พระชายาสายชิลกับท่านอ๋องคลั่งรัก のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

เสียงประทัดดังสนั่นสลับกับเสียงดนตรีมงคลที่บรรเลงครึกครื้นไปทั่วจวนสกุลเซี่ย ภายนอกเต็มไปด้วยแขกเหรื่อและคำอวยพร ทว่าภายในห้องของเจ้าสาวกลับเงียบงันเสียจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงปักลายหงส์ทอง เซี่ยหว่านหว่านค่อยๆ ลืมตาขึ้นความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของนางไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับกระแสน้ำเชี่ยว หากเป็นคนธรรมดาคงตกใจจนทำอะไรไม่ถูกไปแล้ว ทว่านางกลับใช้เวลาไม่นานนักในการเรียบเรียงทุกอย่าง ก่อนจะได้ข้อสรุปสั้นๆ ที่ทำให้อยากถอนหายใจนางทะลุมิติมาแล้ว จากนักเจรจาและนักวางกลยุทธ์ในยุคปัจจุบัน กลายมาเป็นเซี่ยหว่านหว่าน บุตรสาวของอนุภรรยาในตระกูลขุนนาง ผู้มีสถานะไม่ต่างจากคนไร้ตัวตนในจวนสกุลเซี่ยชีวิตก่อนหน้านี้ นางมีคติประจำใจเรียบง่ายมากเรื่องไหนนอนแก้ได้ให้นอน เรื่องไหนใช้สมองแก้ได้ก็อย่าเสียแรง และหากเรื่องไหนหลีกเลี่ยงได้ นางยินดีหลีกไปนอนนับเงินเงียบๆ มากกว่าจะวิ่งเข้าไปหาความวุ่นวายน่าเสียดายที่สถานการณ์ตรงหน้าดูเหมือนจะไม่เปิดโอกาสให้นางทำเช่นนั้นเลยแม้แต่น้อยหว่านหว่านหลับตาลงอีกครั้ง พลางทบทวนความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมอย่างละเอียดเดิมทีตระกูลเซี่ยได้รั

ขอให้วันพรุ่งนี้มีเวลานอนมากกว่าวันนี้สักหน่อยก็ยังดีแสงแดดยามสายสาดผ่านชายคาจวนฉินอ๋อง ทอดเงากิ่งไม้ลงบนพื้นหินเป็นริ้วบางๆหากมองเพียงภายนอก ทุกอย่างดูสงบร่มรื่นสมกับเป็นจวนของเชื้อพระวงศ์ ทว่าหลังจากพิธีอภิเษกผ่านพ้นไปเพียงคืนเดียว คนจากหลายฝ่ายก็เริ่มเคลื่อนไหวเร็วกว่าที่เซี่ยหว่านหว่านคาดไว้เสียอีกเมื่อคืนเพิ่งแต่งงานเช้าวันนี้คนก็มาถึงหน้าประตูแล้ว“ขยันกันเสียจริง”หว่านหว่านพึมพำพลางคีบขนมเข้าปาก ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์สาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างตั่งเหลือบมองพระชายาคนใหม่อย่างลังเล“พระชายาเพคะ คนที่มาวันนี้ เกรงว่าจะปฏิเสธไม่ง่ายนักเพคะ”“ข้ารู้”“แล้วพระชายาไม่กังวลหรือเพคะ”หว่านหว่านวางถ้วยชา“กังวลแล้วพวกนางจะกลับไปหรือ”สาวใช้ส่ายหน้า“เช่นนั้นจะกังวลให้เหนื่อยทำไม” คำตอบง่ายเสียจนสาวใช้พูดไม่ออกหว่านหว่านเอนหลังพิงหมอนนุ่มอย่างเกียจคร้าน ก่อนเหลือบตามองไปยังประตูโถงรับรองคนที่ถูกส่งมาในวันนี้มีทั้งหมดสามคนคนแรกคือนางกำนัลอาวุโสแซ่จ้าว ผู้เคยรับใช้อยู่ในวังมานานและมีสายสัมพันธ์กับคนในตำหนักฝ่ายใน ส่วนอีกสองคนเป็นสตรีจากตระกูลขุนนางที่มีความเกี่ยวดองห่างๆ กับเช

“จับตาไว้”หลี่โม่ตอบ“ยังไม่ต้องแตะต้อง”“พ่ะย่ะค่ะ”“ดูว่าพวกนางติดต่อกับใครบ้าง”องครักษ์รับคำ ก่อนถามต่อ “แล้วพระชายาเล่าพ่ะย่ะค่ะ”หลี่โม่เงียบไปชั่วครู่ดวงตาคมยังคงจับอยู่ที่เซี่ยหว่านหว่านเมื่อคืนเขาคิดว่านางอาจเป็นเพียงหมากที่สกุลเซี่ยโยนเข้ามาวันนี้เขายังไม่ได้เปลี่ยนความคิดนั้นเพียงแต่หมากตัวนี้ ดูเหมือนจะไม่ยอมเดินตามกระดานของผู้ใดง่ายๆ“จับตานางเหมือนเดิม”หลี่โม่เอ่ยเรียบ ๆ“อย่าเพิ่งสรุปว่าเป็นพวกเดียวกับเรา”“พ่ะย่ะค่ะ”“แต่หากคนจากฝ่ายอื่นคิดจะใช้จวนของข้าเป็นที่เดินหมาก”แววตาของฉินอ๋องเย็นลง“ก็ปล่อยให้พระชายาจัดการก่อน”องครักษ์ชะงักเล็กน้อย“หากนางจัดการไม่ได้เล่าพ่ะย่ะค่ะ”หลี่โม่เหลือบมองเข้าไปอีกครั้งหว่านหว่านกำลังสั่งสาวใช้เพิ่มขนมอีกหนึ่งจาน และย้ำเป็นครั้งที่สองว่าหลังอาหารห้ามผู้ใดรบกวนเวลานอนเขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนตอบ“ค่อยว่ากัน”รถเข็นค่อยๆ เคลื่อนออกจากระเบียงส่วนหว่านหว่านไม่รู้เลยว่าการรับมือแขกสามคนในวันนี้ ทำให้สามีที่ยังระแวงนางอยู่เริ่มปรับการประเมินใหม่ไม่ใช่ความไว้ใจ ไม่ใช่ความชื่นชม ยิ่งไม่ใช่ความรัก แต่หลี่โม่เริ่มแน่ใจแล้วอย่างหนึ่งพร

