจ้า จะทำอย่างไร”คราวนี้หว่านหว่านชะงัก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถามความคิดเห็นของนางในเรื่องที่เกี่ยวข้องกับความลับของเขาโดยตรงนางจึงคิดจริงจัง“ถ้าจำเป็นต้องประชุมกลางคืน ควรใช้สถานที่ปิด”“อืม”“จำนวนคนที่รู้ว่าท่านเดินได้ต้องน้อยที่สุด”“ตอนนี้มีเพียงคนสนิทไม่กี่คน”“ดีเพคะ”หว่านหว่านคิดต่อ“ส่วน

“ส่วนเจ้าของโรงเตี๊ยมที่เป็นจุดพักสินค้าบอกว่า ช่วงนี้มีชายแปลกหน้าหลายกลุ่มเดินทางเข้าเมือง แต่ไม่ได้แต่งตัวเหมือนพ่อค้า”หลี่โม่หยิบสมุดขึ้นมา“เจ้าสั่งให้คนของร้านสืบเรื่องพวกนี้”“เปล่าเพคะ”หว่านหว่านตอบทันที“หม่อมฉันไม่ได้อยากให้คนขายผ้ากลายเป็นสายลับ”“แล้วข่าวมาจากไหน”“เรื่องที่พวกเขาเห็นอยู่แล้ว”นางอธิบาย“คนขายผ้าต้องรู้ว่าผ้ามาจากไหน ราคาขึ้นเพราะอะไร ถนนสายใดใช้ได้ ถนนสายใดถูกปิด”“คนส่งของต้องรู้ว่าประตูเมืองใดคนเยอะ ด่านไหนตรวจเข้ม ถนนไหนรถติด”“โรงเตี๊ยมก็ต้องรู้ว่าช่วงนี้แขกมากหรือน้อย คนจากที่ใดเดินทางเข้ามา”หว่านหว่านยกมือขึ้น“หม่อมฉันไม่ได้ให้พวกเขาไปแอบฟังใคร ไม่ได้ให้สะกดรอยตามใคร เพียงบอกว่า หากเห็นเรื่องผิดปกติที่อาจกระทบการค้าให้รายงานกลับมา”หลี่โม่เริ่มเข้าใจ“แล้วเจ้าคัดสิ่งที่ผิดปกติออกมา”“เพคะ”“จากนั้นส่งให้ข้า”“ถูกต้อง”หว่านหว่านยิ้ม“เรื่องไหนเกี่ยวกับราคาผ้า หม่อมฉันจัดการ”“เรื่องไหนเกี่ยวกับความปลอดภัยของเส้นทาง หม่อมฉันส่งให้ท่าน”หลี่โม่เปิดสมุดดูอีกหลายหน้า ข้อมูลบางอย่างดูไม่มีความหมายหากมองแยกกัน แต่นำมาวางรวมกันแล้วกลับเห็นความผิดปกติบา

“หม่อมฉันยังถามไม่จบเลยนะเพคะ”“เจ้าถามจบแล้ว”“อ้อ”“เลิกอ้อเสียที”หว่านหว่านหลุดหัวเราะหลี่โม่หน้าตึงกว่าเดิม“มีอะไรน่าขัน”“ไม่มีเพคะ”“เจ้ากำลังหัวเราะ”“หม่อมฉันอารมณ์ดี”“เพราะมีคนส่งของให้”“เพราะท่านอ๋องหึง”“ข้าไม่ได้หึง”“เพคะ ไม่หึง”หว่านหว่านพยักหน้าอย่างว่าง่ายเกินไป“เพียงแค่รู้ชื่อทุกคนที่ส่งของมา”หลี่โม่เงียบ“รู้ด้วยว่าหม่อมฉันรับหรือไม่”เขายังคงเงียบ“แล้วมานั่งรอถึงเรือน”“ข้าบอกว่าไม่ได้รอ”“เพคะ”“เซี่ยหว่านหว่าน”“หม่อมฉันเชื่อแล้วจริงๆ เพคะ”สีหน้าของนางบอกชัดว่าไม่เชื่อแม้แต่น้อยหลี่โม่รู้สึกว่าการรับมือขุนนางทั้งราชสำนักยังง่ายกว่ารับมือสตรีตรงหน้า“ของพวกนั้นส่งคืนให้หมด”เขาพูดในที่สุด“ส่งคืนไปแล้วเพคะ”หลี่โม่ชะงัก“ทั้งหมด”“ทั้งหมด”“จดหมาย”“คืนด้วย”“เจ้าไม่ได้อ่าน”“ฉบับแรกอ่านไปสองบรรทัด หลังจากนั้นไม่อ่านแล้ว”สีหน้าหลี่โม่คลายลงอย่างเห็นได้ชัดหว่านหว่านมองทุกอย่างอยู่เงียบๆจากนั้นจึงเท้าคาง“ท่านอ๋อง”“อะไร”“ตอนนี้สบายใจขึ้นหรือยังเพคะ”หลี่โม่กลับมาหน้านิ่งทันที“ข้าไม่ได้ไม่สบายใจ”“เพคะ”“ข้าเพียงกังวลว่าคนพวกนั้นอาจมีเจตนาอื่น”“เข้าใ