ส่วนร้านค้าอีกแห่งซึ่งถูกสกุลเซี่ยจำหน่ายสิทธิ์ไปก่อนหน้านี้และไม่อาจเรียกคืนโดยตรง ให้คิดมูลค่ารวมไว้ในหนี้ที่สกุลเซี่ยต้องชดใช้ทรัพย์สินส่วนที่ถูกนำไปใช้แล้วถูกบันทึกเป็นหนี้ของสกุลเซี่ย พร้อมกำหนดระยะเวลาชำระส่วนที่ดินแปลงหนึ่งถูกระบุเป็นหลักประกัน หากผิดนัดตามเงื่อนไข หว่านหว่านมีสิทธิ์ดำเนินการตามหนังสือสัญญาเมื่อเอกสารทุกฉบับถูกเขียนเสร็จ หว่านหว่านไม่ได้รีบลงนามนางอ่านตั้งแต่ตัวแรกจนถึงตัวสุดท้ายจากนั้นยังให้ผู้ดูแลเอกสารที่ติดตามมาจากจวนฉินอ๋องตรวจอีกครั้งเซี่ยฮูหยินใหญ่ทนไม่ไหวจนต้องประชด“เมื่อก่อนเหตุใดไม่เห็นว่าเจ้ารอบคอบถึงเพียงนี้”หว่านหว่านไม่เงยหน้า“เมื่อก่อนยังไม่เคยถูกคนในครอบครัวกรอกของไม่ทราบชนิดใส่ปากก่อนส่งขึ้นเกี้ยวนี่เพคะ”ปลายพู่กันในมือผู้ดูแลบัญชีสกุลเซี่ยสั่นวูบ สีหน้าของเซี่ยฮูหยินใหญ่ซีดลงญาติผู้ใหญ่ที่เหลือมองหน้ากันอย่างตกใจหว่านหว่านยังคงก้มอ่านเอกสาร ราวกับเมื่อครู่เพียงพูดถึงอาหารรสไม่ดีจานหนึ่งนางไม่ได้ใช้คำว่า “พิษ”ไม่ได้บอกว่ามันคืออะไร แต่คนที่รู้ย่อมเข้าใจเซี่ยฮูหยินใหญ่กัดฟัน ก่อนหันไปตวาดบ่าวไพร่“พวกเจ้าทั้งหมดออกไป”หลังจากคนที่

ดวงตาของหลี่โม่เย็นลง“เจ้ามีความลับมากถึงเพียงนั้น”“มนุษย์ทุกคนมีความลับมิใช่หรือเพคะ”“เจ้าเลี่ยงคำถาม”“หม่อมฉันกำลังตอบอยู่”หว่านหว่านหยิบขนมขึ้นมาอีกครั้ง“เพียงแต่คำตอบอาจไม่ใช่คำตอบที่ท่านอยากได้ยิน”หลี่โม่จับตามองนาง“สกุลเซี่ยใช้สิ่งใดควบคุมเจ้า”ปลายนิ้วของหว่านหว่านชะงัก เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น แต่หลี่โม่เห็น“เมื่อคืนแต่งงาน เจ้าบอกว่าหากไม่ยอมขึ้นเกี้ยว เจ้าคงไม่มีชีวิตมานั่งตอบคำถามข้า”เขาพูดช้าๆ“วันนี้เจ้ากลับไปเอาทรัพย์สิน แล้วพวกเขายอมถอยทั้งที่เห็นชัดว่าไม่เต็มใจ”“แต่กลับไม่มีใครกล้าฉีกหน้ากับเจ้าโดยตรง”“เหตุใด”หว่านหว่านเงียบหลี่โม่พูดต่อ“หรือเจ้ากับสกุลเซี่ยกำลังเล่นละครให้ข้าดู”“หากเป็นละครจริง”หว่านหว่านตอบในที่สุด“หม่อมฉันคงเป็นนักแสดงที่ค่าตัวแพงมากนะเพคะ”“อย่าเปลี่ยนเรื่อง”“หม่อมฉันไม่ได้เปลี่ยน”นางสบตาเขาตรงๆ“หม่อมฉันเพียงยังไม่พร้อมตอบ”“เพราะเหตุใด”“เพราะยังไม่ไว้ใจท่าน”ความเงียบตกลงกลางศาลา องครักษ์ที่ยืนอยู่ห่างออกไปถึงกับเกร็งตัว คงมีคนไม่มากนักที่กล้าบอกฉินอ๋องตรงๆ ว่าไม่ไว้ใจเขา แต่หว่านหว่านกลับพูดเหมือนกำลังบอกว่าชาวันนี้ร้อนไปเล