หว่านหว่านเกือบหลุดหัวเราะ คราวนี้เป็นเขาที่อ้อ โจวเหวินซานประสานมือ“ถวายบังคมท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”หลี่โม่พยักหน้า“คุยกันเสร็จหรือยัง”“เกือบแล้วเพคะ”“ต้องใช้เวลาอีกนานหรือไม่”หว่านหว่านมองเขา“ท่านอ๋องมีธุระกับหม่อมฉันหรือ”“ไม่มี”“เช่นนั้น”“ข้ารอได้”เขาพูดจบก็นั่งอยู่ตรงนั้นจริงๆ หว่านหว่านมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับมาคุยกับโจวเหวินซานต่อ“เรื่องส่งของชุดแรก...”“สิบวันขอรับ”“นานไป”“ถ้าเจ็ดวันต้องเพิ่มค่าขนส่ง”“เพิ่มเท่าไร”ทั้งสองเริ่มต่อรองกันอีกครั้งส่วนหลี่โม่นั่งเงียบอยู่ด้านข้างเงียบมาก เงียบจนองครักษ์ข้างหลังแทบไม่กล้าหายใจทุกครั้งที่โจวเหวินซานหัวเราะให้หว่านหว่าน สายตาของฉินอ๋องจะเย็นลงเล็กน้อยทุกครั้งที่ชายหนุ่มโน้มตัวเข้ามาดูเอกสาร สายตานั้นก็เย็นลงอีกจนสุดท้ายโจวเหวินซานเองยังเริ่มรู้สึกได้เขาจึงรีบสรุปข้อตกลง“เช่นนั้นเจ็ดวันตามที่ตกลง ข้าจะให้คนส่งหยกชุดแรกมา”“ตกลง”หว่านหว่านพยักหน้า“หากคุณภาพเหมือนตัวอย่าง เราค่อยคุยเรื่องระยะยาว”“ยินดีขอรับ”โจวเหวินซานประสานมือ“ขอลา”เขาหันไปทางหลี่โม่“ทูลลาพ่ะย่ะค่ะ”หลี่โม่ตอบสั้นๆ“อืม”ทันทีที่พ่อค้าโจวออ

คนในห้องสบตากัน ไม่มีใครพูด องค์ชายรองเดินกลับมาที่โต๊ะ“คนที่เคยคุมทหาร หากถูกพบว่าสะสมอาวุธ จะเกิดอะไรขึ้น”ที่ปรึกษาตอบทันที“ย่อมถูกสอบสวนพ่ะย่ะค่ะ”“ถ้าพบธัญพืชจำนวนมากด้วย”“จะยิ่งน่าสงสัย”“ถ้ามีรายชื่อทหารเก่า”“ข้อกล่าวหาจะหนักขึ้น”องค์ชายรองยิ้ม“ดี” เขาหยิบถ้วยชาขึ้นมา“ในเมื่อไม่มีหลักฐาน...”“ก็ทำให้มี”ห้องทั้งห้องเงียบลง ที่ปรึกษาลดเสียง“แต่เรื่องเช่นนี้ หากถูกตรวจย้อนกลับมา...”“เพราะอย่างนั้นจึงไม่ควรมีสิ่งใดเชื่อมมาถึงตำหนักข้า”องค์ชายรองตัดบท“ใช้คนหลายทอด”“พ่ะย่ะค่ะ”“เริ่มจากสิ่งที่ไม่มีใครสนใจ”“เช่นสิ่งใดพ่ะย่ะค่ะ”องค์ชายรองเหลือบมองรายงานบนโต๊ะ“การค้า”ที่ปรึกษาชะงัก“พ่อค้าซื้อขายเหล็กเป็นเรื่องปกติ”“รถม้าขนของก็เป็นเรื่องปกติ”“โกดังเก็บสินค้ายิ่งเป็นเรื่องปกติ”องค์ชายรองยิ้มเย็น“แต่ถ้าของบางอย่างถูกพบในโกดังที่เกี่ยวข้องกับจวนฉินอ๋อง...”ไม่จำเป็นต้องพูดต่อ ทุกคนในห้องเข้าใจ การสร้างข้อกล่าวหาที่ดีไม่จำเป็นต้องทำให้ทุกคนเชื่อทันทีขอเพียงสร้างความสงสัยขึ้นมา จากนั้นปล่อยให้ความระแวงในราชสำนักทำงานแทน“แล้วเรื่องคนเล่าพ่ะย่ะค่ะ”องค์ชายรองครุ่นคิด“ค